Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

..όμορφη ζωή..


Στίχοι / Μουσική: Στάθης Δρογώσης

L.P.: ΌΜΟΡΦΗ ΖΩΗ

Σπάστε τις ψεύτικες οθόνες

βγείτε απ' τα ήσυχα γραφεία

θέλει τραγούδια κι ανεμώνες η ελεύθερη ζωή

Είν' τα καλύτερά μας χρόνια

πάμε, ας φουσκώσουμε μπαλόνια

κι ας υψωθούμε τραγουδώντας πάνω απ' την πόλη αυτή

Όλοι να δώσουμε τα χέρια, δε θα 'μαστε ποτέ πια μόνοι..

Όμορφη ζωή, να ζούμε ελεύθεροι!  Ζωή!

Είμαστε όλοι καλλιτέχνες

είμαστε όλοι ευλογημένοι

φτωχοδιάβολοι μοιραίοι και διαφορετικοί

Είμαστε όλοι γεννημένοι

να κυνηγάμε τα όνειρά μας

είμαστε όλοι γεννημένοι για μια ελεύθερη ζωή

Όλοι να δώσουμε τα χέρια, δε θα 'μαστε ποτέ πια μόνοι..

Όμορφη ζωή, να ζούμε ελεύθεροι! Ζωή!

Και το χρωστάμε αυτό αδέρφια στη μάνα γή που μας ενώνει...

Όμορφη ζωή, να ζούμε ελεύθεροι! Ζωή!

Μπορεί ν' ακούγομαι αφελής τώρα

μα πίστεψέ με θα 'ρθει η ώρα

που όλοι στους δρόμους θα ζητάμε μια ελεύθερη ζωή

Χιλιάδες πρόσωπα γιορτάζουν

χιλιάδες στόματα φωνάζουν

είμαστε όλοι γεννημένοι για μια ελεύθερη ζωή

Όλοι να δώσουμε τα χέρια, δε θα 'μαστε ποτέ πια μόνοι..

Όμορφη ζωή, να ζούμε ελεύθεροι!  Ζωή!

Και το χρωστάμε αυτό αδέρφια στη μάνα γή που μας ενώνει...

Όμορφη ζωή, να ζούμε ελεύθεροι!  Ζωή!


Πατώντας στη σελίδα : www.antelmamusic.com μπορείτε να  κατεβάσετε τα καινούρια τραγούδια του Στάθη Δρογώση δωρεάν… Άν θέλετε μπορείτε να προσφέρετε ένα μικρό συμβολικό ποσό από 2 εώς 10 ευρώ…
Περισσότερα : www.antelmamusic.com

** Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση του 2010.
   Με ένα υπέροχο, αισιόδοξο τραγούδι από το νέο δίσκο του Στάθη Δρογώση.. 
  
   Καλή χρονιά να έχουμε!
   Ευχή μου.. Να ξαναγεννηθεί η ελπίδα.  Όλοι θα πρέπει να έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Μας αξίζει μία τέτοια κοινωνία; Ας τη κάνουμε όλοι, όσο μπορούμε καλύτερη..Η νέα χρονιά, να σας βρει όλους με υγεία, πολλές όμορφες στιγμές και αγάπη..Μη σταματάτε να ψάχνεστε, να κρίνετε, ν' αναζητάτε, ν' αγαπάτε, να δίνετε, να ζείτε!!! Να είστε καλά!

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

..καλές γιορτές..

..και το πιο μικρό δώρο μπορεί
να χαρίσει αληθινά χαμόγελα..


Φίλοι μου, φέτος δεν θα αναλύσω τις ημέρες των Χριστουγέννων (όπως  έκανα φανατικά :) τις προηγούμενες χρονιές..) Θα σας στείλω μόνο πολλές ευχές..

Σας εύχομαι ολόψυχα :

- δύναμη για τις δυσκολίες
- υγεία, ψυχική και σωματική,
- χαρά, κόντρα στη θλίψη,
- πίστη στο όνειρο σας,
- ευαισθησία στις ψυχές σας
- μοναξιά, μόνο όποτε εσείς την επιλέγετε, 
- κριτική σκέψη, λιγότερη κοροϊδία
- εστιασμό στην ουσία,
- αγάπη στους ανθρώπους σας,
- ομορφιά στις ζωές σας!

Χαρίστε αγάπη απλόχερα στους γύρω σας..
κάθε μέρα..

Η εποχή απαιτεί συντροφικότητα.. όχι απομόνωση..
Να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο.. περισσότερο από πριν..
Αυτό τελικά έχει την μεγαλύτερη ουσία..
..εκεί κρύβεται η πιο μεγάλη δύναμη..
..Να είστε όλοι καλά!..

Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας!..
Καλές γιορτές σε όλους!..

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

..η μεγάλη Ελληνίστρια Jacqueline de Romilly..


Πέθανε σε ηλικία 97 ετών, η μεγάλη ελληνίστρια και ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγύ.  Λάτρης του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, ενσάρκωνε μια ουμανιστική αντίληψη του πολιτισμού. Παθιασμένη με τον ελληνικό πολιτισμό, μελέτησε τον Θουκυδίδη, τον οποίο αποκαλούσε «έναν από τους άνδρες της ζωής της», καθώς επίσης τον Όμηρο, τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη.

Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1913 στην πόλη Σαρτρ. Ο Εβραίος πατέρας της σκοτώθηκε στο μέτωπο όταν η Ζακλίν ήταν ενός έτους. Τη μεγάλωσε η μητέρα της, μυθιστοριογράφος. 

Μεταφράστρια των Ελλήνων κλασικών στα γαλλικά, δημοσίευσε πλήθος μελετών για την αρχαία ελληνική γραμματεία και ιστορία, ενώ δίδαξε ως καθηγήτρια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.  Διατέλεσε διδάκτωρ σε μερικά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Το 1995 της δόθηκε η ελληνική υπηκοότητα και το 2001 ανακηρύχθηκε πρέσβειρα του Ελληνισμού.

Η Ζακλίν ντε Ρομιγύ διακρινόταν με μια βαθιά εσωτερική γαλήνη.  Ήταν άνθρωπος αυστηρός, παθιασμένος και με χιούμορ παρόλο που τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν τυφλή.

Καλή της ανάπαυση.
..και ένα μεγάλο Ευχαριστώ.

Ακολουθεί ένα αφιέρωμα, όπου η Jacqueline de Romilly μιλάει για τη ζωή της, την ευτυχία που βίωσε, τον αγώνα της να διδάξει τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα του κόσμου,  την αγωνία της για το μέλλον της Ελληνικής γλώσσας.  
Μια γυναίκα πρότυπο, η οποία αγάπησε την Ελλάδα, ίσως περισσότερο από ότι οι ίδιοι οι Έλληνες...






Φράσεις της, από το παραπάνω αφιέρωμα...

"Δεν είναι μόνο η απόκτηση γνώσης που είναι άμεσα χρήσιμη, την οποία έχουν κερδίσει βγαίνοντας στη ζωή, είναι η διαμόρφωση του πνεύματος. Μαθαίνουν να κρίνουν, μαθαίνουν γιατί δεν κατανόησαν σωστά κάτι, μαθαίνουν να διορθώνουν ένα λάθος.  Ταυτόχρονα, διαμορφώνεται το πνεύμα, με την ευρύτερη έννοια.  Έρχονται σε επαφή με όλα αυτά που σκέφτηκαν κάποιοι άνθρωποι.  Δεν σκεφτόμαστε μόνοι μας, δεν είναι δυνατόν. Υπάρχουν ενδείξεις, σημεία αναφοράς.  Αναφέρομαι πάντα στους ήρωες της Αρχαίας Ελλάδας.  Έχουν κάποια ιδεώδη, κάποια ευγένεια.  Σε κάθε επίπεδο της ύπαρξης μας, έχουμε ανάγκη να μπορούμε να εκφραστούμε ξεκάθαρα, να δούμε καθαρά αυτό που θέλουν και για ποιο λόγο.   Την διαμόρφωση της γλώσσας, του πνεύματος, των ιδεωδών, την έχουμε ανάγκη ό,τι κι αν κάνουμε στη συνέχεια." (για τους μαθητές της, αξία των ανθρωπιστικών σπουδών)

"Σκέφτομαι πως είναι απόλαυση.  Όταν έχεις εξασκηθεί σε βάθος σχεδόν σε όλη σου τη ζωή, να φτάνεις να εκφράζεις, να επικοινωνείς, να καθορίζεις, ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό.  Αυτά που έγιναν, αυτά που μετανιώνεις, επειδή έγιναν, που χαίρεσαι, επειδή έγιναν, όλα αυτά που εκτιμάς.  Ειλικρινά, σαν μια άσκηση της συνείδησης."

"Υπάρχουν στιγμές ανεκτίμητες.  Απόδειξη ότι πρέπει, να απολαμβάνουμε ό,τι μας προσφέρεται στον μέγιστο βαθμόΌταν στερήθηκα κάτι, το ανακάλυψα…κι έχει σχέση με την επιθυμία μου να προσέχουμε τα κείμενα, γενικότερα την ομορφιά.  Δεν αναφερθήκαμε ούτε μια φορά στη λέξη «ομορφιά», όμως με αφορμή τα αρχαία ελληνικά κείμενα, με αφορμή τη θέα ή την ποίηση, με κάθε δυνατή αφορμή, πως θα ήταν δυνατόν να μην αναφερθούμε στην ομορφιά; Για μια τυφλή, διότι είμαι σχεδόν τυφλή, ή τουλάχιστον για κάποιον που δεν βλέπει καθόλου καλά, υπάρχει ακόμα η ομορφιά και η αντίληψη της ομορφιάς." 

**Μια έκτακτη ανάρτηση, για μια μεγάλη ξεχωριστή μορφή των γραμμάτων.
Ως ένα ελάχιστο "ευχαριστώ" για την προσφορά της.

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Αι γενέαι πάσαι στη μάχη της Κερατέας

..."ο Κούρος της Κερατέας" που εκτίθεται στην αίθουσα 12 του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου,
ο οποίος βρέθηκε στους πρόποδες του Οβριοκάστρου το 1893, εδώ με αντιασφυξιογόνα μάσκα...

Τις τελευταίες μέρες, η περιοχή της Κερατέας θυμίζει πεδίο μάχης. Ελάχιστα ΜΜΕ  αναμεταδίδουν την πραγματική εικόνα των γεγονότων.. Οι κάτοικοι ασταμάτητα συγκρούονται με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Απίστευτη βία από τα Ματ και σε άτομα τρίτης ηλικίας..

Παρά τις δικαστικές αποφάσεις ΥΠΕΡ των κατοίκων και την απόφαση να αποχωρήσουν τα ΜΑΤ, αυτά παραμένουν στο χώρο και βιαιοπραγούν. Προφανώς  πλέον ούτε η Δικαιοσύνη δεν έχει ισχύ σε αυτό το κράτος.

Ακολουθεί αναδημοσίευση άρθρου της Ελευθεροτυπίας:
Οι θερμοκρασίες χαμηλές. Γύρω από κάθε εστία φωτιάς, οι κάτοικοι 
της Κερατέας ζεσταίνονται και συζητάνε. Περιμένουν τον «εχθρό»...

Αλήθεια, έχετε ακούσει ποτέ παπά να «ευλογεί» βόμβες μολότοφ; Τις νοικοκυρές να μαγειρεύουν, να συγκεντρώνουν τα τρόφιμα και να τα στέλνουν στο... μέτωπο. Οι πατεράδες, οι παππούδες, οι θείοι, οι μεσήλικοι γενικότερα βρίσκονται στα μετόπισθεν. Ζεσταίνονται στις φωτιές και περιμένουν με αγωνία νέα από τα παιδιά τους, τα ανίψια και τα εγγόνια που έχουν πάει στην πρώτη γραμμή.

Οι νέοι πολεμάνε, οι ηλικιωμένοι διηγούνται. Υποδέχονται όμως τα παιδιά τους με αίματα παντού. Προσπαθούν να τα συνεφέρουν με δάκρυα στα μάτια, αλλά χρειάζεται και αυτοί να τρέξουν. Οι δυνάμεις της αστυνομίας προπορεύονται. Υποστηρίζονται επίσης από θωρακισμένο όχημα εκτόξευσης νερού με πίεση , που έκανε... ποδαρικό τώρα στην Κερατέα αλλά είχε να κυκλοφορήσει σε ελληνικούς δρόμους από τη χούντα.  «Και να φανταστείς πως σήμερα είναι ήσυχα», λέει κάτοικος της περιοχής δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που έχει στηθεί στα οδοφράγματα. «Σε όλη την Ευρώπη το θέμα των απορριμμάτων έχει λυθεί και εγώ έφτασα 57 ετών για να μάθω να φτιάχνω βόμβες μολότοφ».

Η Αλκηστις Πόγκα είναι κάτοικος Κερατέας, σχεδόν 20 χρόνων και φοιτήτρια Νομικής. Μιλάει για τους λόγους που νομιμοποιούν των αγώνα τους. Τα κριτήρια εξαίρεσης, τα ΦΕΚ και τον αρχαιολογικό χώρο, αλλά και το 2013 που οι ΧΥΤΑ σε ολόκληρη την Ευρώπη θα κηρυχθούν παράνομοι και θα υπάρχουν πρόστιμα. Όμως αυτό που την πονάει είναι άλλο. Τα χέρια της σφίγγουν. Στα μάτια της μια ιδέα βούρκωμα. Μιλάει για τον αγώνα τους.

«Αγώνα να διαφυλάξουμε την περιοχή μας. Αγώνα να διαφυλάξουμε τη νομιμότητα αυτού του κράτους που παραπαίει. Αγώνα, αν μη τι άλλο, η Δικαιοσύνη να είναι ανεξάρτητη από τις κυβερνητικές επιλογές και επιταγές. Αγώνα για να σταματήσει αυτή η επαίσχυντη, η αποτροπιαστική βιαιότητα που έχουμε ζήσει τις τελευταίες μέρες. Αγώνα να πάψει επιτέλους αυτό το αίσθημα προδοσίας που έχουμε όλοι μας και ειδικά οι νεότεροι άνθρωποι. Η προδοσία από ένα κράτος που όχι απλά δεν προωθεί την ανάπτυξη αλλά δημιουργεί τέτοιες εστίες αποτρόπαιης βίας και προκλητικής παρανομίας και μάλιστα κινεί όλο τον μηχανισμό προς τέτοια κατεύθυνση. Ίσως είναι μια προσπάθεια να πιστέψουμε ξανά σε πράγματα. Ότι μπορούν να λειτουργούν, όχι ιδανικά, αλλά αν μη τι άλλο όπως πρέπει, με βάση τον νόμο. Αυτό για μένα είναι αυτό που μας προσβάλλει και μας θίγει. Δεν προβάλλονται νόμιμα και δίκαια τα αιτήματά μας, τα οποία όμως βασίζονται στους ίδιους τους νόμους που έχει φτιάξει το κράτος για να μας προστατεύει».

Από τους αιθέρες όπου αναχαίτιζε Τούρκους, ο Ιωάννης Αργύρης, εν αποστρατεία πιλότος στην Πολεμική Αεροπορία, λέει: «Μου σηκώνεται η τρίχα, ειλικρινά. Γιατί 15 χρόνια αναχαίτιζα τους Τούρκους και δεν πίστευα ποτέ ότι θα ερχόταν η στιγμή να αναχαιτίσω την ίδια μου την κυβέρνηση. Μεγαλύτερη ντροπή δεν έχω νιώσει». Μιλάει για τον Θόδωρο Πάγκαλο, ο οποίος ψηφίζεται στην περιοχή και «επιμένει και λέει στείλτε τα ΜΑΤ. Ανακηρύξαμε, το Δημοτικό Συμβούλιο και η Συντονιστική Επιτροπή, persona non grata τον κ. Πάγκαλο. Ανεπιθύμητο δηλαδή. Στον ίδιο του τον τόπο να μην μπορεί να έρθει». Συνεχίζοντας, λέει: «Ντροπή και για τον Παπουτσή που σαν πρόεδρος της ΕΦΕΕ είχε χτυπηθεί από την ΕΣΑ και τώρα στέλνει τα ΜΑΤ να χτυπάνε τον απλό τον κόσμο. Ντροπή του. Ορκιστήκαμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας καθαρή την περιοχή. Σκεφτόμαστε να ετοιμάσουμε τις διαθήκες μας. Μέχρι και φυλακή είμαστε προετοιμασμένοι να πάμε».

Ο Σταύρος Ρόζης, πολιτικός μηχανικός και κάτοικος Κερατέας, λέει πως με το που παρέλαβε το ΥΠΕΧΩΔΕ ο Γιώργος Σουφλιάς κατάργησε τον τότε νόμο περί μελετών της Βάσως Παπανδρέου που μέσα σε αυτό τον νόμο είχε μπει με τροπολογία το 2003 η κατασκευή ΧΥΤΑ στην Κερατέα. Ενώ κατάργησε όλα τα άρθρα του νόμου, άφησε την τροπολογία ζωντανή. «Έχουν γίνει μεθοδεύσεις από την πολιτική ηγεσία με σκοπό όχι να λύσουν το πρόβλημα, αλλά να το κρατήσουν ζωντανό υπέρ των συμφερόντων κάποιων. Ο κόσμος έχει αγανακτήσει. Αυτοί που πτώχευσαν την Ελλάδα, πτώχευσαν τα ασφαλιστικά ταμεία, διέλυσαν την παιδεία και έφεραν την χώρα στο σημείο να κυβερνιέται από κομισάριους της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Ο κόσμος δεν τους έχει πλέον εμπιστοσύνη. Οτι αυτοί θα μπορούσαν και θα μπορέσουν να λύσουν αυτό το πρόβλημα».
..ο δημοσιογράφος Κώστας Αρβανίτης.. 
δίπλα στον δίκαιο αγώνα
των κατοίκων..

Ο παπα-Ντίνος, ιερέας στην Κερατέα για περισσότερο από 40 χρόνια, λέει πως «εδώ είμαστε όλοι αδέρφια και αγωνιζόμαστε όλοι μαζί. Αδέρφια, ξαδέρφια, θείοι. Άμα μου πειράξεις τον αδελφό, τον γιο, θα πάρω την καραμπίνα και θα γίνω Παπαφλέσσας της εποχής. Ήρθαμε εδώ να υπερασπίσουμε τον χώρο αυτό. Είναι λάθος να γίνουμε χαβούζα. Ο νόμος είναι με το μέρος μας. Τι θέλουν υπουργοί και πρωθυπουργοί σε ξένα χώματα που δεν έχουν πατήσει ποτέ». Τέλος, στέλνει και «χαιρετίσματα» στον κ. Παπουτσή «που εύχομαι να μην τον ξαναδώ βουλευτή».

Πηγή άρθρου: Ελευθεροτυπία

Κριτήρια που κάποιοι έκαναν πως "ΔΕΝ" είδαν στο Οβριόκαστρο Κερατέας..

Αξίζει να σημειωθεί και είναι πολύ σημαντικό για τις κινητοποιήσεις των κατοίκων, ότι η δημοπράτηση του έργου για την περιοχή της Κερατέας αφορά στη δημιουργία Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α.) και επ' ουδενί Χώρου Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (Χ.Υ.Τ.Υ.). Το πιο τραγικό είναι πως την ίδια στιγμή που στη χώρα μας, αναζητούμε ακόμη περιοχές για ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ, οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης βρίσκονται κυριολεκτικά σε άλλο επίπεδο. Εμείς πότε θα τις ακολουθήσουμε;

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Κλέφτης Ποδηλάτων (1948)


Ο Vittorio De Sica σκηνοθετεί την αριστουργηματική ταινία «Κλέφτης ποδηλάτων», μια από τις κορυφαίες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.. Πρόκειται για το πρώτο ιταλικό road movie, μόνο που αντί για αυτοκίνητα έχει ποδήλατα!...

Ο Αντόνιο Ρίτσι, άνεργος εργάτης, βρίσκει επιτέλους δουλειά ως αφισοκολλητής, αλλά πρέπει να διαθέτει ποδήλατο, κι αυτός το δικό του το έχει βάλει ενέχυρο.
Προσπαθεί πολύ να αποκτήσει το ποδήλατο, μα μόλις το καταφέρνει, τότε κάποιος του το κλέβει αμέσως, την πρώτη μέρα κιόλας στη νέα δουλειά του.
Η επιβίωση, όμως, της οικογένειάς του εξαρτάται αποκλειστικά από την ύπαρξη αυτού του ποδηλάτου. Μαζί με το μικρό του γιο Μπρούνο, ξεκινούν μια μανιώδη αναζήτηση στους δρόμους της Ρώμης, στις υπαίθριες αγορές, στα συσσίτια της εκκλησίας, στις φτωχογειτονιές, να βρουν τον κλέφτη.. 

Σκηνές καταπληκτικής φωτογραφίας σε ένα έντονο ταξίδι συναισθημάτων στη Ρώμη.. Πάνε στην αγορά μεταχειρισμένων ποδηλάτων στην Πιάτσα Βιτόριο, κι έπειτα στην Πόρτα Πορτέζε. Ξαφνικά, ο Αντόνιο κι ο μικρός γιος του ανακαλύπτουν τον κλέφτη, προσπαθούν να τον πιάσουν..

Δυστυχώς παντού ο Αντόνιο συναντάει την αδιαφορία, την έχθρότητα και την αλληλεγγύη στον κλέφτη. Έτσι, βλέποντας κάθε προσπάθειά του να αποτυγχάνει, αποφασίζει να κλέψει κι αυτός ένα αφύλακτο ποδήλατο. Το κάνει όμως τόσο αδέξια, που οι περαστικοί τον παίρνουν είδηση, τον συλλαμβάνουν και τον λοιδορούν. 

Ο Αντόνιο βάζει τα κλάματα από την ντροπή του και αγκαλιά με το μικρό γιο του, χάνονται στο ανώνυμο πλήθος..  

Αριστουργηματική ταινία με πολλά μηνύματα για τη ζωή..

            Trailer ταινίας

Bραβεία:
Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας 1948,
Eιδικό Bραβείο της Eπιτροπής στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο,
Bραβείο καλύτερης ξένης ταινίας των κριτικών της Nέας Yόρκης,
Bραβείο της Bρετανικής Aκαδημίας Kινηματογράφου,
Bραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στην Iαπωνία,
Mεγάλο Bραβείο στο Φεστιβάλ του Bελγίου 

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

..σκέψεις με υπόκρουση ...Νίνο Ρότα..

..o Nino Rota..

Περίεργη η διάθεση.. Από την μια, οι ανατροπές στα εργασιακά.. Μας οδηγήσανε πλέον σε "εργασιακό μεσαίωνα", αρκετές σκέψεις που επιβεβαιώνονται.. Από την άλλη, ο αγώνας των κατοίκων στο Οβριοκάστρο Κερατέας..Αφού όλες οι δικαστικές αποφάσεις ήταν ως τώρα υπέρ των κατοίκων της περιοχής (και πως να μην είναι, εφόσον αυταρχικά καταπατούνται κριτήρια;), τελικά επέλεξε η πολιτεία να λύσει το πρόβλημα στέλνοντας ΜΑΤ. Το ξέρετε πλέον από τόσες αναρτήσεις, πως έχω φίλους εκεί, γνωρίζω καλά από κοντά τα γεγονότα.. Έχω βρεθεί η ίδια, αρκετές φορές στο Αρχαιολογικό χώρο του Οβριοκάστρου τα προηγούμενα χρόνια.. Δυστυχώς τα ΜΜΕ λένε "μισές" αλήθειες, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους..Μπράβο στους κατοίκους για τον αγώνα που κάνουν. Το γνωρίζω πως αυτή είναι η αρχή..Πρέπει να είμαστε δίπλα τους.. Σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό.. και με γεμίζουν συναισθήματα.. Το μυαλό δε ηρεμεί, δε σταματά να σκέφτεται..

..ο Marcello Rota διευθύνει Nino Rota..

Εχτές βράδυ.. δίχως ιδιαίτερη διάθεση.. Χτύπησε το τηλέφωνο, πρόσκληση για την βραδιά του Nino Rota υπό την διεύθυνση του Marcello Rota (ανιψιού του συνθέτη και μόνιμου μαέστρου του Andrea Bocelli) στο Μέγαρο Μουσικής.. "Γιατί όχι..", η αυθόρμητη απάντηση.. Οι μέρες πια έχουν βαρύνει αρκετά.. και τέτοιες βραδιές, όποτε μας προσφέρονται, όσο μπορούμε δεν πρέπει να τις χάνουμε.. Έφτασα εκεί λίγα μόλις λεπτά πριν ξεκινήσει η συναυλία... Προσπάθησα να αφήσω σκέψεις, και να ταξιδέψω με τη μουσική.. Κάθε ένα κομμάτι σαν μια ξεχωριστή ιστορία.. Κάποιες στιγμές ένιωσα σαν να περπατούσα στους δρόμους της Ρώμης, σαν να έπινα καφέ, να έριχνα κέρμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι :) και να χάζευα ανθρώπους, κτίρια,  μνημεία.. Στιγμιαίο ταξίδι.. που έγινε αφορμή μετά για σκέψεις.. με λίγο ανάλαφρη καρδιά..  Η δύναμη της τέχνης είναι τεράστια.. Μπορεί να σε παρασύρει σε λυτρωτικές σκέψεις.. Μακρινές, νοσταλγικές που δύσκολα  μοιράζονται..

..βίντεο από τη χτεσινή βραδιά από το @rtD:

Ενα «νοερό ταξίδι» στην εποχή του ιταλικού κινηματογράφου, μέσα από τα τραγούδια και τη μουσική που έγραψε ο υπέροχος Νίνο Ρότα για ταινίες όπως "Ο Νονός", "La dolce vita", "La Strada", "8 1/2", "Ρωμαίος και Ιουλιέττα", "Ο Γατόπαρδος", κ.α.

 ..εδώ οι σοπράνο, με βενετσιάνικες μάσκες..

Μαζί και οι «DIV4S», οι τέσσερις Ιταλίδες σοπράνο Denise, Isabella, Vittoria και Sofia, με τη συνοδεία συμφωνικής ορχήστρας...
..κάποιοι από τους μουσικούς της ορχήστρας..

Ο Νίνο Ρότα, γνωστός τόσο ως συνθέτης όσο και ως διευθυντής ορχήστρας, άρχισε να εργάζεται για τον κινηματογράφο από τις αρχές της δεκαετίας του 1940.  Συνεργάστηκε με όλους σχεδόν τους διάσημους σκηνοθέτες της εποχής του, ιδιαίτερα με τον Φεντερίκο Φελίνι, γράφοντας μουσική για όλες τις ταινίες του Ιταλού σκηνοθέτη, από το 1952 έως το 1979. Συνεργάστηκε επίσης με τον Ρενάτο Καστελάνι, τον Λουκίνο Βισκόντι, τον Φράνκο Τζεφιρέλι, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα (όσκαρ καλύτερης μουσικής για τη μουσική του στο «Νονό ΙΙ», 1975), τον Εντουάρντο ντε Φίλιπο κ.ά. Η εργογραφία του Νίνο Ρότα, εκτός από τη μουσική που συνέθεσε για περίπου 150 ταινίες, περιλαμβάνει δέκα όπερες, πέντε μπαλέτα και πολλές συμφωνικές συνθέσεις.
..πορτραίτο του Nino Rota από το Federico Fellini..


Μετά το τέλος της συναυλίας.. επιστρέφοντας..Συνομιλώντας με μια φίλη.. 
"Ρε γαμώτο η ζωή είναι τόσο ωραία.. μα τόσο ωραία!.. Γιατί δεν αφήνουν τους ανθρώπους απλά να ζήσουν; Γιατί διαποτίζουν τη ζωή μας με τόση μιζέρια; Δεν είναι τα πάντα τα χρήματα ρε γαμώτο! Η ζωή δεν είναι το χρήμα.. Η ζωή είναι όμορφη..και φεύγει τόσο γρήγορα.." Αντιφάσεις, ασυνέπειες, σκέψεις, παρανοήσεις, αμπελοφιλοσοφίες; Μπορεί και έτσι, μα νομίζω σίγουρα αλήθειες..

La Dolce Vita - Nino Rota

***οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από κινητό..

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

ΜΑΤ στον Αρχαιολογικό χώρο Οβριοκάστρου Κερατέας!!!!


Είναι μερικοί τόποι που "μιλάνε" ξεχωριστά μέσα σου..
Έχουμε αναφερθεί ξανά στο blog για τον Αρχαιολογικό χώρο του Οβριοκάστρου Κερατέας..

Όλοι οι κάτοικοι των Αθηνών όταν θέλουν να ξεφύγουν λίγο από τον πανικό αυτής της πόλης, ψάχνουν εναγωνίως τις εναπομείναντες οάσεις πρασίνου της Αττικής..

Ένας τέτοιος τόπος γεμάτος με πράσινο και αρχαιολογικά ευρήματα, δίπλα στην Αθήνα και στον εθνικό δρυμό του Σουνίου, είναι ο τόπος του Οβριοκάστρου Κερατέας.

Είναι το λιγότερο εξοργιστικό, αντί το κράτος να τον προστατεύσει, να τον αναδείξει, να τον εκμεταλλευτεί προς όφελος των πολιτών και της υγείας μας, να έχει πρόθεση να το θάψει κάτω από τόνους σκουπιδιών..

Σήμερα το πρωί τα ΜΑΤ έφτασαν στην Κερατέα!
ΚΑΖΑΝΙ ΠΟΥ ΒΡΑΖΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΡΙΟΧΗ!  Ο εισαγγελέας αναγνώρισε το δίκιο των κατοίκων για την παραβίαση των ιδιοκτησιών τους και πρότεινε την άμεση αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων και των μηχανημάτων απο το χώρο! 

Σταδιακά ξεκίνησε η αποχώρηση των ΜΑΤ, γιατί ήταν ΠΑΡΑΝΟΜΗ η κατάληψη του χώρου, αλλά η αστυνομία με άνωθεν εντολές, όχι μόνο δεν αποχώρησε, αλλά αύξησε τη δύναμή της. Παράλληλα, έκαναν εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων σε συνδυασμό με ξυλοδαρμούς παιδιών, γυναικών αλλα και ηλικιωμένων ανθρώπων που βρέθηκαν εκεί για να υπερασπιστούν τη γη τους. Επτά τραυματίες είναι μέχρι τώρα ο απολογισμός..

Η χωροθέτηση ΧΥΤΑ στην συγκεκριμένη περιοχή της Κερατέας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όλα τα επιστημονικά τεκμηριωμένα (νομικά, τεχνικά και οικονομικά) επιχειρήματα!!

Έχει γίνει αναλυτική αναφορά στο blog (την οποία μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ) για αυτό το τεράστιο περιβαλλοντικό ΕΓΚΛΗΜΑ που σχεδιάζουν, όπου αναφέρονται αναλυτικά τα κριτήρια που έχουνε «θαφτεί»..

Σύμφωνα με τα κριτήρια αποκλεισμού μιας περιοχής επιλεγμένης για κατασκευή ΧΥΤΑ, η περιοχή του Οβριοκάστρου θα έπρεπε να είχε αποκλειστεί ΚΑΙ εξ αιτίας του υδατορεύματος. Οι μελετητές αγνόησαν την ύπαρξη του (όπως βέβαια αγνοήθηκαν & άλλοι νόμοι του κράτους που προστατεύουν την περιοχή!!!)..

Το παρακάτω βιντεάκι τραβήχτηκε στο Οβριόκαστρο.. Πρόκειται για το υδατόρευμα Μουζάκι, που διασχίζει κατά μήκος τον Αρχαιολογικό Χώρο του Οβριοκάστρου, όπου έχει επιλεγεί ως χώρος κατασκευής της χωματερής.

Ένα μικρό δείγμα της φυσικής ομορφιάς της περιοχής...


Στο παρακάτω βίντεο παρουσιάζονται εικόνες από σημαντικά ευρήματα του Αρχαιολογικού Χώρου  Οβριοκάστρου..


Σε αυτή την περιοχή, όπου η πολιτεία έστειλε σήμερα ΜΑΤ, νέοι καλλιτέχνες έχουν σταθεί στον αγώνα των κατοίκων.. Τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια, φίλοι μαζευόμασταν τα βράδια σε αυτό το βουνό.. Παιδιά, νέοι, άνθρωποι κάθε ηλικίας, σε συναυλίες μόνο με κιθάρες.. αγκαλιασμένοι, πάνω στο βουνό..

Έκτοτε, καθιερώθηκε και το αρκετά πετυχημένο Φεστιβάλ Οβριοκάστρου, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο..
Όταν το κράτος θέλει να θάψει παράνομα την φυσική ομορφιά, οι κάτοικοι της περιοχής δημιουργούνε πολιτισμό!!

Απογοήτευση.. Τι πρέπει να κάνουμε για να υπερασπιστούμε την πολύπαθη αττική γη; Τι άλλο πρέπει να κάνουμε για να διαφυλάξουμε τις παιδικές μας αναμνήσεις;

Ποτέ και σε τίποτα δε θα υπάρχει σχεδιασμός σε αυτό το κράτος;
Δε θα γίνουμε συνένοχοι σε αυτό το απεχθές έγκλημα, του οποίου τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά για όλη την Αττική!

Σήμερα έγιναν τα παρακάτω..



Συνεχή ενημέρωση ανεβαίνει στο blog του Οβριόκαστρου Κερατέας των κατοίκων της περιοχής.  Αναφέρουν σχετικά: "Αυτός δεν είναι μόνο ένας αγώνας για την προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και του περιβάλλοντος. Είναι πάνω απ'όλα ένας αγώνας για την αξιοπρέπειά μας".

Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως αυτά γίνονται μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες..

Robert Doisneau

kiss by the Hotel de Ville
By the railings around the Luxembourg Gardens
Fox terrier on the Pont des Arts
Information Scolaire
L'Accordeoniste, rue Mouffetard
musician in the rain
long glance
The Bouquet of Daffodils
The Cellist
The Fortune Teller
 Picasso and the loaves

..φοβέρες φωτογραφίες από τον Robert Doisneau..

..από καθεμία, ξεπροβάλλει και μια αληθινά ξεχωριστή ιστορία..

Χειμώνιασε λίγο ο καιρός.... και η ψυχή αμέσως θέλησε ταξίδι...

...ας ταξιδέψουμε με τις φωτογραφίες του...

"Τα θαύματα της καθημερινής ζωής είναι συναρπαστικά... Κανένας σκηνοθέτης δε μπορεί να οργανώσει το απροσδόκητο που θα βρείτε στο δρόμο..."

"Είναι καλύτερο, έτσι δεν είναι, να ρίξει κανείς λίγο φως σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν είναι ποτέ στο φως της δημοσιότητας;"

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Άμλετ


"ΑΜΛΕΤ      Να ‘ναι κανείς ή να μην είναι, - αυτό είναι το ζήτημα· τι ‘ναι το πνεύμα ανώτερο, να υποφέρεις πετριές και σαϊτιές αχρείας τύχης, ή να παίρνεις τα όπλα ενάντια σ’ ένα πέλαο βάσανα κι αντιχτυπώντας να τους δίνεις τέλος;  Θάνατος, - ύπνος, και τίποτ’ άλλο· κι αν μ’ αυτόν τον ύπνο παύουμε της καρδιάς τον πόνο και τις χίλιες λαχτάρες, φυσική κληρονομιά της σάρκας, είναι συντέλεια να την εύχεσαι με ζήλο.

Θάνατος· - ύπνος· - ύπνος, ίσως όνειρα! Ε, εδώ είν’ ο κόμπος· τι σ’ αυτόν τον ύπνο του θανάτου τι όνειρα θα ‘ρθουν, όταν θα ‘χουμε πετάξει τούτο το σαρκοκούβαρο; αυτός μας κόβει· τούτη η έγνοια κάνει τη δυστυχία να ζει τόσο πολύ· γιατί ποιος θα δεχότανε ντροπές και χάλια της ηλικίας, τ’ άδικο απ’ τον δυνατόν, τον εξευτελισμό απ’ τον φαντασμένον, τον πόνο από την περιφρονημένη αγάπη, την άργητα του νόμου, τους τραμπουκισμούς της εξουσίας και τις κλωτσιές που η ταπεινή η αξία τρώει απ’ τον ανάξιο, αν μπορούσε να ‘δινε μόνος του κανείς στον εαυτό του τη λύτρωση μ’ ένα μαχαίρι; Ποιος θα το ‘θελε να φέρνει ευθύνες, να γρυλίζει και να ιδρώνει από το βάρος της ζωής, αν η τρομάρα μην είναι κάτι μετά θάνατον, στον κόσμο τον άλλο, απ’ όπου δε γυρίζει ταξιδιώτης, δε σάστιζε τη θέληση και δε μας έκανε να προτιμάμε να τραβάμε αυτά τα βάσανα παρά να πάμε σ’ άλλα που δεν τα γνωρίζουμε; 
Έτσι η συνείδηση μας κάνει όλους δειλούς κι έτσι το φυσικό το χρώμα της απόφασης ξασπρίζει με τ’ ωχρό φκιασίδωμα της σκέψης κι είναι προσπάθειες πνοής μεγάλης κι ευκαιρίας που με την έγνοια αυτή ξεκόβεται η ορμή τους και χάνουν το όνομα της πράξης."

William Shakespeare, Άμλετ, μτφρ. Βασίλη Ρώτα, εκδ. Επικαιρότητα, Αθήνα 1997: πράξη Γ', σκηνή 1η (απόσπασμα), σσ.91-92.

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Edvard Munch: Πέρα από την Κραυγή, Μουσείο Ηρακλειδών

Μεσημέρι του Σαββάτου στο Μουσείο Ηρακλειδών, στην έκθεση με τίτλο: "Edvard Munch, Πέρα από την Κραυγή".. Η έκθεση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και υπό  μια έννοια...επίκαιρη για τη χώρα μας.. 
Περιλαμβάνει 80 έργα χαρακτικής του Edvard Munch από τη συλλογή Kramer του Μουσείου Τέχνης του Τελ Αβίβ [Gift of Charles and Evelyn Kramer, New York]..

Αξίζει παράλληλα με τα έργα του και μια "ματιά" στη ζωή του Edvard Munch..

..ο Edvard Munch..

Ο Edvard Munch (Έντβαρτ Μουνκ) ήταν Νορβηγός ζωγράφος και ανήκει στους προδρόμους του εξπρεσιονισμού. Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1863 στη Νορβηγία, μεγάλωσε στο Όσλο. Ο πατέρας του ήταν ιατρικός ανώτερος υπάλληλος και βαθιά θρησκευόμενος. Η μητέρα του πέθανε από φυματίωση. Η μεγαλύτερη του αδελφή, Johanne Sophie, πέθανε επίσης από φυματίωση. Είχε και τρία μικρότερα αδέρφια. Ο πατέρας του πέθανε επίσης νέος, το 1889.

 ..το πιο διάσημο έργο του Munch, η "Κραυγή",
του οποίου δεν κατέστη δυνατός ο δανεισμός, μα
αυτό δεν μειώνει καθόλου το ενδιαφέρον της έκθεσης..

Μετά από το θάνατο της μητέρας, τα παιδιά ανατράφηκαν από το θεοσεβούμενο πατέρα τους, ο οποίος τους πέρασε έναν βαθιά ριζωμένο φόβο, λέγοντας τους συνεχώς ότι εάν έκαναν οποιαδήποτε αμαρτία, θα καταδικάζονταν στην Κόλαση. Αυτός ο φόβος απεικονίζεται και στα περισσότερα έργα του Munch..

"Άγχος", 1894

Οι ατυχίες όμως δε σταματούν εδώ.. Μια από τις μικρότερες αδελφές του  διαγνώστηκε με διανοητική ασθένεια σε νεαρή ηλικία. Από τα πέντε αδέρφια, μόνο ένας παντρεύτηκε, αλλά πέθανε λίγο μετά το γάμο. Ο ίδιος ήταν επίσης συχνά άρρωστος. Ο Munch παθαίνει νευρικό κλονισμό στα 45 του και νοσηλεύεται σε ίδρυμα για έξι περίπου μήνες.

.."Το άρρωστο παιδί"

Στα έργα του συχνά απεικονίζει άρρωστα παιδιά, το θάνατο, το άγχος, την ανησυχία.. Ξεχωρίζει για τον τρόπο που εξέφρασε όλα αυτά τα συναισθήματα, μέσω της τέχνης του.. Όπως είπε ο ίδιος, ήθελε να ζωγραφίζει "αληθινούς ανθρώπους που αναπνέουν, αισθάνονται, υποφέρουν και αγαπούν"..

"Μαντόνα", 1895 (1902)

Το παραπάνω θέμα παρουσιάζεται σε διάφορους πίνακες των ετών 1893-1902, οι οποίοι έφεραν τίτλους σε εκθέσεις, κριτικές και γραπτά του ίδιου του Munch. Μέχρι που ο Σουηδός θεατρικός συγγραφέας August Strindberg το 1896, αναφέρθηκε στο χαρακτικό ως "Μαντόνα". Συνδυάζοντας τη στιγμή της σύλληψης με το ιερό σύμβολο της Μαντόνας - το φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της - ο καλλιτέχνης καθορίζει τον έρωτα ως ένα κρίκο στην αλυσίδα που συνδέει τη μια γενιά με την άλλη..


To έργο του Munch αντικατοπτρίζει τη ζωή και την ψυχολογική του κατάσταση περισσότερο από ότι το έργο πολλών άλλων καλλιτεχνών, ξεκινώντας με τις σκηνές από την παιδική και εφηβική του ηλικία που δεν έπαψαν ποτέ να τον βασανίζουν. 
Στο έργο του παρουσιάζονται επίσης οι γυναίκες που ερωτεύτηκε και οι σχέσεις του με αυτές, καθώς και φίλοι του και άλλοι καλλιτέχνες..

.."Η γυναίκα και η καρδιά", 1896

Έγραψε : "Kληρονόμησα δύο από τους πιο φοβερούς εχθρούς της ανθρωπότητας – την κληρονομιά της φυματίωσης και της παραφροσύνης – η αρρώστια, η παράνοια και ο θάνατος ήταν οι σκοτεινοί άγγελοι που γυρόφερναν την κούνια μου."


Ο Munch μπορεί να επηρεάζεται από τους μετα-ιμπρεσσιονιστές, αλλά είναι συμβολιστικός σε περιεχόμενο, απεικονίζοντας μια κατάσταση του μυαλού παρά μια εξωτερική πραγματικότητα.


"Πάντα έβαζα την τέχνη μου πριν από κάθε τι άλλο.  
Αισθάνθηκα ότι η Γυναίκα θα στεκόταν εμπόδιο στην τέχνη μου.  
Αποφάσισα σε νεαρή ηλικία να μην παντρευτώ ποτέ."


"Η καρφίτσα" / Eva Mudocci, 1903

Ο Munch συνάντησε τη βιολονίστα Eva Mudocci (1872-1952) μάλλον το 1903 στο Παρίσι. Εκείνη την εποχή έπαιζε στην Ευρώπη μαζί με την πιανίστρια Bella Edwards. Ο Munch την επισκεπτόταν στο ξενοχοχείο της στο Βερολίνο για να ζωγραφίσει το τέλειο πορτραίτο.  Η Eva Mudocci αργότερα διηγιόταν ότι ο ζωγράφος δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος από τη δουλειά του και κατέστρεψε αρκετούς πίνακες που είχε ξεκινήσει. Τελικά κατέληξε πως ήταν καλύτερα να δουλέψει πάνω στην λιθογραφική πέτρα και όταν τελείωσε την "Καρφίτσα", έστειλε ένα σημείωμα στην Mudocci λέγοντας "ορίστε η πέτρα που έπεσε από την καρδιά μου".   Σχεδόν 80 χρόνια αργότερα, αυτή η λιθογραφία ενέπνευσε τον καλλιτέχνη της Ποπ Andy Warhol να δημιουργήσει σεριγραφίες βασισμένες στο παραπάνω έργο του Munch..


Επίσης, ένα ακόμη ξεχωριστό χαρακτηριστικό του ζωγράφου, ήταν ο τρόπος που φερόταν στα έργα του, κυρίως στους πίνακες του, τους οποίους αποκαλούσε "παιδιά" του. Άφηνε τους πίνακες έξω στην ύπαιθρο να υποστούν ακραίες καιρικές συνθήκες, αυτό που ονόμαζε "αλογοθεραπεία", ιατρική έκφραση αργκό για την προσπάθεια θεραπείας μιας αρρώστιας με δραστικά φάρμακα, είδος μεθόδου που είτε σκοτώνει είτε θεραπεύει. 

 
Επισκέπτες στο εργαστήριο του, διηγούνται πως είδαν πίνακες να έχουν πεταχτεί ψηλά στις μηλιές ή να τους έχουν ποδοπατήσει τα σκυλιά του. Το αποτέλεσμα ήταν μια ξερή, ματ επιφάνεια που θυμίζει παλιές τοιχογραφίες και που διαποτίζει τα έργα μια αίσθηση του περάσματος του χρόνου.   

Όμως ούτε τα χαρακτικά του γλύτωσαν από την κακομεταχείριση.  Μάλιστα ένας επισκέπτης διηγήθηκε πως κάποτε είδε τον καλλιτέχνη να χρησιμοποιεί ένα από τα χαρακτικά του σαν καπάκι για κατσαρόλα μαγειρικής!....

.."Εραστές στα κύματα", 1896

Στη δεκαετία του '30 και του '40, οι Ναζί θεώρησαν τα έργα του "εκφυλισμένη τέχνη" και αφαίρεσαν τη δουλειά του από τα γερμανικά μουσεία. Ο Munch πληγώθηκε βαθιά.  Έχτισε ένα στούντιο στο Όσλο, όπου και πέρασε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Πέθανε εκεί στις 23 Ιανουαρίου 1944.

..Αξίζουν συγχαρητήρια στο Μουσείο Ηρακλειδών.. H επιμέλεια, τα κείμενα που συνοδεύουν επεξηγηματικά τα έργα, η μουσική που ακούγεται, οι εξυπηρετικοί υπάλληλοι.. Όλα αυτά συντελούν στο να ξεχωρίζει..

Όμορφη και η παραπάνω εικόνα.. Την αντικρίσαμε λίγο πριν βγούμε από το μουσείο.. Μια γεμάτη αίθουσα, με παιδιά που ζωγράφιζαν.. Αξίζει ένα επιπλέον μπράβο και για αυτά τα επιμορφωτικά προγράμματα..

H έκθεση παρουσιάζεται στο Μουσείο Ηρακλειδών, έως τις 27 Φεβρουαρίου του 2011!  

Herakleidon, Experience in Visual Arts
Ηρακλειδών 16, Θησείο
118 51 Αθήνα
T: 210 34 61 981
info@herakleidon-art.gr

Ώρες λειτουργίας
Τρί - Σαβ 13:00-21:00
Κυρ 11:00-19:00
Δευτέρα – κλειστά

Σχετικά links:
Related Posts with Thumbnails