Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

ελεύθερα πλάσματα


 Σε λίγο καιρό τα μόνα ελεύθερα πλάσματα σε αυτή την πόλη
θα είναι αποκλειστικά οι αδέσποτες, αλήτικες γάτες.



Θα ήθελα να ήμουν μια από αυτές. Να αλώνιζα καθημερινά στην Πλάκα.
Να ζούσα σε ένα παλιό νεοκλασικό. Τις μέρες με τη ζέστη ν' άραζα στο μικρό κήπο και μόλις θα δρόσιζε, να καθόμουν στο ανοικτό παράθυρο του υπνοδωματίου και να χάζευα τους περαστικούς. Θα κοίταζα έτσι αφ' υψηλού τους αγνώστους και θα λυπόμουν όσους ανθρώπους θα περνούσαν τόσο αγχωμένοι και πιεσμένοι μέχρι θανάτου. Θα σκεφτόμουν πόσο τυχερή θα ήμουν που θα είχα γεννηθεί γάτα και όχι άνθρωπος. Εγώ θα ζούσα κάθε μέρα με χαρά, ξεγνοιασιά και ακριβώς όπως γουστάρω. Όποτε ήθελα θα έτρωγα, όποτε ήθελα θα κοιμόμουν, όποτε ήθελα θα βόλταρα, όποτε ήθελα θα καθόμουν στην αγκαλιά του αφεντικού για να με χαϊδέψει λίγο, όποτε δε θα είχα διάθεση, απλώς θα απομακρυνόμουν και θα άραζα σε μια γωνιά, όπου κανείς και για κανέναν λόγο δε θα ερχόταν για να με ενοχλήσει. Οι ιδιοκτήτες του σπιτιού θα σέβονταν την ελευθερία μου. Άλλωστε αυτός θα ήταν ένας από τους λόγους που θα με αγαπούσαν. Γιατί θα τους υπενθύμιζα το δικό τους λάθος τρόπο ζωής, τη δική τους χαμένη ελευθερία. 

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Γύριζε, Κωστής Παλαμάς



Γ. Ροϊλός, Οι ποιητές (π. 1919). 
Μεγάλοι ποιητές της γενιάς του 1880. Στο κέντρο: K. Παλαμάς.


“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”

Κωστής Παλαμάς
(Ποιητική συλλογή “Η Πολιτεία και η Μοναξιά”)


Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε το 1908 από τον Κωστή Παλαμά, όπου περιγράφει με δραματικό τρόπο την απόγνωση του για την κατάντια της χώρας.

Στην αρχή του 20ου αιώνα, η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη, ταπεινωμένη και διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά. Μόλις στεκόταν στα πόδια της με την οικονομική “βοήθεια”-με το αζημίωτο φυσικά- των ξένων, στους οποίους είχε ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία. Ανίκανοι πολιτικοί ηγέτες κι ένας ταλαιπωρημένος λαός, που πολιτικάντηδες δημαγωγοί εύκολα τον έσερναν από τη μύτη- συνέθεταν ένα ζοφερό σκηνικό. 

Έπειτα θα ακολουθούσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913), ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), ένας βαθύτατος Εθνικός Διχασμός (1915-1922), η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, η Μεγάλη Ύφεση. Πρόσφυγες, Δικτατορίες, ένας οδυνηρός Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και ένας ακόμη πιο θλιβερός Εμφύλιος πόλεμος..

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Οι Χαλασοχώρηδες


«Η φιλοδοξία είναι η νόσος των χορτάτων, 
η λαιμαργία είναι των πεινασμένων το νόσημα»

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έγραψε το διήγημα «Οι Χαλασοχώρηδες» το 1892, ένα χρόνο πριν από την πτώχευση του 1893. Δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Ακρόπολις, από τις 12 έως τις 22 Αυγούστου του 1892. Το διήγημα γράφτηκε υπό την επήρεια των εκλογών της 3ης Μαΐου 1892, που έφεραν στην εξουσία τον Χαρίλαο Τρικούπη. Ένα χρόνο αργότερα, η Ελλάδα πτώχευσε.


Σε αυτή την ευφυέστατη πολιτική σάτιρα, ο «κοσμοκαλόγερος» των ελληνικών γραμμάτων σατιρίζει τα πολιτικά και εκλογικά ήθη της εποχής του. Προβάλλει τις παθογένειες του ελληνικού κράτους, ελέγχοντας τα τρωτά του σημεία με μοναδικά ειλικρινή και ευφυή τρόπο.



Η ιστορία εκτυλίσσεται σ' ένα νησί (προφανώς τη Σκιάθο), κατά την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου και ανήμερα των εκλογών.  Ψηφοθήρες και ψηφοφόροι έχουν λίγες μέρες μπροστά τους για να επωφεληθούν όσα περισσότερα μπορούν...





Αποσπάσματα από το διήγημα...

Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αυτή γεννά την αδικίαν, αυτή φθείρει την κακουργίαν, αυτή φθείρει σώματα και ψυχάς. Αυτή παράγει την κοινωνική σηπεδόνα. Αυτή καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς” αναφέρει στο έργο ο ταπεινός Σκιαθίτης, που καταδικάζει την υπερβολή, όσους έχουν θεό το χρήμα και θεωρούν ότι τα πάντα πρέπει να υποτάσσονται σε αυτό. 

Έτσι, οι οικονομικά δυνατοί, από διαχειριστές της οικονομικής τους δραστηριότητας που είναι ο ρόλος τους, γίνονται εξουσιαστές των πάντων”.


Ανέκαθεν τα αξιώματα ήσαν αγοραστά. Και αφού η επάρατος πλουτοκρατία είναι άφευκτον κακόν κατά ποιον άλλον τρόπον θα αποκτώνται τα αξιώματα; Πράγμα το οποίον έχασε προ πολλού πάσαν ηθικήν αξίαν, μόνον διά χρημάτων είναι κτητόν. Και ούτως επόμενον ήτο να καταντήσουν τα πράγματα. Ουδέν κακόν άμικτον καλού”.


Και καταλήγει ο Παπαδιαμάντης. “Ο απάνθρωπος τοκογλύφος όσας και αν αγοράσει ψήφους, ποτέ δεν θα εκλεχθεί. Πριν κατέλθει εις τον αγώνα, θα υποδυθεί τη φιλανθρωπίαν ως προσωπείον, θα φορέσει τη δημοτικότητα ως κόθορνον”. 
Η μοναδική ελπίδα και άμυνα της κοινωνίας είναι η υπεράσπιση των αξιών.

Η παράσταση είναι εξαιρετική! Η γλώσσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε μαγνητίζει αμέσως από τα πρώτα λεπτά.  Γραμμένο στην καθαρεύουσα το 1892, πριν από 121 χρόνια και όμως είναι σαν να γράφτηκε σήμερα.  Στη μεταφορά του συμβάλλουν οι πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Ειλικρινά είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλο. Μια ιδιαίτερη αναφορά στην Ροζαμάλια Κυρίου, η οποία με αφοπλίζει με την παρουσία της.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Κ. Παπακωνσταντίνου είναι ευρηματική. 
Τρέξτε να δείτε αυτή την παράσταση. 
Παράταση παραστάσεων για λίγες ακόμη Κυριακές. 

Έως και τις 31/3 στο θέατρο Αλκμήνη.


 Μπορείτε να διαβάσετε σε ψηφιακή μορφή το διήγημα :  από εδώ

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

φωνές



"Μια καρδιά αν μπορέσω να κάνω να μη σπάσει 
δε θα' χω ζήσει μάταια.
Μιας ζωής τον πόνο αν απαλύνω, 
ή μια λύπη αν γλυκάνω
ή στη φωλιά του πίσω
ένα αδύναμο σπουργίτι αν βάλω,
δεν θα' χω ζήσει μάταια." 
Έμιλι Ντίκινσον



Φωνές. Εκατοντάδες φωνές ημερησίως. Χιλιάδες φωνές σε εβδομαδιαία βάση. 
"Μηλιές Πηλίου", "Σύρο", "Ανάφη", "Κάλυμνο", "Ικαρία", "Σέρρες", "Σχοινούσα", "Θάσο". 
Από κάποιες μια αγωνία. Άγχος, εκνευρισμός. Απ' ορισμένες απόγνωση, απελπισία.
Κοφτές βαριές ανάσες. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της ομιλίας κάποιου, μπορείς να κρίνεις πολλά. Μπορείς να καταλάβεις αν είναι αισιόδοξος, δυναμικός ή αν είναι σε δύσκολη ψυχολογική κατάσταση. Από το αν αντιμετωπίζει το συνομιλητή με ειρωνεία ή σεβασμό, καταλαβαίνεις πολλά για το χαρακτήρα του. Από την ευγένεια και τη σταθερή του φωνή, συμπεραίνεις το επίπεδο, την εμπειρία ζωής, ενίοτε την παιδεία του.

Μια γιαγιά από τα Κουφονήσια. Πως θα είναι να έχεις ζήσει όλη σου τη ζωή σε ένα νησί, τόσο παραδεισένιο; Πως θα είναι ο χειμώνας εκεί; Πως θα αγαπιούνται εκεί οι άνθρωποι; Κάποιος από τη Νάξο. Μια κυρία από ένα χωριό της Καλύμνου. Η δυσκολία να έχει άραγε εκεί άλλη όψη; Κάποια κοπέλα έχασε τον άντρα της και έμεινε μόνη με τρία μικρά παιδιά. Άλλη έμεινε ανάπηρη μετά από τροχαίο. Δύσκολες καταστάσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν με αξιοπρέπεια.  Χιλιάδες φωνές, ξεχωριστές, σύντομες, μικρές διακοπές και αναστεναγμοί.  Άγχος να απαντήσουν, μήπως βοηθούν σε ένα κράτος εχθρικό προς τον αδύναμο. Αγωνία να προλάβουν κάποιο λάθος, να μιλήσουν πριν να πέσει η γραμμή.

Και εσύ εκεί. Κάπου ανάμεσα. Ατέρμονες προσπάθειες να βελτιώσεις τον εαυτό σου. Να συνεχίσεις στο πιο ομιχλώδες τοπίο. Τίποτα πιο ψυχοφθόρο από το να θες να βοηθήσεις τους αγαπημένους σου και να μη ξέρεις το πως. 
Πρώτα πρέπει ο ίδιος να ισορροπήσεις. Όπως έγραψε πριν λίγες μέρες μια φίλη: "...Μην ξεχνάς ποτέ τις οδηγίες στο αεροπλάνο: πρώτα φορέστε εσείς τη μάσκα οξυγόνου και μετά προσπαθείστε να βοηθήσετε όσους σας έχουν ανάγκη..." Πόσο σοφή κουβέντα. 


Περίεργες μέρες. 
Πάντα μια χαρά θα επισκιάζεται από μια διπλανή λύπη. Και αναρωτιέσαι πως να βρεις τη δύναμη για τη δύσκολη βολή. Αν θα υπάρξει πρώτα βέλος για το τόξο. Και πόσοι είναι σε θέση να σε συναισθανθούν;


Ας αφήσω σήμερα εδώ μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Στους ανθρώπους που σε τόσο δύσκολους καιρούς σου σφίγγουν το χέρι, σου δίνουν μια αγκαλιά και προσφέρουν τη βοήθεια τους. Ένα μικρό φάκελο με την αγάπη τους και σου γεμίζουν τα μάτια με δάκρυα. Ας ξέρουν πως γνωρίζεις πόσο σπουδαίο είναι αυτό.

Υπάρχει μια λέξη που έχει τεράστια δύναμη : Ευγνωμοσύνη
Στιγμές βαθιές, αρκετά προσωπικές και εσωτερικές.  
Και μια τόσο περίεργη αίσθηση πως με κάποιους δένεσαι με αόρατες κλωστές.
Δύσκολο να το εξηγήσεις. Μα ξέρεις, κάποιες φορές δεν χρειάζονται άλλα λόγια.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Έκθεση «130 χρόνια Νίκος Καζαντζάκης», Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»



Ο «Ελληνικός Κόσμος», σε συνεργασία με τις εκδόσεις Καζαντζάκη και το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη, πραγματοποιούν για πρώτη φορά στην Αθήνα, μία έκθεση - αφιέρωμα στον μεγάλο Έλληνα συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη, με τίτλο «130 χρόνια Νίκος Καζαντζάκης».  

Πριν λίγες μέρες επισκέφτηκα τη συγκεκριμένη έκθεση, οπότε σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας εντυπώσεις, σκέψεις και σχετικές φωτογραφίες. 


Ο Νίκος Καζαντζάκης είναι σίγουρα ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς, ουσιαστικά ο πρώτος συγγραφέας που λάτρεψα. Διάβασα τα βιβλία του στα γυμνασιακά μου χρόνια και από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα σαν να ήρθα σε επαφή με έναν καινούργιο κόσμο, αλλά παράλληλα παράξενα οικείο και απόλυτα προσιτό στη σκέψη και στην ιδιοσυγκρασία μου.


Ο Καζαντζάκης έγραψε στα βιβλία του για την Ελευθερία και για την δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένιωσε την αληθινή ψυχή της Ελλάδας, με τρόπο που ελάχιστοι έχουν μπορέσει να την προσεγγίσουν και τη μετέφερε με μοναδικό τρόπο στα έργα του. Νομίζω πως με την πένα του μπόρεσε να αγγίξει τα υψηλότερα επίπεδα της δημιουργίας.


Ακόμη και σήμερα όταν πιάνω κάποιο βιβλίο του και το ξεφυλλίζω, αισθάνομαι να ζωντανεύουν μέσα μου τα ίδια συναισθήματα απ' όταν τα είχα πρωτοδιαβάσει πριν πολλά χρόνια. Ο Καζαντζάκης είναι ένας αληθινός μύθος στα μάτια και στη σκέψη μου. Όποτε καταλαβαίνετε ότι αυτή ήταν μια έκθεση που δεν υπήρχε περίπτωση να μην επισκεφτώ.


Η έκθεση - με αφορμή τη συμπλήρωση 130 χρόνων από τη γέννηση του Νίκου Καζαντζάκη - παρουσιάζει τη ζωή, τα ταξίδια και το έργο του οικουμενικού συγγραφέα, μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό, χειρόγραφα και προσωπικά του αντικείμενα.


Φωτογραφίες από διάφορες στιγμές της προσωπικής του ζωής,


και αποσπάσματα από τα έργα του, 
φέρνουν τον επισκέπτη σε επαφή με τον άνθρωπο Καζαντζάκη.


"Ανάπαψη δεν υπάρχει. Υπάρχει μονάχα αγώνας.
Ακόμα δε με γνώρισες;
Είμαι η φωνή σου.
Ταξιδεύω πάντα μαζί σου, δε σε αφήνω."


"Μια αστραπή η ζωή μας
μα προλαβαίνουμε..."


"Αυτός είναι ο δρόμος μου, αυτό το χρέος μου. 
Καθένας παίρνει το ανάστημα του οχτρού που μαζί του παλεύει.
Μου αρέσει, κι ας χαθώ, να παλεύω με το Θεό.
Αυτός πήρε λάσπη κι έπλασε τον κόσμο, εγώ λέξεις."


Χαρτιά με σημειώσεις και σκέψεις του...


Καρέκλα του Νίκου Καζαντζάκη, αρχικά στην προσωρινή του κατοικία στην Κηφισιά (1923)
και αργότερα Αίγινα, Αντίμπ, Λευκωσία, Αθήνα.


Ίσως από τα ωραιότερα και σημαντικότερα εκθέματα. 
Το γραφείο, η καρέκλα και γραφομηχανή όπου η γυναίκα του, Ελένη Σαμίου, δακτυλογράφησε επί επτά φορές (!) το μεγαλύτερο έργο του Καζαντζάκη, την «Οδύσσεια».


...αυτά τα χαρτιά 


οι αυθεντικές, πρωτόλειες σημειώσεις


τετράδια του (- το συγκεκριμένο αφιερωμένο στα "όνειρα του")


θα προκαλέσουν συγκίνηση στον οποιοδήποτε βιβλιόφιλο...


"Όπου πάω κι όπου σταθώ,
κρατώ, ανάμεσα στα δόντια μου,
σαν φύλλο δάφνη, την Ελλάδα."


Βιβλία του. Παραπάνω θεατρικά του έργα.


Κοχύλια που ο ίδιος συνέλεγε από βόλτες του στη θάλασσα. 
Λεύκωμα με φυτά της θάλασσας που είχε στο γραφείο του.
Σημειωματάριο του Ν. Καζαντζάκη με ένα ποίημα για τη θάλασσα.


"Εδώ ο τουρίστας έχει πια λίγα να δει.
Ο άνθρωπος όμως πολλά."


Χάρτες για τα ταξίδια του στην Ελλάδα (περίπου 1914)

Η έκθεση είναι ιδανική για την επισκεφτούν μαθητές, καθώς τα παιδιά ταξιδεύουν στο έργο του Καζαντζάκη μέσα από εκπαιδευτικές βιωματικές δραστηριότητες, όπου ανακαλύπτουν το σπάνιο νου, την απαράμιλλη γραφίδα του και τα αξεπέραστα κείμενά του που στις μέρες μας ηχούν πιο επίκαιρα από ποτέ.

Όμως εντόπισα κάποια αρνητικά στοιχεία στη συγκεκριμένη έκθεση.
 - Αφενός ήταν αρκετά μικρή - νομίζω πως θα μπορούσαν να υπήρχαν περισσότερα, πιο αναλυτικά στοιχεία για το έργο του Νίκου Καζαντζάκη.
 - Αφετέρου, ο "Ελληνικός Κόσμος" δεν έχει μειωμένο εισιτήριο για τους άνεργους, κάτι που θεωρώ απαράδεκτο για αυτή την εποχή που διανύουμε. Επιπλέον οι τιμές στο πωλητήριο ήταν αρκετά υψηλές. Η τέχνη πρέπει ν' απευθύνεται σε όλους και ιδιαίτερα σε όσους δοκιμάζονται από την οικονομική κρίση που ζούμε. 

Πληροφορίες 
Έκθεση «130 χρόνια Νίκος Καζαντζάκης»,
6 Δεκεμβρίου 2012 - Μάιος 2013, 
Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Πειραιώς 254, Ταύρος, 
Τηλ. 212 254 0000, (για κρατήσεις σχολείων: 212 254 0100). 
Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη 09.00-13.30, Παρασκευή 09.00 - 20.00, Σάββατο 11.00 - 16.00, Κυριακή 10.00-18.00. 
Τιμές εισιτηρίου: 5 ευρώ ενήλικες, 3 ευρώ παιδιά.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Εσύ βλέπεις τη σακούλα που φοράς ;




Το βίντεο δημιουργήθηκε για μια εργασία για το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) στο μάθημα της Οργανωσιακής Ψυχολογίας με θέμα την αποξένωση στις μεγάλες πόλεις.

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Mario Benedetti



Allende

Για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
για να χτυπήσουν το καθαρό από εφιαλτες μέτωπό του
έπρεπε να γίνουν εφιάλτης
για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να μαζέψουν όλα τα μίση
και τ' αεροπλάνα και τα τανκς
για να πλήξουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να τον βομβαρδίσουν να τον κάνουν στάχτη
γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης ήταν ένα φρούριο

για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να εξαπολύσουν έναν θολό πόλεμο
για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
και να κάνουν τη σεμνή και διαπεραστική φωνή του να σωπάσει
έπρεπε να σπρώξουν τον τρόμο έως την άβυσσο
και να σκοτώσουν πιο πολύ για να συνεχίσουν να σκοτώνουν
για να πλήξουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να τον δολοφονήσουν πολλές φορές
γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης είναι ένα φρούριο

για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να φανταστούν ότι ήταν ένας στρατός
ένας στόλος ένα τάγμα μια ταξιαρχία
έπρεπε να πιστέψουν ότι ήταν ένα άλλο στράτευμα
αλλά ο άνθρωπος της ειρήνης δεν ήταν παρά ένας λαός
κι είχε στα χέρια του ένα τουφέκι και μια εντολή
και χρειάζονταν πιο πολλά τανκς και πιο πολύ μίσος
πιο πολλές βόμβες πιο πολλά αεροπλάνα πιο πολλή ντροπή
γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης ήταν ένα φρούριο

για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
για να χτυπήσουν το καθαρό από εφιάλτες μέτωπό του
έπρεπε να γίνουν εφιάλτης
για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να συνεργαστούν για πάντα με το θάνατο
να σκοτώσουν και να ξανασκοτώσουν 
μόνο και μόνο για να συνεχίσουν να σκοτώνουν
και να καταδικαστούν σε ερμητική μοναξιά
για να σκοτώσουν τον άνθρωπο που ήταν ένας λαός
έπρεπε να μείνουν χωρίς λαό


Για τον Mario Benedetti :
poema.gr
poesi.as
Related Posts with Thumbnails