Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

αξίες


Charlie Chaplin


..άλλα είχα γράψει.. μα τα έσβησα..
..έχασαν ξαφνικά το όποιο νόημα τους..

..υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι
τον κόσμο ως ένα σκληρό μέρος να ζεις..

Και είναι τόσο ειρωνικό..καθώς τα
μόνα που χρειάζεται ο κόσμος για να γίνει όμορφος είναι
αληθινή ευγένεια,
σεβασμό, αγάπη,
μπέσα, χαμόγελο
στους επιλεγμένα (!) διπλανούς σου

και αυτά είναι αξίες
ζωής που δεν παρακάμπτονται..

Το βίντεο από τους "μοντέρνους καιρούς"
του
Charlie Chaplin

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

..η Αλεξίου στο Παλλάς..

Εχτές το βράδυ παρακολούθησα στο Παλλάς την Αλεξίου..
Τα πολλά λόγια είναι περιττά για την αγαπημένη Ελληνίδα τραγούδιστρια..
Ήταν, είναι...και θα είναι ΘΕΑ!!!
Ακολουθούν μερικά από τα τραγούδια που ακούστηκαν εχτές στο Παλλάς..και που τόσες στιγμές μάς έχουνε συντροφεύσει, ταξιδέψει..
Αυτά πάντα μιλάνε "καλύτερα"....

(για να ακούσετε τα video, κλείστε το gcast..)

Πανσέληνος (Χάρις Αλεξίου)


Συναυλία (Ν.Αντύπας-Λ.Νικολακοπούλου)



Θεός αν είναι (G.Bregovic, Λ. Νικολακοπούλου)


Δι' ευχών (N.Αντύπας, Λ.Νικολακοπούλου)

Ο άνθρωπος μου (Χ. Αλεξίου)



Κοίτα μια νύχτα (Θ.Μικρούτσικος, Λ.Νικολακοπούλου)

Στο παραπάνω τραγούδι η Χαρούλα συνήθιζε να τραγουδά τον στίχο:
"και μες την παρακμή της, χτυπάει κι Ολυμπιάδα"..
εχτές τον άλλαξε..και τον αντικατέστησε με τον εξής..:
"και ενώ περνάει κρίση, χτυπάει και μια λιακάδα"..
..τελικά πάντα η ..λιακάδα μας μένει..

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

«Ο Μικρός Πρίγκηπας» στο...Πλανητάριο!


Στον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ, έχουμε αναφερθεί πρόσφατα..
Αυτή τη φορά όμως
το ταξίδι στη χαμένη παιδική αθωότητα, αυτή που λέγεται ότι όλοι ανεξαρτήτως ηλικίας έχουμε καλά κρυμμένη μέσα μας, θα ξετυλιχθεί στο θόλο του Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου.

Μισό και περισσότερο αιώνα μετά τη δημιουργία του παραμυθιού που έμελλε να συντροφεύσει τις προσωπικές αναζητήσεις τουλάχιστον 80 εκατομμυρίων ανθρώπων πάνω στη Γη - όσα δηλαδή και τα αντίτυπα που έχουν πουληθεί μέχρι σήμερα - οι εικόνες και το κείμενο που χάρισε στην ανθρωπότητα ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ, ζωντανεύουν σε μια ψηφιακή παράσταση που σέβεται το έργο του συγγραφέα.

Η ψηφιακή παράσταση «Ο Μικρός Πρίγκιπας», παραγωγή της μεγάλης Ιαπωνικής εταιρίας GOTO, ολοκληρώθηκε το 2008. Στην Ελλάδα η παράσταση θα ξεκινήσει να προβάλλεται στο Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου από τις 3 Φεβρουαρίου 2010.


Στο σύνολό της η νέα ψηφιακή παράσταση «Ο Μικρός Πρίγκιπας» είναι μια ευκαιρία να ταξιδέψουμε μαζί με τον πρωταγωνιστή, στον παραμυθένιο κόσμο που έπλασε ο Εξυπερύ για τις ανάγκες του βιβλίου του. Πρόκειται ακόμη, για μια ιδιαίτερα ευχάριστη συγκυρία, καθώς το παραμυθένιο διαπλανητικό ταξίδι του Μικρού Πρίγκιπα από το σπίτι του -τον αστεροειδή Β 612- ως τον πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος -αυτόν που οι άνθρωποι ονόμασαν Γη-, ζωντανεύει στον τεράστιο θόλο του Πλανηταρίου, στον ίδιο θόλο που αναπαριστά καθημερινά την πραγματική εικόνα και θέση εκατομμυρίων άστρων, βοηθώντας το κοινό να γνωρίσει με τρόπο απλό, ευχάριστο και επιστημονικό το Σύμπαν που μας περιβάλλει.

Μέσα σε έναν κόσμο σε κρίση, γεμάτο πλεονεξία και ματαιοδοξία, μέσα σε έναν κόσμο που τείνει να χάνει την ανθρωπιά του, ο μικρός Πρίγκιπας έρχεται γεμάτος παιδική αθωότητα και ανεμελιά να προτάξει τις δικές του αξίες: όπως η φιλία, η αγάπη, αξίες που δεν είναι απλές μόνο λέξεις. Ο Μικρός Πρίγκιπας αγωνίζεται για να υποστηρίξει αυτά που πιστεύει και να σταθεί δίπλα σε αυτούς που αγαπά. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία του! Το παραμύθι του Μικρού Πρίγκιπα, όπως θα το δούμε να ζωντανεύει στο θόλο του Πλανηταρίου, είναι γεμάτο μικρούς πλανήτες, τριαντάφυλλα και μαζί φίδια, αλεπούδες και τον πιλότο με το χαλασμένο αεροπλάνο του κάπου στην Έρημο της Σαχάρας. Οι εικόνες είναι όλες τρυφερές και παραμυθένιες, με βάση τα σχέδια του ίδιου του συγγραφέα.
Κι ενώ όσο περνούν τα χρόνια υπάρχουν πράγματα που ξεθωριάζουν, «Ο Μικρός Πρίγκιπας» φαίνεται να είναι σήμερα πιο επίκαιρος και να λάμπει σε όλες τις χώρες του κόσμου. Και ίσως κοιτώντας από ψηλά ο συγγραφέας θα κλείνει το μάτι πονηρά βλέποντας το βιβλίο του να διαβάζεται σε περισσότερες από 180 διαφορετικές γλώσσες, να προσαρμόζεται σε μουσική ταινία, κινούμενα σχέδια, όπερα και τέλος στην ψηφιακή παράσταση του Πλανηταρίου, που παρουσιάζεται εκτός Ιαπωνίας για πρώτη φορά σε μια παγκόσμια πρεμιέρα!
Λίγες πληροφορίες για τον συγγραφέα..

Ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ έγραψε το Μικρό Πρίγκιπα σε μια χρονική περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την ανθρωπότητα. Ήταν το 1940 μέσα στη μαυρίλα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ ο ίδιος ζούσε εξόριστος στις ΗΠΑ μακριά από την κατεχόμενη χώρα του τη Γαλλία. Ο ίδιος βαθιά συγκλονισμένος για τις άσχημες στιγμές που περνούσε η πατρίδα του, αλλά και θλιμμένος από τις συνθήκες σήψης και παρακμής που οδήγησαν τη Γαλλία στην πτώση της, και ταυτόχρονα γεμάτος αγάπη για τη χώρα που τον γέννησε, εμπνέεται από την πραγματικότητα εκείνη και δημιουργεί το Μικρό Πρίγκιπα, ένα έργο που έμελλε να περάσει στην ιστορία.


Ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ έζησε μόλις 5 χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου του, πρόλαβε όμως να το δει να ανθίζει και να αγκαλιάζεται από το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό. Ο ίδιος όντας πιλότος, καταφέρνει το 1943 να του εμπιστευτεί η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, ένα από τα πολεμικά της αεροπλάνα για να πολεμήσει και πάλι.


Ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ, χάνεται τελικά, μαζί με το αεροπλάνο του, καταδιώκοντας γερμανικά αεροπλάνα κάπου πάνω από την Κορσική, ακολουθώντας τη μοίρα που ο ίδιος συνέγραψε για τον Μικρό του Πρίγκιπα: Πολεμώντας δηλαδή για τις αξίες και τα πιστεύω του. Ήταν μόλις 44 ετών.


Πάρτε τα παιδιά σας, τους φίλους σας, όλοι όσοι αισθανόσαστε νέοι..από 5 έως και 105 έτων (!!) και πηγαίντε στο Πλανητάριο με την ελπίδα ότι όλοι θα θυμηθούμε ....το δικό μας δικαίωμα στο όνειρο!

Περισσότερες πληροφορίες: Ίδρυμα Ευγενίδου / Παραστάσεις

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

..έχω μια μέρα δροσερή..


..έχω μια μέρα δροσερή..

..μες την καρδιά μου την θλιμμένη, ..μες την καρδιά μου την καημένη..
Που με πετάς..και με χαλάς.. και σαν κλειδί με τυραννάς..
Eίμαι εδώ, τόσα χρόνια εδώ..
Bαρέθηκα να απολογούμαι
.....
για αυτό που ζω..... Αυτό που ζω......
Kαι μια λύπη, κάτι μου λείπει..δε σε μπορώ..

Έχω μια μέρα δροσερή, μες την καρδιά μου την θλιμμένη.. μες την καρδιά μου την καημένη, έχω μια μέρα δροσερή.. Μη μου γελάς, μη μου λες,
ότι αυτά που θες είναι μεγάλα..Και αυτά που νιώθω εγώ είναι μικρά...

Μη μου λες "χωρίς φτερά πως θα πετάξεις", "πως θα με αλλάξεις",
"πως θα την ψάξεις", για να γίνουν όλα "όμορφα", "μαγικά"..
..έχω μια μέρα δροσερή.. Χωρίς κλειδί σε ένα κελί.. Χωρίς κλειδί σε μια πόρτα... Χρόνια τράβαγα και ρώτα, αυτή τη πίεση, αυτή.........
..Έχω μια μέρα δροσερή.., ..μες την καρδιά μου την θλιμμένη, ..μες την καρδιά μου την καημένη..
..έχω μια μέρα δροσερή.., που όλο με κόβει σαν γυαλί..,
μες της καρδιάς μου την γιορτή..


Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989

Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989
Μουσείο Μπενάκη
Κτίριο Οδού Πειραιώς
Έως τις 14/03/2009

Η έκθεση για τον Τσαρούχη στο Μουσείο Μπενάκη, η οποία πραγματοποιείται με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό ετών από τη γέννηση του ζωγράφου, είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο δυνατά εικαστικά γεγονότα αυτής της χρονιάς..

Πρόκειται για την πρώτη αναδρομική έκθεση έργων του Γιάννη Τσαρούχη στην Αθήνα, όπου παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικές δημιουργίες από όλες τις φάσεις του καλλιτέχνη.

Με εξακόσια εβδομήντα έργα, (εκτείνεται σε δυο ορόφους, στον κάτω όροφο παρουσιάζονται κυρίως πίνακες, ενώ στον πάνω όροφο θεατρικά σχέδια), πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει, που να πρωτοεστιάσει..


Στην συγκεκριμένη έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, αισθάνεσαι πως η τέχνη ξαναβρίσκει την αληθινή της διάσταση, την ουσία της..
Αντικρίζοντας πρώτη φορά από κοντά γνωστά έργα του Τσαρούχη, που ως τώρα είχα θαυμάσει μόνο μέσα από λευκώματα.. Bλέποντας τις πινελιές, τις προσεκτικά μελετημένες γραμμές, τα ξεχωριστά χρώματα, τις τολμηρές και πρωτοποριακές του συνθέσεις, την θεματολογία που πρώτος εκείνος αποπειράθηκε και υλοποίησε..

Έπειτα μια ακόμη προέκταση, ένα ταξίδι σε μια άλλη Ελλάδα.. Καθώς μέσα από τους πίνακες του, σαν να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου μια άλλη εποχή, με τη ξεχωριστή γοητεία της παλαιάς Αθήνας, της Καστέλλας και του Πειραιά..

Ενώ μέσα από θεατρικά σχέδια, δημιουργίες και φωτογραφίες του, μπροστά σου ζωντανεύουν μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές του ελληνικού θεάτρου..
Στον κατάλογο της έκθεσης υπάρχει εκτενή αναφορά στην ομοφυλοφιλία του Τσαρούχη, έτσι όπως εκδηλώνεται μέσα από γνωστά έργα. Ο ίδιος ο Τσαρούχης είχε γράψει σχετικά το 1982: "Μου αρέσει να ζωγραφίζω γυμνά, γιατί έτσι μπορεί κανείς να κατανοήσει την ψυχική γεωμετρία του ανθρώπου". Στην εποχή μας, δεν νομίζω να σοκάρουν κανένα.

Πρόκειται για μια δυνατή έκθεση, που σε μια τόσο δύσκολη εποχή, ανακουφίζει την ψυχή.. Σίγουρα αξίζει να την παρακολουθήσετε..

Ακολουθούν συνοπτικά στοιχεία για τη ζωή του Γιάννη Τσαρούχη, με αγαπημένα έργα και λόγια..


Ο Γιάννης Τσαρούχης γεννήθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τους Ιακωβίδη, Βικάτο και Παρθένη. Παράλληλα υπήρξε μαθητής του Κόντογλου, ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Πικιώνη, Κόντογλου και Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.

Την περίοδο 1935-1936, αφού πρώτα επισκέφτηκε τη Κωνσταντινούπολη, ταξίδεψε στο Παρίσι και στην Ιταλία. Ανακάλυψε το έργο του Θεόφιλου και γνώρισε καλλιτέχνες όπως ο Giacometti.
Ποδηλάτης μεταμφιεσμένος σε τσολιά, μ΄ένα ναό δεξιά κάτω
1936 - Λάδι σε πανί, 34,5 x 29 εκ
.

Παράλληλα με τη ζωγραφική ο Γιάννης Τσαρούχης ασχολήθηκε και με τη θεατρική σκηνοθεσία. Σχεδίασε σκηνικά και ενδυμασίες για τα θέατρα "Εθνικό" ή "Βασιλικό", "Κοτοπούλη", "Δημοτικό" Πειραιώς κ.ά.
Οι τέσσερις εποχές, τελειωτικός πίνακας
1969 - Λάδι σε πανί, 156,5 x 295 εκ

"Αυτό το έργο ήταν και η πρώτη πραγματοποίηση
θέματος των «Τεσσάρων Εποχών».

Ζωγραφίστηκε κατά το διάστημα 1968-1969
στο Παρίσι όπου διέμενα και εργαζόμουν τότε."

Ναύτης στον ήλιο
Παρίσι, 1968-1970
Λάδι σε πανί, 223,5 x 104 εκ

Στο έργο του Γιάννη Τσαρούχη εκφράζεται κυρίως η χαρά και το θαύμα της ζωής. Προσπάθησε να ισορροπήσει τις μεγάλες παραδόσεις και να συλλάβει τις αιώνιες καλλιτεχνικές αξίες. Οι πίνακές του περικλείουν αφομοιωμένα πολλά λαϊκά και λαογραφικά στοιχεία ιδιαίτερα του λιμένος του Πειραιά.

Ο Σκεπτόμενος 1936
Xρωστικές σκόνες
με ζωική κόλλα σε χαρτί, 139,2 x 87,4 εκ

Ο Τσαρούχης θεωρείται από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους με διεθνή προβολή, ιδιαίτερα στη Γαλλία. Παράλληλα όμως εργάσθηκε και ως σκηνογράφος τόσο σε ελληνικά όσο και σε ξένα θέατρα με μεγάλη πάντα επιτυχία. Σ΄ αυτόν οφείλεται η καθιέρωση, σχεδόν σε όλες τις σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου που γυρίστηκαν σε λαϊκά κέντρα, της παρουσίας του ναύτη είτε σε χορό είτε όχι, θεωρούμενη μάλιστα και απαραίτητη.
H Ψαριανή 1933
Λάδι σε πανί, 59,5 x 23,3 εκ.

Ναύτης που διαβάζει, 1987

Σπίτι με Kαρυάτιδες, 1952
"Η επιθυμία μου να ζωγραφίσω τη νεοκλασική αρχιτεκτονική με οδήγησε στο να κάνω διάφορους πίνακες με θέμα ένα νεοκλασικό σπίτι. Eτσι έγινε το ιδιότυπο σπίτι με τις Kαρυάτιδες της οδού Αγίων Ασωμάτων, που το φωτογράφισαν όλοι οι διάσημοι φωτογράφοι, καθένας με τον τρόπο του. Tο χρησιμοποίησα το 1988 σαν σκηνικό στις “Eκκλησιάζουσες”".


Μουσείο Μπενάκη
Κτήριο Οδού Πειραιώς
Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989
19/12/2009 - 14/03/2010


Σχετικά sites
Wikipedia
Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη
Ντοκιμαντέρ: Ο Πειραιάς του Τσαρούχη, Αρχείο ΕΡΤ

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

..way on clouds..



Ευχαριστώ τα e-φιλαράκια Άστρια, ξωτικό, dreamy cloud για την sunshine σκέψη τους.. Την αφιερώνω σε όλους σας, o καθένας σας την αξίζει!
Μαζί με το παραπάνω βίντεο,
το οποίο ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως!
Για μια διαδρομή πάνω στα σύννεφα, με μουσική, εικόνα, νοήματα, σκέψεις απλές και αλλοπαρμένες..
Καλό σκ σε όλους!

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Παζάρι βιβλίου 2010


Το Παζάρι Βιβλίου 2010
στην Πλατεία Κλαυθμώνος

από τις 15 Ιανουαρίου
έως 24 Ιανουαρίου 2010


θα λειτουργεί καθημερινά
από τις 10:00 το πρωί
μέχρι τις 21:45 το βράδυ.



Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, ξεκινά στην Πλατεία Κλαυθμώνος
το Παζάρι Βιβλίου,

για να μην «σκοτώνονται» τα βιβλία, όταν «γεράσουν»,
με διάρκεια δέκα ημέρες, από τις 15 έως 24 Ιανουαρίου 2010.

Με σύνθημα

«Υιοθετήστε ένα βιβλίο, για να μην πολτοποιηθεί!»

Έχουμε ξαναμιλήσει στο blog για την αξία αυτών των παζαριών..

Με ενδεικτικές τιμές, που ξεκινούν από μόλις 1 ευρώ.

Το Παζάρι Βιβλίου 2010, 15 έως 24 Ιανουαρίου 2010, θα λειτουργεί καθημερινά από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 21:45 το βράδυ.


--------------------------------------------
Επίσης!

Μετά την επιτυχία της, η «Μέθοδος Grőnholm» παρουσιάζεται και εφέτος, για τρίτη χρονιά στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. Πρόκειται για μια πραγματικά ξεχωριστή θεατρική παράσταση που αξίζει να την παρακολουθήσετε!

Έναρξη παραστάσεων: 11/1/2010..
Θέατρο Τέχνης
Πεσμαζόγλου 5, κέντρο, 2103228706
Δευτέρα & Τρίτη, ώρα 21.15
Τετάρτη, ώρα 22.30

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Νίκος Καββαδίας

Σαν σήμερα, στις 11 Ιανουαρίου του 1910, γεννήθηκε ο Νίκος Καββαδίας. Εφέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του.


Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στη Μαντζουρία από γονείς Κεφαλλονίτες. Μετακομίζουν στον Πειραιά, όπου τελειώνει Δημοτικό και Γυμνάσιο. Μαθητής του Δημοτικού κιόλας, γράφει τα πρώτα του ποιήματα.

Το 1929 δουλεύει ως υπάλληλος σε ένα ναυτικό γραφείο. Αντέχει μόνο λίγους μήνες να βλέπει τους άλλους να ταξιδεύουν και αποφασίζει να ακολουθήσει το όνειρο του, τα καράβια και τη θάλασσα..

Μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό, και για μερικά χρόνια συνεχίζει να φεύγει με τα φορτηγά, γυρίζοντας πάντα πίσω ταλαιπωρημένος και άφραγκος... Η ανέχεια τον ωθεί να πάρει το δίπλωμα του ασυρματιστή..


Παίρνει το δίπλωμα του το 1939, αλλά ξεσπά ο πόλεμος και επιστρατεύεται στο αλβανικό μέτωπο. Με το τέλος του πολέμου μπαρκάρει σαν ασυρματιστής και ταξιδεύει συνεχώς για 30 χρόνια γυρίζοντας όλο τον κόσμο, έως και το Νοέμβρη του 1974.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του «Μαραμπού» - το όνομα ενός «καταραμένου» πουλιού των τροπικών χωρών - εκδίδεται με δικά του έξοδα. Η επιτυχία ήρθε και ο Νίκος Καββαδίας γίνεται γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους.

Στα ποιήματα του διακρίνεται η μοναξιά του ταξιδιού, η νοσταλγική διάθεση και μια βαθιά μελαγχολία. Πίσω από αυτά βρίσκεται μια γνήσια ποιητική προσωπικότητα.
Περιγράφεται ως ένας λιγομίλητος συμπαθητικός άνθρωπος, συχνά με ένα μπερέ στο κεφάλι, εγκάρδιος, με ανεξάντλητο χιούμορ και αγαπητός στους πάντες.

Ο Καββαδίας υπήρξε ένα φευγάτο μυαλό. Μπόρεσε να συνδυάσει μοναδικά μέτρο, εικόνες και ομοιοκαταληξία. Είναι ίσως από τους λίγους που αξίζει τον χαρακτηρισμό του απόλυτα βιωματικού στην ποίησή του. Εφόσον μιλάει για όλα όσα έζησε στα καράβια, για τους έρωτες, τα ταξίδια και την αγάπη του για την θάλασσα.

Ο Νίκος Καββαδίας άφησε λίγα έργα πίσω του, μόλις τρεις ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα και τρία μικρά πεζά. Ταπεινά παρουσιάστηκε στα ελληνικά γράμματα. Μέχρι τον θάνατό του, η υποδοχή που του είχαν κάνει οι ομότεχνοι του ήταν πολύ άδικη. Οι κριτικές από το 1933 ως το 1975 στην ποίησή του, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ήταν υποτιμητική.

Και όμως αυτή η ταπεινότητά του, σε συνδυασμό με την πετυχημένη μελοποίηση των ποιημάτων του, τον έφερε κοντά στη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, καθιστώντας τον ως έναν από τους πιο δημοφιλείς μας ποιητές, δυστυχώς μετά τον θάνατό του.

Η ζωή του αποτυπωμένη μέχρι και την ύστατη στιγμή στα γραπτά του. Γεμάτη με έρωτες, πόνο, μοναξιά, απογοητεύσεις, αληθινές φιλίες, όνειρο, ρομαντισμό αλλά και επίγνωση της σκληρής πραγματικότητας. Πέθανε στην Αθήνα το 1975.

«...Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων...»


Παρακάτω μπορείτε να κατεβάσετε κάνοντας κλικ (free download):

Ebooks, τις ποιητικές συλλογές του Νίκου Καββαδία:

Μαραμπού
Πούσι
Τραβέρσο

Cds με μελωποιημένα ποιήματα του Νίκου Καββαδία:
Σταυρός του Νότου (Θ.Μικρούτσικος, Ερμηνεία: Γ. Κούτρας, Α. Σαρρή, Β. Παπακωνσταντίνου)
Αφιέρωμα με σπάνιες ανέκδοτες ηχογραφήσεις


Ενδιαφέροντα σχετικά links:
Wikipedia
Γλωσσάρι στο έργο του Νίκου Καββαδία

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

τριαντάφυλλα στο παράθυρο

Tις πρώτες μέρες του έτους βρέθηκα δίπλα της..
Από μικρή, υπήρχαν στιγμές που αισθανόμουν την ανάγκη
είτε σε χαρά, είτε σε λύπη..
..κάπως έτσι.. και ξεκινά η ζωή..
..μικρές πατημασιές στην άμμο..
Συνυφασμένες οι σκέψεις με την θάλασσα..
..είτε ήρεμες, είτε θυμωμένες..

Να μου υπενθυμίζει πως δεν είμαστε τίποτα παραπάνω,
από μικροί κόκκοι άμμου στην απεραντοσύνη του σύμπαντος..

..Έχεις ποτέ αισθανθεί σαν μικρός κόκκος..
που στιγμιαία θα χαθείς..

..θα απομακρυνθείς..
..θα παρασυρθείς..
..Έχεις αισθανθεί μπερδεμένος σαν δίκτυ, που
αφέθηκε σε κάποια αμμουδιά..

..ναυαγισμένος στην στεριά..
..με άλλο τρόπο ζωής, τρόπο σκέψης,
συνήθειες, επιθυμίες..

..
να εστιάζεις σε ότι οι πολλοί
περιφρονούν, αδιαφορούν..

......
Το κύμα ξέβρασε ένα μικρό μπουκάλι στην αμμουδιά,
ανοίγοντας το



"Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια.
Yπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και
απ' αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.
Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας.
Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και
της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν
εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων.
Σκοπός της ζωής μας είναι το
σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας."*

*(από την Yψικάμινο, Ανδρέας Εμπειρίκος, Άγρα 1980)


..ρίχνω το μπουκαλάκι ξανά στην θάλασσα..
..το ταξίδι γενικώς
δε σταματά ποτέ..

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

ασπιρίνη

..το άκουγα σήμερα ξανά..
..πόσες αλήθειες, μπορεί να πει απλά ένα τραγούδι..
Η foteinisou από την Λευκάδα, τον τόπο που πέρασα τις διακοπές το καλοκαίρι του έτους που μόλις τελείωσε, (εκείνες οι μέρες ήταν από τις...καλές του '09..),
μου αφιέρωσε ένα ποστ, με την παρακάτω φωτο
με ένα λουλούδι της λευκαδίτικης εξοχής.
Το να σε σκέφτονται είναι σημαντικό πράγμα..και το εκτιμώ..
Σε ευχαριστώ πολύ Φ! :) Χρόνια πολλά για την γιορτή σου!

...αναφορές στην Λευκάδα:
Εγκρεμνοί, Πόρτο Κατσίκι
Καταρράκτες Δημοσάρη
Μουσείο Φωνογράφου Λευκάδας

kite surfing

Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν...

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Νικόλαος Γύζης

Σε επισκέψεις στην Εθνική Πινακοθήκη, έχω σταθεί αρκετές φορές μπροστά στους πίνακες του Γύζη και πάντα, ανεξήγητα απροσδιόριστα, με μαγνητίζουν. Αισθάνομαι να ξεπηδούν από μέσα τους στιγμές της Ιστορίας που διάβασα, μα δεν έζησα. Σε κάθε πίνακα, σαν να ζωντανεύουν οι μορφές, με ταξιδεύει σε στιγμές και εποχές.

Ο Νικόλαος Γύζης, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους, γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1842 στην Τήνο. Από μικρός έδειξε την κλίση του στη ζωγραφική και σε ηλικία μόλις οκτώ ετών αποφασίστηκε να σπουδάσει στο Σχολείο των Τεχνών, ενώ η τότε νόμιμη ηλικία ήταν τα δώδεκα. Το 1850 μετακομίζει με την οικογένεια του στην Αθήνα, όπου φοιτεί στο Σχολείο των Τεχνών.

Αποκριές στην Αθήνα, 1892

Στο τέλος των σπουδών του, μέσω του φίλου του, επίσης μεγάλου ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα, (πατέρα του Νικολάου Λύτρα), γνωρίζει τον πλούσιο φιλότεχνο Νικόλαο Νάζο, ο οποίος μεσολαβεί προκειμένου να του χορηγηθει υποτροφία, για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου. Πηγαίνει στο Μόναχο τον Ιούνιο του 1865. Εκεί ο φίλος του Νικηφόρος Λύτρας, γνωρίζοντας πρόσωπα, του συμπαρίσταται όσο μπορεί.
"Τα ορφανά"

Ο Γύζης παρέμεινε ουσιαστικά όλη του την ζωή στο Μόναχο και δίδαξε στην Ακαδημία. Τον Απρίλιο του 1872 επιστρέφει στην Ελλάδα. Ζωγραφίζει στα Μέγαρα και συγκεντρώνει ένα υλικό, που θα το χρησιμοποιήσει αργότερα στην Γερμανία. Στην Αθήνα εγκαθίσταται, απέναντι από το πατρικό του στην αδιέξοδη πάροδο της οδού Θεμιστοκλέους 18.

Στην Ελλάδα όμως το έργο του δεν βρίσκει ανταπόκριση και μετά από ένα σύντομο ταξίδι με το Νικηφόρο Λύτρα στη Μικρά Ασία, αποφασίζει να ξαναγυρίσει στο Μόναχο, όπου ακολουθεί μια περίοδος γεμάτη διεθνείς διακρίσεις.

"Το Γιάντες", Εθνική Πινακοθήκη, 1878
"Γιάντες" σημαίνει "γούρι"..


Ανατολίτης με τσιμπούκι, Ε.Πινακοθήκη, 1873

Το ταξίδι του στην Ελλάδα και την Ανατολή (1872-1874), επηρεάζει το έργο του και του προσδίδει ύφος "ελληνικότερο". Πλέον η θεματολογία του αντλείται όλο και πιο συχνά από τα ήθη και τα έθιμα του ελληνικού λαού. Πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωγραφική του διαδραματίζει το φως, ενώ στο χρωματολόγιο που περιοριζόταν στο κόκκινο, το μαύρο και την ώχρα, προστίθεται και το ελληνικό γαλάζιο.

"Τα αρραβωνιάσματα"

Τα πνευματικά ενδιαφέροντα του δε περιορίζονταν μόνο στη ζωγραφική. Σε γράμμα του στο Νικόλαο Νάζο στις 7 Απριλίου 1875 γράφει:
"Πόσον πτωχός είναι ο ζωγράφος απέναντι του ποιητού! Αν ξαναγεννηθώ θα γίνω ποιητής και μουσικός".


Η λατρεία του για τη μουσική άσκησε βαθιά επίδραση στη τελευταία φάση του έργου του, η οποία αποτυπώνεται στις ιδεαλιστικές αλληγορικές συνθέσεις του.
"Εαρινή Συμφωνία", 1886

Τη στροφή του προς την ιδεαλιστική δημιουργία σηματοδοτεί η "Εαρινή Συμφωνία" και ακολουθούν τα έργα "Ο Χορός Των Μουσών" , "Νύμφη & Έρως" κ.ά.

"Ιστορία"

Με τη ζωή του, γεμάτη από οράματα, και τη τέχνη του, συμφιλιωμένη με τον πραγματισμό και τον ιδεαλισμό, παρέδωσε έργο απλό, αλλά και σύνθετο.
"Μετά την πτώση των Ψαρών", Ε. Πινακοθήκη

Δουλεύει την "αποθέωση της Βαυαρίας" και παραπονιέται λέγοντας:

"Θα έκαμνα, με πολύ πλέον ευχαρίστησιν την αποθέωσιν της Ελλάδος, αλλά μόνος μου δεν ημπορώ να την αποθεώσω, αφού οι περισσότεροι την ξεθεώνουν..."


"Αποστήθιση"

"Εάν θα γράψετε ποτέ την βιογραφία μου,
μη λησμονήσετε να γράψετε ότι,
επιτέλους, εγήρασα ονειρευόμενος"

Ν. Γύζης, Το Άστυ, Σεπτ. 1904

"Ο κουρέας"

Ο Νικόλαος Γύζης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ακαδημαϊκού ρεαλισμού του ύστερου 19ου αι., του συντηρητικού εικαστικού κινήματος που είναι γνωστό ως «Σχολή του Μονάχου».

Άτομο βαθιά θρησκευόμενο, στράφηκε αργότερα προς τις αλληγορικές και τις μεταφυσικές παραστάσεις. Τα λεγόμενα «θρησκευτικά» του έργα, με πλέον χαρακτηριστικό τον πίνακα "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται" (1895–1900, Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου), αντιπροσωπεύουν τα οράματα του ώριμου πλέον καλλιτέχνη και δηλώνουν τις υπαρξιακές του αγωνίες.

"Ιδού ο Νυμφίος έρχεται" (1895–1900)

"Το Χαμίνι"

Κυρίαρχο θέμα των ώριμων έργων του ήταν ο αγώνας του εναντίον του Κακού και η τελική νίκη του Καλού. Η σημαντικότερη μορφή σ' αυτά τα έργα του είναι η γυναίκα, που άλλοτε εμφανίζεται ως Τέχνη, άλλοτε ως Μουσική, άλλοτε ως Άνοιξη, άλλοτε ως Δόξα κ.λπ.

"Το κρυφό σχολειό"

"Δεν μπορώ να ζωγραφίσω την Ελλάδα μας τόσο ωραία όσο την αισθάνομαι..."


Πεθαίνει στο Μόναχο στις 4 Ιανουαρίου του 1901.
Λέγεται πως η τελευταία του φράση ήταν η εξής:
"Λοιπόν ας ελπίζωμεν και ας ζητούμεν να είμεθα εύθυμοι".




Σχετικό link:
Εθνική Πινακοθήκη
Related Posts with Thumbnails