Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

..καλή ανάσταση..

..ζωγραφισμένη πεταλούδα σε τοίχο της Πλάκας..

"Αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου,
η ζωή το λέει πεταλούδα.
"
Λάο Τσε, 6ος αιώ. π.Χ.


Είναι σίγουρα πολύ δύσκολες οι μέρες που διανύουμε..
Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση, μα επιπλέον μια ευρύτερη κρίση αξιών που δυσχεραίνει τα πάντα..

Στις δυσκολίες, οφείλουμε όλοι μας να βρούμε διεξόδους, αντιστάσεις και τρόπους για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και την αλήθεια μας.


Η ζωή μας δεν είναι αιώνια, και όλοι είμαστε ευάλωτοι.
Αν υπάρχει κάτι που μετουσιώνει τη στιγμή σε αιωνιότητα, είναι μονάχα η αγάπη.
Η αγάπη σε κάθε της έκφραση..

Η αξία του πρόσκαιρα "ισχυρού", "δυνατού" (γιατί όλα είναι πρόσκαιρα σε αυτή τη ζωή) έγγειται στο να προσφέρει ένα χέρι βοήθειας στον αδύναμο, όταν θα χρειαστεί.

Διαφορετικά τι νόημα έχει η όποια εξουσία του; Αν δεν το κάνει, τότε χάνει κάθε ουσία. Εκμηδενίζεται στιγμιαία..


Σε τόσο δύσκολες εποχές, η επικοινωνία είναι λυτρωτική. Kαι μια τέτοιου είδους επικοινωνία, πιστεύω πως προσφέρει το blogging.

Σας ευχαριστώ για όσα μοιραστήκαμε όλο αυτό το διάστημα μέσω του blog, με τα σχόλια σας και τα emails σας. Υπήρξαν στιγμές που βοηθήσατε περισσότερο από όσο φαντάζεστε. Ιδιαίτερα ευχαριστώ κάποιους που έχετε έρθει πιο κοντά μου, είστε αρκετά σημαντικοί..

Σας αφήνω με τις καλύτερες ευχές μου για τις μέρες που έρχονται.
Να περάσετε όμορφα, να χαρείτε το κάθε "τώρα" που σας χαρίζετε.., όλα εκείνα που κανείς δε μπορεί να σας "κλέψει"..
Γεμίστε τις ψυχές σας με αγάπη, ευαισθησία, αλήθεια και σεβασμό.


Καλή Ανάσταση σε όλους!

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

bookcrossing.. στο ζάππειο μια μέρα...

..σκεφτόμουν αρκετό καιρό να πάρω ποδήλατο, αλλά για διάφορους λόγους το άφηνα.. Τελικά για το μόνο που μετανιώνω είναι που δεν είχε μπει νωρίτερα στη ζωή μου..Είναι φοβερό το πόσο διαφορετικά βλέπεις την πόλη, όταν ποδηλατείς.. Πρώτα από όλα σου δίνει μια μοναδική αίσθηση ελευθερίας.. Έπειτα "καθαρίζει" το μυαλό σου από σκοτούρες και άγχη.. Σε βοηθάει να ξεφεύγεις, αν και παραμένεις εδώ.. Ποδηλατώντας, εστιάζεις σε πράγματα, σε ανθρώπους, σε στιγμές της ζωής σε αυτήν τη πόλη, που διαφορετικά ίσως θα αγνοούσες ή θα προσπερνούσες βιαστικός..

Είναι τόσα αυτά που παρατηρώ, τόσες οι ιστορίες που με εμπνέουν τις τελευταίες μέρες, που θα ήθελα πολλές καθημερινές αναρτήσεις για να τις μοιραστώ μαζί σας..

Πάμε μια νοερή βόλτα.. μέσω σκέψεων και φωτό..
..ένα πέρασμα από τον εθνικό κήπο..
..σαν μοναδικό έργο τέχνης μπροστά μου..

..μια στάση για φωτογραφία..
..η άνοιξη είναι εδώ...
..και όμως αυτή η φωτο είναι τραβηγμένη στο
κέντρο, συγκεκριμένα στο Ζάππειο!!
Ποδηλατούσα όταν ξαφνικά είδα δίπλα μου
μια χελώνα.. Αμέριμνη βοσκούσε :) :)
..κατά τη γνώμη μου,
...από τα ομορφότερα γλυπτά της Αθήνας
..
"Ο έρωτας σπάζει το τόξο" του Γ.Βρούτου

στο Ζάππειο..
..περνώντας από ένα παγκάκι, πρόσεξα ένα αφημένο βιβλίο..
..πλησίασα και άνοιξα την πρώτη σελίδα..
...έγραφε...
"Χαρίζω αυτό το βιβλίο σε όποιον το βρει!!
Με την υποχρέωση να το αφήσει πάλι σε ένα
παγκάκι για να το διαβάσουν πολλοί!!
Σμάρω"


Θα ήταν ωραίο να διάβαζες αυτές τις γραμμές..
Το βιβλίο που άφησες στο παγκάκι, έτυχε να έρθει στα χέρια μου..
Το έχω τώρα εδώ δίπλα από το πληκτρολόγιο..
Πάντα με μάγευε αυτή η ιδέα του "ταξιδιού" ενός βιβλίου..
Μου δημιουργεί απίστευτους συνειρμούς..
Έτσι θα συνεχιστεί το ταξίδι του..
Μια από τις επόμενες μέρες θα το αφήσω σε κάποιο άλλο παγκάκι..
σε μια ηλιόλουστη γωνιά της πόλης..
Το ταξίδι του λοιπόν συνεχίζεται.. όπως και το δικό μας...

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

ντόμινο..

(από τοίχο των Εξαρχείων, από τις 100 μικρές ανάσες)

Σκόπιμα δεν έχω αναφερθεί στο blog για όλα όσα γίνονται..(και όσα ακούγονται πως θα γίνουν).. Η αλήθεια είναι πως κάποιες στιγμές, με τα πολλά λόγια χάνεις την ουσία και αντί να βοηθήσουν, καταφέρνουν το αντίθετο. Αυτό δε σημαίνει πως δεν ενημερώνομαι, δεν προβληματίζομαι.
Kρατικό χρέος 300 δις. ευρώ, 5η θέση παγκοσμίως, ετήσιο κρατικό έλλειμμα 30 δις ευρώ (το υψηλότερο της Ευρωζώνης), τρομερές σπατάλες στο δημόσιο τομέα, προκλητικές συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα… Παράλληλα ακρίβεια παγκοσμίου κλάσεως, με την Αθήνα να συγκαταλέγεται στις 5 ακριβότερες πόλεις του πλανήτη (!) και ... ανεργία. Με την καταστροφική εθνική πολιτική των περασμένων δεκαετιών, είμαστε στην αρχή της χειρότερης εποχής της ελληνικής οικονομίας μετά τη Μεταπολίτευση.

Η ανεργία έχει εκτιναχθεί στα ύψη, παρά τις υποσχέσεις των κυβερνήσεων να την καταπολεμήσουν. Σε χειρότερη κατάσταση η ανεργία των νέων κάτω των 30 ετών, και ακόμη πιο χάλια των νέων γυναικών, όπου 1 στις 3 είναι επισήμως άνεργη. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις τις αλυσιδωτές συνέπειες των παραπάνω..

Πάμε στα του πολιτισμού..

Συχνά το τελευταίο καιρό, 'έρχεται' στο μυαλό μου η φράση της Μελίνας:

Πόσοι αλήθεια το έχουνε αυτό αντιληφθεί, πόσοι αλήθεια είναι άξιοι στις καίριες θέσεις του ‘πολιτισμού’ αυτής της χώρας; Να θυμηθώ τα του Ζαχόπουλου, να προβληματιστώ για τα σημερινά;

Πώς να μην αισθανθείς πίκρα, απογοήτευση..

Αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο..., με επιλεγμένα τα πιο σημαντικά στοιχεία..


Η οικονομική στενότητα αφήνει στην τύχη τους σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους, «κλείνει» μουσεία, σταματά έργα και μας εκθέτει στους τουρίστες- όπως επισήμαναν και ξένα έντυπα. Στις δε υπηρεσίες δεν έχουν ούτε για σαπούνι και λάμπες!

«Δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για να βάλουμε πετρέλαιο στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο που κατεβάζει τα σκουπίδια από την Ακρόπολη. Τις προάλλες έβαλε ο αρχιφύλακας 100 ευρώ από την τσέπη του και πριν από έναν μήνα έδωσε άλλα 100 ευρώ ο έφορος Ακροπόλεως. Πού θα φτάσουμε;», λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Υπαλλήλων Φυλάξεως Αρχαιοτήτων Γιάννης Μαυρικόπουλος.

Η οικονομική κρίση (...) έχει φτάσει τα πράγματα στο μη περαιτέρω στο υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Έργα που δηλώνονται ως προτεραιότητα για το ΥΠΠΟΤ, όπως η ανάδειξη της Ακαδημίας Πλάτωνος, η μετατροπή του εργοστασίου Φιξ σε στέγη του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, έχουν παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, καθώς δεν έχει ακόμη εγκριθεί η χρηματοδότησή τους από κοινοτικά κονδύλια.

Λουκέτο βρίσκουν οι επισκέπτες στον πρώτο όροφο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (εξαιρούνται τα ευρήματα της Σαντορίνης).

Κλειστό παραμένει εδώ και δύο μήνες τόσο το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας όσο και το Νομισματικό. Ίδια εικόνα και στη Θεσσαλονίκη. Κλειστές οι ρωμαϊκές αίθουσες του Αρχαιολογικού Μουσείου, μόνο τέσσερις αίθουσες ανοιχτές στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Και όλα αυτά λόγω έλλειψης προσωπικού.

«Το 90% των μουσείων και των χώρων υπολειτουργούν ή δεν λειτουργούν», εκτιμούν οι αρχαιοφύλακες, που υποστηρίζουν πως υπάρχουν 1.300 κενές οργανικές θέσεις. Επισημαίνουν πως δεν εκτίθεται μόνο η χώρα όταν τα μουσεία είναι κλειστά, αλλά και τίθεται θέμα ασφάλειας, καθώς «σε πολλούς χώρους δεν υπάρχουν νυχτοφύλακες. Αν συμβεί οτιδήποτε, πράγμα που απευχόμαστε, η ευθύνη θα είναι αποκλειστικά της ηγεσίας του ΥΠΠΟΤ. Και το ποτήρι θα είναι πολύ πικρό».

Η κατάσταση εκθέτει την Ελλάδα στους τουρίστες και τη διασύρει διεθνώς. Απόδειξη, πρόσφατο ολοσέλιδο δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «Guardian» υπό τον τίτλο «Το χρέος καταρρακώνει τη δόξα της Ελλάδας». Όπου αναφερόταν πως λόγω έλλειψης χρημάτων η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει στην τύχη τους σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους και πως «μερικές από τις μεγαλύτερες δόξες της χώρας - μουσεία, κάστρα και αρχαιότητες- είναι κλειστά για το κοινό».

Ζοφερή είναι η κατάσταση στο υπουργείο. «Μας έχουν κοπεί τα χέρια από την απόλυση των ωρομισθίων. Ζητάμε χρηματοδότηση από το Κοινοτικό Πλαίσιο. Χωρίς κόσμο όμως, πώς θα υλοποιηθούν τα έργα;», λέει στα «ΝΕΑ» στέλεχος του ΥΠΠΟΤ. (...) «Δεν έχουμε χρήματα να πάρουμε ούτε σαπούνι, ούτε καθαριστικά. Φέρνουμε από το σπίτι μας», λέει εργαζόμενη σε μεγάλο μουσείο της Αθήνας. «Ευτυχώς που δεν έκανε δύσκολο χειμώνα φέτος. Δεν έχουμε να αγοράσουμε πετρέλαιο», καταγγέλλει υπάλληλος αρχαιολογικής υπηρεσίας στην περιφέρεια. (...)

«Μας έχουν κόψει τις πιστώσεις στα καταστήματα που τυπώνουμε μεγάλα σχέδια και αναγκαζόμαστε να εφευρίσκουμε πατέντες για να κάνουμε τη δουλειά μας. Χρωστάμε σε όλη τη γειτονιά, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη στις παλιές ελληνικές ταινίες», λένε εργαζόμενοι στις τεχνικές υπηρεσίες, ενώ συνάδελφοί τους περιγράφουν: «Ο υπολογιστής μου έχει χαλάσει και η υπηρεσία δεν έχει χρήματα για επισκευή. Αναγκάζομαι και παίρνω δουλειά στο σπίτι».


Η άμυνα καλά κρατεί

Μπορεί τα κονδύλια για τον Πολιτισμό να είναι περιορισμένα, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τις αμυντικές δαπάνες. Η Ελλάδα διαθέτει το 3,5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος για την αγορά όπλων, όταν η Βρετανία διαθέτει το 2,6%, σύμφωνα με στοιχεία που δίνει ο «Guardian». Αγοράζει δε τα περισσότερα όπλα από τα μέλη του ΝΑΤΟ, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ανάμεσα σε σκουπίδια και σε αγριόχορτα

«Oύτε πινακίδα δεν υπάρχει», όπως γράφει η «Guardian», που να θυμίζει πως ένας θησαυρός «κρύβεται» στη «γειτονιά της Καλκούτας», όπως την αποκαλούν οι περίοικοι: το παλαιότερο πανεπιστήμιο του κόσμου, που ίδρυσε ο Πλάτωνας και στο οποίο σπούδασε ο Αριστοτέλης. Στην Ακαδημία Πλάτωνος. Κι αυτό διότι δεν έχουν βρεθεί 7.000 ευρώ, όπως παραδέχτηκε στα «ΝΕΑ» η αρμόδια έφορος αρχαιοτήτων Νικολέτα Βαλάκου.

(...) Επί της ουσίας, η Ακαδημία Πλάτωνος παραμένει ένας από τους πλέον παραμελημένους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας. Αν και μπήκε στο πρόγραμμα της Ενοποίησης Αρχαιολογικών Έργων, ουδέποτε υλοποιήθηκε το έργο για την ανάδειξή του και την πεζοδρόμηση των γύρω δρόμων, ενώ μέρος της περιοχής είναι χαρακτηρισμένο βιομηχανικό πάρκο, όπως αποκαλύφθηκε σε πρόσφατη ημερίδα. Και οι απαραίτητες απαλλοτριώσεις 6,5 στρεμμάτων και κόστους 2,3 εκατ. ευρώ ακόμη εκκρεμούν.

Στα χαρτιά εξακολουθεί να παραμένει εδώ και είκοσι χρόνια και το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, που θα φιλοξενήσει 130.000 αρχαιότητες- μάρτυρες της ζωής στην Αθήνα τα τελευταία 5.000 χρόνια, τα οποία σήμερα είναι κλεισμένα σε αποθήκες. Και παρά τις κινητοποιήσεις των κατοίκων και τις καλές προθέσεις του υπουργείου Πολιτισμού, το πάρκο των 120 στρεμμάτων στην Ακαδημία Πλάτωνος και το μουσείο των 16.700 τ.μ. που θα ανεγερθεί στην περιοχή, κόστους 3 εκατ. ευρώ, χωρίς ρευστό θα παραμείνουν προθέσεις.

Νίκησαν οι κατολισθήσεις

Λουκέτο σε μεγάλο μέρος του αρχαιολογικού χώρου βρίσκουν τουρίστες και μαθητές που φτάνουν στους Δελφούς. Επισήμως, η αιτία που κρατά τους επισκέπτες εκτός της περιοχής του Σταδίου είναι η κατάρρευση των Φαιδριάδων των απόκρημνων βράχων που στέκουν πάνω από τους Δελφούς στη νότια πλευρά του Παρνασσού. Η δε περίφημη πηγή Κασταλία παραμένει για τους ίδιους λόγους απρόσιτη για τους επισκέπτες τουλάχιστον για τα τελευταία 15 χρόνια.

Το πρόβλημα θεωρείται χρόνιο στην περιοχή και παρουσιάζεται έπειτα από έντονες βροχοπτώσεις (...) Χρήματα δεν υπάρχουν ούτε καν για τη χαρτογράφηση της κατάστασης, πόσω μάλλον για τη μελέτη που θα οδηγήσει στη λύση για το πρόβλημα που στο παρελθόν έχει προκαλέσει καταστροφή σε καθίσματα του Σταδίου. Εκτός όμως από την επίσημη αιτία, υπάρχει και η ανεπίσημη: «Η έλλειψη προσωπικού», όπως παραδέχονται οι φύλακες.

Πόρτα όμως... τρώνε τα τελευταία 3 χρόνια και οι 246.000 επισκέπτες του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου, ενός από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μουσεία παγκοσμίως. Δεν υπάρχουν χρήματα για την ολοκληρωθεί η ανακαίνιση, αφού οφείλονται ήδη 2,5 εκατ. ευρώ στον εργολάβο. Δεν έχει γίνει καν προϋπολογισμός για το κόστος της έκθεσης, ώστε να ενταχθεί στο επόμενο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης, ενώ καλά κρατεί και μια κόντρα ανάμεσα στους αρχαιολόγους που έχουν οριστεί για να στήσουν την έκθεση και την τοπική Εφορεία Αρχαιοτήτων.

Αποτέλεσμα; Ο «πρώτος ευρωπαϊκός πολιτισμός»- ο μινωικός - θα εκπροσωπείται μόνο από 400 εκθέματα που αποτελούν την αφρόκρεμα- σε μια προσωρινή έκθεση σε έναν χώρο που προοριζόταν αρχικώς για γκαράζ.

Το Σούνιο στο χείλος του γκρεμού


Είναι ο τρίτος σε επισκεψιμότητα αρχαιολογικός χώρος της Αττικής (153.300 επισκέπτες, στοιχεία 2008) και ένας από τους πρώτους σε εγκατάλειψη λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Ο λόγος για το Σούνιο. Αρκεί να στραβοπατήσει ένας από τους χιλιάδες επισκέπτες και θα κινδυνεύσει να βρεθεί στον γκρεμό καθώς η περίφραξη είναι υποτυπώδης.

Τουαλέτες δεν υπάρχουν και οι επισκέπτες καθημερινά αναγκάζονται να σχηματίζουν ουρές έξω από τις ελάχιστες ενός εστιατορίου που λειτουργεί στον χώρο.

«Η εικόνα που δίνει ο χώρος είναι απογοητευτική», έλεγε πρόσφατα στο τραπέζι του ΚΑΣ η προϊσταμένη της Β΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Ιωάννα Δρακωτού.

Αφύλακτος από την πλευρά της θάλασσας ο αρχαιολογικός χώρος, δεν αποκλείεται τις νύχτες να φιλοξενεί ακόμη και τελετές μαύρης μαγείας, όπως μαρτυρούν «περίεργα κατάλοιπα» στα πέριξ. Τα οχυρωματικά τείχη- που είχαν καταστήσει το Σούνιο ένα από τα πέντε σημαντικότερα φρούρια της Αττικής καταρρέουν και συγκρατούνται από μεταλλικά υποστυλώματα, καθώς τα 100.000 ευρώ που απαιτούνται για την αναστήλωσή τους δεν έχουν βρεθεί. Και βεβαίως ουδείς αντιλαμβάνεται τι ήταν ακριβώς ο συγκεκριμένος χώρος στην αρχαιότητα. Όχι μόνο επειδή έχει ανασκαφεί ελάχιστα. Ούτε επειδή κλέβει την παράσταση ο ναός του Ποσειδώνα. Αλλά επειδή δεν έχει γίνει ανάδειξη του όλου χώρου ώστε οι επισκέπτες να συνειδητοποιούν πως το Σούνιο υπήρξε ένας οχυρωμένος οικισμός και όχι απλώς ένα ιερό στην άκρη της Αττικής.

13 χρόνια στο περίμενε

Πρόβλημα δεν αντιμετωπίζουν μόνο τα μνημεία που δεν έχουν χρηματοδότηση, αλλά κι εκείνα που έχουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Λύκειο του Αριστοτέλους, χώρος που μένει κλειστός και χωρίς στέγαστρο εδώ και 13 χρόνια, κι ας είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς της Αθήνας.

Οι μελέτες μπορεί να είναι έτοιμες, αλλά τα 4,5 εκατ. ευρώ που χορήγησε ο ΟΠΑΠ πέρσι , φαίνονται πολλά στην ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού για ένα στέγαστρο εν μέσω οικονομικής κρίσης (υπάρχει και η άποψη πως τα χρήματα δεν επαρκούν και πως λόγω αναπροσαρμογής το κόστος έχει ανέλθει στα 6 εκατ. ευρώ).

Για να γίνει οικονομία, αντί τα λείψανα της Φιλοσοφικής Σχολής που ίδρυσε ο δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 335 π.Χ. να καλυφθούν με το μοντέρνο τοξωτό μεταλλικό στέγαστρο που κέρδισε σε σχετικό διαγωνισμό, «θα αναζητηθεί άλλη λύση για τη στέγαση, που θα κοστίσει 1,8 εκατ. ευρώ», σύμφωνα με τη γενική γραμματέα του ΥΠΠΟ, Λίνα Μενδώνη. Όσο για το στέγαστρο που δεν θα υλοποιηθεί; Έχει ήδη ένα μεγάλο μέρος εξοφληθεί, χρήματα που πάνε στον κάλαθο των αχρήστων, καθώς το στέγαστρο είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες του συγκεκριμένου αρχαιολογικού χώρου.

Σχετικό post της 28/8/08 με τίτλο .. "Μουσεία..ερμητικά κλειστά!"

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 27 Mαρτίου 2010

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.).
Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο.

Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ κ.ά.


Φέτος το μήνυμα έγραψε η βρετανίδα ηθοποιός Judi Dench. Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου είθισται να διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.
Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου
Dame Judi Dench


"Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου αποτελεί ευκαιρία για να γιορτάσουμε το Θέατρο στις τόσες και τόσες μορφές του. Το θέατρο είναι πηγή διασκέδασης και έμπνευσης και έχει τη δυνατότητα να ενώνει τους διαφορετικούς πολιτισμούς και ανθρώπους που υπάρχουν στον κόσμο. Όμως μπορεί να είναι κάτι περισσότερο απ’ αυτό, αφού προσφέρει επίσης ευκαιρίες εκπαίδευσης και ενημέρωσης.

Σ’ όλο τον κόσμο παίζεται θέατρο και όχι πάντα σε παραδοσιακό θεατρικό περιβάλλον. Παραστάσεις μπορούν να προκύψουν σε ένα μικρό χωριό στην Αφρική, κοντά σε ένα βουνό στην Αρμενία, σε ένα μικρό νησί στον Ειρηνικό. Το μόνο που χρειάζεται, είναι ένας χώρος και ένα κοινό. Το θέατρο έχει τη δυνατότητα να μας κάνει να χαμογελάμε, να μας κάνει να κλαίμε, αλλά πρέπει επίσης να μας κάνει να σκεφτόμαστε και να εκφραζόμαστε.

Το θέατρο προκύπτει μέσα από την ομαδικότητα. Οι ηθοποιοί είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται στο προσκήνιο, όμως υπάρχει επίσης ένας υπέροχος κόσμος ανθρώπων που βρίσκεται στο παρασκήνιο. Είναι εξίσου σημαντικοί όσο και οι ηθοποιοί και τα διαφορετικής φύσης εξειδικευμένα ταλέντα τους καθιστούν δυνατή την πραγματοποίηση μιας παράστασης. Έχουν κι αυτοί μερίδιο σε όποιο θρίαμβο και επιτυχία προκύψει.

Η 27η Μαρτίου έχει καθιερωθεί επίσημα ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Με πολλούς τρόπους θα πρέπει κάθε μέρα να θεωρείται μέρα θεάτρου, καθώς έχουμε την ευθύνη να συνεχίσουμε την παράδοση να ψυχαγωγούμε, να εκπαιδεύουμε και να διαφωτίζουμε το κοινό μας, χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσαμε να υπάρξουμε."

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

εθνικός κήπος

Ο εθνικός κήπος με πάει συνειρμικά αρκετά πίσω..
Σε παιδικές αναμνήσεις, σε βόλτες στις αποκριές, ανάμεσα σε μασκαράδες και κομφετί..
O κήπος αποτελεί μια πραγματική όαση στο κέντρο της Αθήνας..
Μια ιδανική επιλογή για έναν περίπατο μέσα στο πράσινο για να ξεχάστεις λίγο από τα προβλήματα, να αναζωογονηθείς..

Τι πιο ευχάριστο όταν περπατώντας αντικρίζεις διάσπαρτα αρχαία ερείπια, κίονες, μωσαϊκά κτλ.
Η πρώτη του ονομασία μέχρι το 1927 ήταν Βασιλικός Κήπος.
Ο Εθνικός Κήπος, που αποτελεί το πρώτο διακοσμητικό πάρκο της Νεότερης Ελλάδας, σχεδιάστηκε για να περιβάλει τα ανάκτορα του βασιλιά Οθωνα, τη σημερινή Βουλή. Η βασίλισσα Αμαλία τότε ήθελε να δημιουργήσει έναν κήπο αντάξιο των ευρωπαϊκών.
Υπάρχουν 6 προτομές ιστορικών προσώπων..
Ανάμεσα σε αυτές, η προτομή του εθνικού ποιητή Διονύσιου Σολωμού
...
Στο νοτιοανατολικό του άκρο βρίσκεται η προτομή του Ιωάννη Καποδίστρια...
και του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη...
Ο Henry Miller έγραψε για τον Εθνικό Κήπο το 1939: "Το πάρκο παραμένει στην μνήμη μου όσο κανένα άλλο πάρκο που έχω επισκεφτεί στη ζωή μου. Η πεμπτουσία ενός πάρκου είναι όπως όταν κάποιος κοιτά ένα πίνακα ή ονειρεύεται, να βρίσκεται σε έναν τόπο που όμως δεν μπορεί ποτέ να πάει..."
Όσο απίστευτο και να φανεί..., υπάρχουν στιγμές που το ίδιο αισθάνομαι στις βόλτες μου...
Είναι ανοιχτός για το κοινό από την Ανατολή μέχρι τη Δύση του Ηλίου, έχει ελεύθερη είσοδο.
Οι δρομίσκοι του αποτελούν ένα δίκτυο μήκους 7.500 μέτρων. Ιδανικοί για περπάτημα και για βόλτα με ποδήλατο.
Υπάρχει παιδική βιβλιοθήκη, παιδική χαρά και ένα μικρό βοτανικό μουσείο...
Αξίζει να αναφερθεί πως το νερό ποτίσματος προέρχεται από ένα αρχαίο υδραγωγείο (Πεισιστράτειο 6ος αιώνας π.Χ.).
Μια μικρή ζωοπτηνολογική συλλογή που αποτελείται από πάπιες, χήνες, φραγκόκοτες, παγώνια, παπαγαλάκια, αγριοκάτσικα, ένα γαϊδουράκι κλπ. 
Από το σύνολο των καλλωπιστικών ειδών (δένδρα, θάμνοι, αναρριχώμενα ποώδη – πολυετή), τα 100 είναι της ελληνικής χλωρίδας και τα 400 ξενικά.
Το σύνολο των δένδρων ανέρχεται σε 7.000, από τα οποία τα 25% είναι φυλλοβόλα και τα 75% είναι αειθαλή. Το σύνολο των θάμνων είναι περίπου 40.000. Εδώ κατασκευάστηκαν τα 2 πρώτα θερμοκήπια της χώρας.
Η κύρια είσοδος του Εθνικού Κήπου είναι από την λεωφόρο Αμαλίας, ενώ υπάρχουν και άλλες έξι είσοδοι: μία από την Βασιλίσσης Σοφίας, τρεις από την Ηρώδου Αττικού και δύο από την περιοχή του Ζαππείου.
Μια όαση στο κέντρο της Αθήνας, που πραγματικά δεν ξέρεις που να πρωτοεστιάσεις την προσοχή σου.. Σε κάθε βόλτα και κάτι καινούργιο θα παρατηρήσεις.. Ίσως ανεβάσω και άλλα posts με σχετικές φωτο..
Μια γωνιά - στο κέντρο της πόλης - που σίγουρα σε κάνει να την αγαπάς περισσότερο...

Info: wiki

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Ποδηλατοβόλτα 555


ΠΟΔΗΛΑΤΟΒΟΛΤΑ 555

ΠΕΜΠΤΗ

εικοστή ΠΕΜΠΤΗ Μαρτίου

την ΠΕΜΠΤΗ απογευματινή ώρα
(17.00 ρε παιδιά)

στην πυραμίδα

Οι ποδηλατικές δυνάμεις των νοτίων προαστίων
σας καλούν να τιμήσετε μια μεγαλειώδη ποδηλατοβόλτα.

Πάρτε τα οχήματα κι ελάτε στην
κεντρική πλατεία Ν.Σμύρνης.
Η βόλτα θα είναι εφικτή για όλους.
Οι σχηματισμοί δε θα είναι άψογοι.
Κατάθεση στεφάνου δε θα γίνει.
Φιλαρμονική δε θα έχουμε (άντε κανένα κουδουνάκι).

Ζήτω οι ποδηλατοβόλτες!!! Ζήτω το πετάλι!!

Ζήτωωωωωω!!!

φου μπου

By Ποδηλάτ[ισσ]ες Νότια
συμπαράσταση στον αγώνα!!

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Διάλειμμα Χαρᾶς...


Πεντέλη, ἄνοιξη

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλοι ἐκεῖνο τὸ πρωὶ
θεέ μου πόσο χαρούμενοι.
Πρῶτα γυάλιζαν οἱ πέτρες τὰ φύλλα τὰ λουλούδια
ἔπειτα ὁ ἥλιος
ἕνας μεγάλος ἥλιος ὅλο ἀγκάθια μὰ τόσο ψηλὰ στὸν οὐρανό.
Μιὰ νύμφη μάζευε τὶς ἔνοιές μας καὶ τὶς κρεμνοῦσε στὰ δέντρα
ἕνα δάσος ἀπὸ δέντρα τοῦ Ἰούδα.
Ἐρωτιδεῖς καὶ σάτυροι παῖζαν καὶ τραγουδοῦσαν
κι ἔβλεπες ρόδινα μέλη μέσα στὶς μαῦρες δάφνες
σάρκες μικρῶν παιδιῶν.

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλο τὸ πρωΐ
ἡ ἄβυσσο κλειστὸ πηγάδι
ὅπου χτυποῦσε τὸ τρυφερὸ πόδι ἑνὸς ἀνήλικου φαύνου
θυμᾶσαι τὸ γέλιο του: πόσο χαρούμενοι!

Ἔπειτα σύννεφα βροχὴ καὶ τὸ νοτισμένο χῶμα
ἔπαψες νὰ γελᾶς σὰν ἔγειρες μέσα στὴν καλύβα
κι ἄνοιξες τὰ μεγάλα σου τὰ μάτια κοιτάζοντας
τὸν ἀρχάγγελο νὰ γυμνάζεται μὲ μία πύρινη ρομφαία-
«
Ἀνεξήγητο» εἶπες «ἀνεξήγητο δὲν καταλαβαίνω τοὺς ἀνθρώπους ὅσο καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ χρώματα εἶναι ὅλοι τους μαῦροι».


Σήμερα πρώτη μέρα της άνοιξης..
Εαρινή Ισημερία.. και παγκόσμια μέρα Ποίησης..

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

σκόρπια

..στο κέντρο..όποτε μπορείς..
βλέπεις αυτή την πόλη και τους κατοίκους της..

Σε στιγμές σταματάς.. παρατηρείς..στέκεσαι.. αισθάνεσαι..
Νιώθεις πως ανήκεις εδώ.. Αυτή είναι η πόλη σου..
Αυτή είναι η χώρα σου..
Αυτή που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ..
..με όσα χρόνια πληγώνουν, εξακολουθείς να την αγαπάς..
..στους πρόποδες της Ακρόπολης.. Πολλοί τουρίστες..
Τίποτα δεν φανερώνει εδώ, όσα καλούμαστε να ζήσουμε..
Περνάς στα σοκάκια.. Ανάσες ζωντανεύουν, σαν να ακούγονται..
Νομίζεις πως αν σταθείς λίγο, θα τις ακούσεις να ψιθυρίζουν..
..Οι τοίχοι σου χαρίζουν λίγο από το χρώμα τους..
..μερικοί μιλάνε..
..κάποιες φορές φωνάζουν δυνατά μαζί σου..

Η ζωή δεν είναι απλή.
Η ζωή δεν είναι περίπλοκη.
μια στιγμή
..είναι η ζωή..
..ίσως κάποιες στάσεις να
την καθορίζουν
περισσότερο από τις διαδρομές..

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

o Nicola Piovani στην Αθήνα..


Ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς, ο συνθέτης της μουσικής για την ταινία «La vita e bella» (η Ζωή είναι Ωραία), βραβευμένος με οσκαρ μουσικής, Nicola Piovani, θα δώσει μια και μοναδική συναυλία την Πέμπτη 29 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Το Nicola Piovani τον συνδέουν πολλές μνήμες με την Ελλάδα και την ελληνική μουσική, καθώς δάσκαλός του ήταν ο Χατζιδάκις, o οποίος του έμαθε την τέχνη και την τεχνική της σύνθεσης.

Στην Αθήνα σ’ αυτή τη μοναδική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής θα συνοδεύεται από 5μελή μπάντα και θα ερμηνεύσει τις πιο γνωστές συνθέσεις του από τη μεγάλη και γόνιμη πορεία του.

Ακούω το "Beautiful that way" και σκέφτομαι πόση δύναμη μπορεί να κρύβει η μουσική.. Πραγματικά μπορεί να σε πάρει μαζί της.. Ακούστε το τραγούδι και ταξιδέψτε!




Υ.Γ. Διάβασε και αυτό.. Η Dionne Warwick, ακύρωσε τη χτεσινή της συναυλία, μια μέρα πριν και ενώ είχανε προπωληθεί ήδη πάνω από 1200 εισιτήρια, με ένα απλό email, όπου σύμφωνα με την εταιρεία παραγωγής, ανέφερε πως η τραγουδίστρια δεν θα έρθει στην Ελλάδα για τη συναυλία της 15/3/2010, με πρόφαση ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η χώρα μας θα βάλει σε κίνδυνο τη ζωή της, λόγω των απεργιών και της δύσκολης κατάστασης που επικρατεί εδώ!!! Kαλά, τι άλλο θα ακούσουμε.....

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Ρόζα Μοντέρο


Ο συνblogger SeaGulL διάβασε το post της παρουσίασης του βιβλίου της Ρόζα Μοντέρο “Η κόρη του κανίβαλου”, το αγόρασε, του άρεσε και μετά ανέβασε μια ανάρτηση με τις εντυπώσεις του, καθώς και κάποια αποσπάσματα που εκείνος ξεχώρισε. Νομίζω πως αξίζει πολύ αυτή η ανταλλαγή απόψεων και το "μοίρασμα" ενδιαφερόντων. Ακολουθεί το post του, όπως ακριβώς το ανέβασε.

-------
Η καλή e-φίλη μου Roadartist, της οποίας το ιστολόγιο έχει πετύχει ζηλευτό συνδυασμό ποιότητας και μεγάλης επισκεψιμότητας, πρότεινε, τις προάλλες, το βιβλίο της Ρόσα Μοντέρο “Η κόρη του κανίβαλου”.

Έσπευσα και αγόρασα το βιβλίο αυτό και το… “ρούφηξα” μέσα σε μόλις δύο ημέρες, καθώς το βρήκα κι εγώ τόσο καλό όσο η “Καλλιτέχνιδα του δρόμου”. Παρακάτω σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα απ’ το βιβλίο αυτό, προτείνοντας, πάντως, να το αγοράσετε και να το διαβάσετε ολόκληρο (δεδομένου, μάλιστα, ότι εκτός από τα όποια αποσπάσματα, μεγάλη αξία και σημασία έχει και η πλοκή του μυθιστορήματος..)

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο της Ρόσα Μοντέρο “Η κόρη του κανίβαλου”, εκδ. Αλεξάνδρεια..

«Οι άνθρωποι είμαστε σαν τα παγόβουνα, δείχνουμε δηλαδή προς τα έξω μόνον ελάχιστο μέρος του όγκου μας. Όλοι κρυβόμαστε, όλοι λέμε ψέματα, όλοι έχουμε κάποιο μικρό ανομολόγητο μυστικό. Με τη συμβίωση όμως, η εικόνα του άλλου συνήθως γίνεται όλο και πιο επίπεδη, σαν να λειώνει το παγόβουνο στη ζεστή θάλασσα της καθημερινότητας. Και συχνά καταλήγουμε να μειώνουμε το σύζυγό μας σε μια απλή καρικατούρα δύο διαστάσεων, να τον βλέπουμε σαν μια ανθρώπινη χαλκομανία, μια εικόνα τόσο επαναλαμβανόμενη και οριοθετημένη που καταντά πάρα πολύ ανιαρή. Αυτός είναι και ένας από τους πολλούς τρόπους που μπορεί να τελειώσει ένας γάμος. Όταν κοιτάζουν ο ένας τον άλλον και το μόνο που αντικρίζουν είναι μια επίπεδη μορφή, μια σφραγίδα» [σελ. 31 παρ. προτελ.]

«Τι άλλο είναι η ζωή από μια ριψοκίνδυνη πορεία εν μέσω πειρασμών. Και η ηθική ακεραιότητα δεν εξαρτάται μονάχα από το ήθος του καθενός αλλά επίσης, σε κάποιο βαθμό, και από την τύχη. Από το πώς, πότε και πού σε έχουν υποβάλει στον πειρασμό. Έχω την πεποίθηση ότι στον κόσμο υπάρχει μια μειονότητα από αμετανόητα καθάρματα, ανθρώπους άγριους, σκληρούς και αδίστακτους, που ζουν βουτηγμένοι στην ατιμία.
Και επίσης μια ισχυρή μειονότητα έντιμων και ευσυνείδητων ανθρώπων, ικανών να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Και μεταξύ αυτών των δύο άκρων βρίσκονται οι υπόλοιποι, η μεγάλη μάζα, καλοπροαίρετα πλάσματα αλλά αδύναμα. Συνηθισμένοι άνθρωποι, αυτή είναι η σωστή διατύπωση, αναποφάσιστοι και μπερδεμένοι, που θα γίνουν καλοί αν ο περίγυρος είναι ευνοϊκός ή κακοί αν το περιβάλλον στο οποίο ζουν τους διαφθείρει. Έτσι λοιπόν, παραπαίοντας ανάμεσα στον καλύτερο ή τον χειρότερο εαυτό μας, στρώνουμε ή ίσως καταστρέφουμε το δρόμο μας
» [σελ. 102-103]

«Πιστεύω πως υπάρχει στον κόσμο μια χούφτα ανθρώπων χωρίς ενδοιασμούς. Δεν είναι πολλοί, αλλά είναι πραγματικά αδίστακτοι. Άτομα δίχως αρχές που κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους και τέτοια πράγματα… […] Κι έπειτα υπάρχει μια άλλη χούφτα καθωσπρέπει ανθρώπων. Αλλά πραγματικά καθωσπρέπει, εκείνο το είδος των ανθρώπων που είναι δυνατοί, μεγαλόψυχοι και ηθικοί, που σίγουρα δεν θα κάνουν ποτέ κακό, ακόμη και στη χειρότερη των περιπτώσεων. Ούτε όμως και οι καθωσπρέπει άνθρωποι είναι πολλοί […] Και πιστεύω πως μεταξύ αυτών των δύο άκρων υπάρχει μια ακαταστάλαχτη μάζα, η μεγάλη πλειονότητα, άνθρωποι καλοπροαίρετοι και ευχάριστοι, αλλά αδύναμοι, δειλοί, υπερβολικά φιλόδοξοι, ανασφαλείς, ίσως και ανόητοι… Αυτοί οι άνθρωποι θα είναι κατά πάσα πιθανότητα σωστοί σε όλη τους τη ζωή, αν δεν μπουν βέβαια στον πειρασμό να φερθούν άσχημα. Αλλά σε εποχές ηθικής παρακμής, ατιμίας ή διαφθοράς θα πέσουν στην παρανομία ή τουλάχιστον θα την επιτρέψουν και θα γίνουν συνένοχοι» [σελ. 395 διάφορα σκόρπια]

«Κανείς δεν διαφθείρεται από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν είναι ότι φτάνεις στα σαράντα σου καθαρός από κάθε ύποπτη συναλλαγή και ξαφνικά μπαίνει στο γραφείο σου ένας τύπος με μια βαλίτσα κροκοδειλέ, τίγκα στο χαρτονόμισμα, και σου λέει: “Θα σε πληρώσω διακόσια εκατομμύρια αν αύριο πετάξεις από τη σκάλα τη γιαγιά σου”. Δεν γίνεται έτσι, δεν γίνεται έτσι. Αντίθετα, οι πειρασμοί είναι μικροί, συνεχόμενοι, κλιμακωτοί. Η ζωή είναι όλο πειρασμούς, ξέρεις. Κάθε μέρα της ζωής σου παίρνεις αποφάσεις που έχουν ηθικό βάρος. Και ο καθένας αποφασίζει. Κάνεις μικρά βηματάκια. Προς τα εμπρός, προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Και το κάθε βηματάκι σε οδηγεί στο επόμενο. Ας πούμε, αρχίζεις να δέχεσαι ένα μικρό μηνιαίο φακελάκι για να στρογγυλέψεις το μισθό σου. Μπορεί να είναι ένα ταπεινό ποσόν, πενήντα ή εκατό χιλιάδες πεσέτες το πολύ, ένα ποσό που εμφανίζεται στους προϋπολογισμούς σαν αγορά υλικού γραφείου, επί παραδείγματι. Ναι, φυσικά, είναι μια παρατυπία, αλλά, τέλος πάντων, όλοι ξέρουν πως είναι το Δημόσιο, πρέπει να τα κάνεις αυτά τα κόλπα, γιατί διαφορετικά λόγω της γραφειοκρατίας δεν θα έπαιρνες ποτέ αύξηση. Κι εσύ πιστεύεις ότι αξίζεις αυτές τις επιπλέον πενήντα χιλιάδες πεσέτες, αυτό οπωσδήποτε. Τις αξίζεις, σου λέει ο προϊστάμενός σου, που είναι αυτός που σου τις πληρώνει και επί της ευκαιρία πληρώνει τα τριπλά στον εαυτό του. Και εξάλλου, είναι τόσο μικρό το ποσόν! Όλος ο κόσμος παίρνει το ίδιο φακελάκι, έ, δεν θα είσαι εσύ το μοναδικό κορόιδο που θα μείνει απέξω. Αρχίζεις έτσι, με μια απερισκεψία, κι ύστερα σιγά – σιγά χρειάζεσαι όλο και περισσότερα χρήματα και είσαι κάθε φορά και πιο ελαστικός στις αρχές σου. Τότε σου ζητούν μικρές χάρες σε αντάλλαγμα για το φακελάκι, κι εσύ δέχεσαι. Κι έτσι περνούν τα χρόνια, κι εσύ εξακολουθείς να λες “ναι” στα πάντα. Και στο τέλος βρίσκεσαι κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο…» [σελ. 396-397]

«Τον ποθούσε με όλο της το κορμί, που είναι το ίδιο σαν να λέμε ότι τον αγαπούσε με όλο της το πνεύμα, γιατί το σεξ είναι μια εγκεφαλική και πνευματική εμπειρία, μια αίσθηση συνένωσης με τον ερωτικό σύντροφο, μια μετάληψη των ψυχών που πραγματοποιείται μέσω της γενετήσιας οδού. Και αν του λείπει αυτή η βαρύνουσα διάσταση, τότε είναι κακό σεξ, είναι σεξ ρουτινιάρικο, απλή γυμναστική, φτηνό και πάντα αυνανιστικό. Ακόμη κι αν παίζεται από δύο.» [σελ. 149 παρ.2]

«Σκέφτηκε πως ίσως ολόκληρη η ζωή να μην ήταν τίποτε άλλο παρά μια προετοιμασία για την έξοδο, όπως ακριβώς το παιχνίδι του σκακιού δεν είναι παρά μια προετοιμασία για την τελική κίνηση του ματ.» [σελ. 154-155]

«Σε τι ωφελεί να συμπεριφέρεσαι με αξιοπρέπεια. Ωφελεί στο να μας δίνει το μέτρο αυτού που είμαστε […] Αναρωτηθήκατε σε τι ωφέλησε η θυσία των αντρών της Αλκάνταρα, για παράδειγμα. Αν και ανώφελοι, από μια ρεαλιστική οπτική γωνία, οι θάνατοί τους επιβεβαιώνουν πως οι άνθρωποι είμαστε και έτσι. Πως, ακόμη και στη χειρότερη των περιπτώσεων, υπάρχει πάντα κάτι μέσα μας ικανό για το καλύτερο. Εάν, δηλαδή, δεν είχε υπάρξει καμιά ηρωική πράξη στο Ανουάλ, εάν στους ανθρώπους δεν υπήρχε επίσης και αυτή η ενστικτώδης παρόρμηση προς την αξιοπρέπεια, ο κόσμος δεν θα ήταν κατοικήσιμος και οι άνθρωποι θα μοιάζαμε με άγρια θηρία.» [σελ. 373-374]

«Παραίτηση, αυτή είναι η λέξη της μεγάλης ήττας. Η ζωή είναι μια διαδρομή μεγάλη και κουραστική. Είναι σαν ένα τρένο με μακρινό δρομολόγιο που μερικές φορές αναγκάζεται να διασχίζει εμπόλεμες περιοχές και άγριες εκτάσεις. Θέλω να πω ότι ο δρόμος είναι γεμάτος κινδύνους και ότι ο εκτροχιασμός είναι ένα αρκετά συνηθισμένο ατύχημα. Αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να χάσεις την πορεία. Για παράδειγμα, μπορεί να πάει κανείς κατ’ ευθείαν στην κόλαση. Άλλοι, αντίθετα, δεν βγαίνουν από τις σιδηροτροχιές, μόνο κόβουν ταχύτητα, όλο και πιο αργά κάθε μέρα, μέχρι που τελικά σταματούν εντελώς και μένουν εκεί, νεκροί σχεδόν από αδράνεια και αποτυχία, με τις λαμαρίνες και τις ιδέες να σκουριάζουν κάτω από τη δριμύτητα του καιρού» [σελ. 376 αρχή]


Υ.Γ. Τα αποσπάσματα που ο φίλος SeaGulL ξεχώρισε είναι αρκετά για ένα post.. Μα αξίζουν όμως σίγουρα. Τα περισσότερα από αυτά ήταν και δικά μου αγαπημένα (μεταξύ άλλων) από το βιβλίο..
Τον ευχαριστώ πολύ για τα λόγια του και την εκτίμηση. Καλή εβδομάδα!
Related Posts with Thumbnails