Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, Εθνικό Θέατρο


Είχα δει τη συγκεκριμένη παράσταση την περσινή χρονιά. Φαίνεται όμως ότι μια φορά δεν ήταν αρκετή. Έτσι βρέθηκα ξανά στο Εθνικό Θέατρο, όπου είδαμε την παράσταση "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα" του Γιουτζήν Ο’Νηλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.  Αν έπρεπε να επιλέξω μια παράσταση που άξιζε να μη τη χάσω, τότε θα ήταν αυτή.

Μια ματιά στο έργο. Αμέσως μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ, ο στρατηγός Έζρα Μάννον επιστρέφει στο σπίτι του, στη Νέα Αγγλία. Όμως στην οικία των Μάννον, με το σκοτεινό παρελθόν και τη νοσηρή σχέση με τη ζωή, υπάρχουν πολλές ανοιχτές πληγές. Η παθολογική αγάπη της γυναίκας του Έζρα, Κριστίν Μάννον, για τον γιο της Όριν, η προβληματική της συμβίωση με την κόρη της Λαβίνια, και η παρεμβολή ενός τρίτου προσώπου στη ζωή τους διευρύνουν τον κύκλο μίσους, εκδίκησης και καταστροφικού έρωτα, που ήδη εμποτίζει το παρελθόν της οικογένειας και θα ολοκληρωθεί μόνο με την τιμωρία όσων εμπλέκονται σε αυτόν. 

Η πρωτότυπη και αρκετά ευρηματική χρήση των βίντεο, 
που απογειώνουν την παράσταση.

Ο Γιουτζήν Ο’Νηλ, επεξεργάζεται τον μύθο της Ορέστειας και τον μεταγράφει σε μια σύγχρονη τριλογία, αποκαλύπτοντας τη διαβρωμένη εικόνα της αστικής τάξης που κρύβεται πίσω από ένα άψογο προσωπείο. Το οικοδόμημα που συντηρείται από τον πουριτανισμό και μια άκαμπτη ηθική στάση ζωής κλονίζεται σταδιακά και συμπαρασύρει όσους παγιδεύονται μέσα σ' αυτό. Οι ήρωες νευρωτικοί, απελπισμένοι και εν τέλει αδικαίωτοι, καταδικάζονται στη λήθη και τη σιωπή. Το πληθωρικό αυτό υλικό της τριλογίας επεξεργάστηκε και συμπύκνωσε σε ενιαία παράσταση ο  Γιάννης Χουβαρδάς. Παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.


Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ως Κριστίν και η Μαρία Πρωτόπαππα ως Λαβίνια Μάννον, δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας και σε παρασέρνουν στα πάθη, στους φόβους, στις αγάπες και στα μίση τους.  Ο Χρήστος Λούλης ερμηνεύει εξαιρετικά τον Όριν Μάννον. Καθηλωτικός είναι  ο Ακύλλας Καραζήσης ως Στρατηγός Έζρα. 


Θεωρώ πως η εμφάνιση των "θεατών" (/του χορού) επί σκηνής ήταν καθοριστική, καθώς με τις παρεμβάσεις και τους σχολιασμούς ελάφρυναν το δράμα και έδωσαν ιδιαίτερο χρώμα στην παράσταση. Η ξεχωριστή Μάγια Λυμπεροπούλου, με τις υπέροχες παρεμβάσεις της Θέμις Μπαζάκα, του Γιώργου Κοτανίδη και του Χάρη Τζιτσάκη.  Άψογος ως επιστάτης ο Χρήστος Στέργιογλου.


Μια παράσταση με εξαιρετική σκηνοθεσία, ερμηνείες, μελετημένες κινήσεις, υπέροχα κουστούμια και σκηνογραφία.  Υψηλή αισθητική, που σε κάνει ν' αγαπάς περισσότερο το θέατρο. 

Με το πέσιμο της αυλαίας, αναρωτιόμουν τι μπορεί να πρωτοπεί κάποιος για αυτό το έργο... Ένα από τα σημαντικότερα έργα του 20ού αιώνα, σε μοναδική σκηνοθετική ματιά από τον Γιάννη Χουβαρδά. Η απουσία του θα είναι μεγάλη απώλεια για το Εθνικό. Πρόκειται για μια παράσταση ότι θα μείνει κλασσική στην ιστορία του νέου ελληνικού θεάτρου. 

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, του Γιουτζήν Ο’Νηλ
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Έχω μάθει κάποια πράγματα απ’ τη ζωή



Έχω μάθει κάποια πράγματα απ’ τη ζωή:
Αν είσαι ζωντανός, ζήσε κάτι με όλη σου τη δύναμη
Η αγαπημένη σου πρέπει εξαντλείται απ' τα φιλιά σου
Κι εσύ να πέφτεις κατάκοπος μυρίζοντας ένα λουλούδι

Ο άνθρωπος μπορεί να κοιτάζει με τις ώρες τον ουρανό
Να κοιτάζει για ώρες ένα πουλί, ένα παιδί, τη θάλασσα
Ζω στην γη θα πει γίνομαι μέρος της
Ρίχνω ρίζες που δε ξεριζώνονται

Αν είναι να κρατηθείς από κάτι, κράτα σφιχτά έναν φίλο
Αγωνίσου για κάτι με κάθε σου μυ, με όλο σου το σώμα, με όλο σου το πάθος,
Κι όταν ξαπλώνεις για λίγο στη ζεστή αμμουδιά
Ν' αναπαύεσαι σαν ένας κόκκος άμμου, σαν ένα φύλλο, σαν μια πέτρα

Στο μέγιστο σου, άκου κάθε όμορφο τραγούδι
Σα να ξεχειλίζει όλο σου το είναι με ήχους και μελωδίες
Ένας άνθρωπος πρέπει να βουτάει με το κεφάλι στην ζωή
Όπως θα πηδούσε από ένα βράχο στη σμαραγδένια θάλασσα

Να σε μαγνητίζουν οι μακρινοί τόποι, οι άνθρωποι που δεν γνωρίζεις
Να καίγεσαι να διαβάσεις κάθε βιβλίο, να γνωρίσεις τις ζωές άλλων ανθρώπων
Δεν θα ‘πρεπε ν' αλλάξεις με τίποτα τη χαρά που δίνει ένα ποτήρι νερό
Όση κι αν είναι η χαρά, η ζωή σου πρέπει να ξεχειλίζει λαχτάρα

Πρέπει να γνωρίσεις τη λύπη, έντιμα, μ' όλο σου το είναι
Γιατί οι πόνοι, όπως κι οι χαρές, μεστώνουν τον άνθρωπο
Το αίμα σου πρέπει ν' ανακατευτεί στη μεγάλη κυκλοφορία της ζωής
Και στις δικές σου φλέβες να τρέξει το φρέσκο, αστείρευτο αίμα της ζωής

Έχω μάθει κάποια πράγματα απ’ τη ζωή:
Αν είσαι ζωντανός, ζήσε έντονα, ανακατεύσου με τους ποταμούς, τους ουρανούς, με το σύμπαν
Γιατί αυτό που λέμε βιος, είν' ένα δώρο που δίνουμε στη ζωή
Κι η ζωή είν' ένα δώρο στον άνθρωπο

Ataol Behramoğlu.

Η μετάφραση του υπέροχου αυτού ποιήματος ανήκει στο Δημοσθένη Σπυρίδη.
Ο τίτλος του ποιήματος στα τούρκικα είναι "Yasadiklarimdan Ogrendigim Bir Sey Var" και στ' αγγλικά "I've learned some things". Πηγή : cs.rpi.edu.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Sleeping On Strangers On The Subway



Έφτασε στο email μου, μου άρεσε και σκέφτηκα να το μοιραστούμε εδώ. Συμβαίνει συχνά, κάποιος επιβάτης στο μετρό ή στο τρένο να αποκοιμιέται και να γέρνει στο πλάι. Μια φωτογραφία που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από άντρα που τον πήρε ο ύπνος πάνω στον ώμο αγνώστου, ο οποίος όμως δεν τραβήχτηκε, έγινε αφορμή για ένα κοινωνικό πείραμα. 

Φιλανθρωπική, ακτιβιστική οργάνωση έβαλε έναν άντρα «να αποκοιμιέται» στον ώμο του διπλανού του στο μετρό της Νέας Υόρκης και κατέγραψε τις αντιδράσεις του κόσμου...

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Αδριανού Απομνημονεύματα, Marguerite Yourcenar

Λατρευτικό άγαλμα του Αντίνοου, του διάσημου για την ομορφιά του νέου από τη Βιθυνία και αγαπημένου συντρόφου του αυτοκράτορα Αδριανού. Όταν ο Αντίνοος πνίγηκε, σχεδόν έφηβος, στο Νείλο, ηρωοποιήθηκε και λατρεύτηκε με εντολή του αυτοκράτορα ως ημίθεος σε πολλά μέρη της αυτοκρατορίας. Στους Δελφούς στήθηκε μέσα στο ιερό ένα από τα ωραιότερα αγάλματα του, που βρέθηκε στην ανασκαφή πολύ καλά διατηρημένο. Στα μαλλιά του σώζονται οι τρύπες για τη στερέωση χάλκινου δάφνικου στεφανιού. Αντιπροσωπευτικό έργο της κλασικιστικής τέχνης της εποχής του φιλέλληνα αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.), βρίσκεται στο Μουσείο Δελφών - διάβασε εδώ πρόσφατη ανάρτηση - με ξενάγηση στο Μουσείο Δελφών


Το "Αδριανού Απομνημονεύματα" της Marguerite Yourcenar ήταν ένα από τα πρώτα βιβλία που επέλεξα για να διαβάσω το φετινό καλοκαίρι.  Πρόκειται για ένα μάλλον δύσκολο ιστορικό μυθιστόρημα, που απαιτεί την απόλυτη προσοχή του αναγνώστη. Ένα βιβλίο στο οποίο επιστρέφεις συχνά μετά από την πρώτη ανάγνωση του. Αντιλαμβάνεσαι τη βαθιά και ουσιαστική έρευνα της δημιουργού. Η συγγραφέας αναφέρει στο σημειωμάταριο που παρατίθεται στο τέλος του βιβλίου :  «Αυτό το βιβλίο το συνέλαβα, επειδή το έγραφα, στο σύνολο του ή τμηματικά και κάτω από διαφορετικές μορφές, ανάμεσα στο 1924 και το 1926, μεταξύ του εικοστού και του εικοστού τρίτου χρόνου της ηλικίας μου. Όλα εκείνα τα χειρόγραφα καταστράφηκαν και έπρεπε να είχαν καταστραφεί.» (σ. 347)

 «Ξανάρχισα να δουλεύω το 1934. Μακρόχρονες έρευνες. Καμμιά δεκαπενταριά σελίδες που γράφτηκαν και κρίθηκαν οριστικές. Το σχέδιο ξανάρχισε, και πάλι εγκαταλείφθηκε πολλές φορές ανάμεσα στο 1934 και στο 1937». (σ. 347)

Το βιβλίο αποτελεί μια βαθιά, ουσιαστική μελέτη στην ανθρώπινη φύση και στην πολιτική σκέψη. Κάθε παράγραφος σε γεμίζει με ιδέες και προβληματισμούς. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να διάβαζαν όσοι εμπλέκονται με την πολιτική, για να αντιληφθούν τι σημαίνει παιδεία, απονομή του δικαίου και ενδιαφέρον για τον τόπο. Παρακάτω μια επιλογή αποσπασμάτων, μόνο κάποια απ'όσα μου άρεσαν, νομίζω ότι αξίζουν την προσοχή σας. Αξίζει να το αναζητήσετε και να προστεθεί στη βιβλιοθήκη σας.


«...το ανθρώπινο πνεύμα μισεί να δεχθεί πως βρίσκεται στα χέρια της τύχης, πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα περαστικό προϊόν συμπτώσεων που δεν κυβερνάει κανένας Θεός, που προπαντός δεν κυβερνάει το ίδιο. Κάθε ζωή, ακόμα και η πιο ταπεινή, περνάει ένα μέρος της αναζητώντας τους λόγους της ύπαρξης της, τα σημεία απ’ όπου ξεκίνησε, τις πηγές. Ήταν η αδυναμία μου να τις ανακαλύψω που μ’ έκανε μερικές φορές να στραφώ προς μαγικές ερμηνείες, που με έκανε να ψάξω μέσα στα παραληρήματα του απόκρυφου για να βρω αυτό που δε μου έδινε η ανθρώπινη αίσθηση. Όταν όλοι οι πολύπλοκοι υπολογισμοί αποδεικνύονται ψεύτικοι, όταν οι ίδιοι οι φιλόσοφοι δεν έχουν τίποτα να μας πούνε πια, είναι νόμιμο να στρεφόμαστε προς την άσκοπη φλυαρία των πουλιών ή προς το μακρινό αντίβαρο των άστρων.» (σ. 37)

 «Πραγματικός τόπος γέννησης μας είναι εκείνος στον οποίο βλέπουμε για πρώτη φορά με καθαρό μάτι τον εαυτό μας. Πρώτες μου πατρίδες ήτανε τα βιβλία. Σ’ ένα μικρότερο βαθμό, τα σχολεία.» (σ. 45)

 «Το μεγάλο λάθος μας είναι πώς προσπαθούμε να αποσπάσουμε από τον καθένα αρετές που δεν έχει, παραμελώντας να του καλλιεργήσουμε εκείνες που έχει.» (σ. 54)

 «Η ζωή ήταν ένα άλογο που παντρεύεσαι τις κινήσεις του, αφού όμως πρώτα το προπονήσεις όσο μπορείς καλύτερα.» (σ.55)

 «Ορισμένα πλάσματα μετατοπίζουνε τα όρια του πεπρωμένου, αλλάζουν την ιστορία» (σ.105)

«Δεχόμουνα τον πόλεμο σαν ένα μέσο που θα έφερνε την ειρήνη, αν οι διαπραγματεύσεις δεν αρκούσαν γι’ αυτό, ακριβώς όπως ένας γιατρός παίρνει την απόφαση να καυτηριάσει αφού πρώτα δοκιμάσει όλα τα βότανα. Είναι τόσο περίπλοκα τα ανθρώπινα, που η ειρηνική ηγεμονία μου θα είχε, κι αυτή, τις πολεμικές περιόδους της, όμοια με τη ζωή ενός μεγάλου καπετάνιου, που θέλει δε θέλει, έχει κι αυτή τα ειρηνικά της διαλείμματα.» (σ.120)

...υπογραμμίσεις και σημειώσεις σε κάθε σελίδα...

«Η εξαιρετική ευγένεια μου, στην οποία τα χυδαία πνεύματα διέκριναν μια μορφή αδυναμίας, δειλίας ίσως, φαινόταν τώρα σαν το λείο και στιλπνό θηκάρι της δύναμης. Με εξεθείαζαν που δεχόμουνα τόσο υπομονετικά τις αιτήσεις, που επισκεπτόμουν συχνά τα στρατιωτικά νοσοκομεία, που είχα μια φιλική οικειότητα με τους συνταξιούχους απόμαχους. Τίποτα απ’ όλ’ αυτά δε διέφερε από τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίστηκα σ’ όλη μου τη ζωή τους δούλους μου και τους γεωργούς του κτήματος μου. Καθένας από εμάς έχει περισσότερες αρετές απ’ όσες νομίζουμε, αλλά μόνο η επιτυχία τις φέρνει στο φως, ίσως γιατί τότε περιμένουν να μας δουν να παύουμε να τις εξασκούμε. Όταν τα ανθρώπινα πλάσματα παραξενεύονται που κάποιος κοσμοκράτορας δεν είναι ανόητα άπονος, φαντασμένος ή σκληρός, ομολογούν τη χειρότερη αδυναμία τους.» (σ. 126-127)

«Όλοι οι λαοί που χάθηκαν ως τα σήμερα, χάθηκαν από μιαν έλλειψη γενναιοδωρίας. Η Σπάρτη θα επιζούσε πολύ περισσότερο, αν είχε κάνει τους είλωτες να ενδιαφερθούν για την επιβίωσή της. (…) Επιμένω: το πιο απόκληρο από τα πλάσματα, ο σκλάβος που καθαρίζει το βόρβορο των πόλεων, ο λιμασμένος βάρβαρος που περιτριγυρίζει τα σύνορα, πρέπει να έχουν το συμφέρον να δουν τη Ρώμη να διαρκεί. Αμφιβάλλω αν ολόκληρη η φιλοσοφία του κόσμου θα φτάσει ποτέ να καταργήσει τη δουλεία. Θα της αλλάξουν το πολύ πολύ όνομα. Μπορώ να φανταστώ μορφές δουλείας, χειρότερες από τη δική μας, γιατί θα είναι πιο δόλιες. Θα καταφέρουν είτε να μεταμορφώσουν τον άνθρωπο σε μια ηλίθια ικανοποιημένη από τον εαυτό της μηχανή, που θα πιστεύεται ελεύθερη τη στιγμή ακριβώς που θα υποτάσσεται, είτε θα του αναπτύξουν, αποκλειστικά με την άνεση και την ηδονή, μια τόσο παράφρονη κλίση προς την εργασία, όσο είναι και το πάθος των βαρβάρων για τον πόλεμο. Απ’ αυτή τη δουλεία του πνεύματος ή της φαντασίας του ανθρώπου, εξακολουθώ να προτιμώ την πραγματική δουλεία μας.» (σ.140)


...παρέα στην καλοκαιρινή ραστώνη...

«Μερικοί άλλοι άνθρωποι είχαν διασχίσει τη γη πριν από μένα. Ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας, καμιά δωδεκαριά σοφοί και αρκετοί τυχοδιώκτες. Ήταν η πρώτη φορά όμως που ο ταξιδιώτης ήταν ταυτόχρονα και αφέντης, απόλυτα ελεύθερος να δει, να μεταρρυθμίσει, να δημιουργήσει. Ήταν η τύχη μου, και αντιλαμβανόμουνα πώς θα μπορούσαν να περάσουν αιώνες προτού να ξανασυμπέσει να ταιριάξουν τόσο ευτυχισμένα ένα λειτούργημα, μια ιδιοσυγκρασία, ένας κόσμος. Και τότε κατάλαβα πόσο προνομιούχος είναι ένας άνθρωπος που είναι νέος, που είναι μόνος, πολύ λίγο παντρεμένος, δίχως παιδιά, δίχως σχεδόν προγόνους, ο Οδυσσέας χωρίς άλλη Ιθάκη από εκείνη που έχει μέσα του. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σου κάνω μιαν ομολογία που δεν την έχω κάνει σε κανέναν. Ποτέ μου δεν είχα το συναίσθημα ότι ανήκω απόλυτα σε κάποιο μέρος, ούτε και σε αυτή την πολυαγαπημένη μου Αθήνα, ούτε στη Ρώμη καν. Ξένος παντού, δεν ένιωθα ιδιαίτερα αποξενωμένος από κανέναν τόπο.» (σ.149)

«Η αφοσίωση του σε μια και μοναδική σκέψη, προίκιζε εκείνο το αγόρι των δεκαοχτώ χρονών με μια δύναμη αδιαφορίας που λείπει από τους σοφότερους.» (σ. 203)

«Ο θάνατος είναι αποτρόπαιος. Αλλά και η ζωή είναι. Τα πάντα μορφάζουνε.» (σ. 242)

«Κατάληγα να το βρίσκω φυσικό, αν όχι δίκαιο, ότι έπρεπε να χαθούμε. Τα γράμματα μας εξασθενούνε. Οι τέχνες μας αποκοιμιούνται. Ο Παγκράτης δεν είναι Όμηρος. Ο Αρριανός δεν είναι Ξενοφώντας. Όταν προσπάθησα ν’ αποθανατίσω στην πέτρα τη μορφή του Αντίνοου, δε βρήκα Πραξιτέλη. Οι επιστήμες μας βαδίζουνε σημειωτόν από την εποχή του Αριστοτέλη και του Αρχιμήδη. Η πρόοδος της τεχνολογίας μας δε θ’ αντέξει στις φθορές ενός μακροχρόνιου πολέμου. Η φιληδονία μας μάς κάνει ν’ αηδιάζουμε την ευτυχία. Τα ημερότερα ήθη, οι πιο προοδευτικές ιδέες αυτού του τελευταίου αιώνα, είναι έργα μιας ελάχιστης μειοψηφίας ωραίων πνευμάτων. Η μάζα, παραμένει αγράμματη, άγρια όταν μπορεί, οπωσδήποτε εγωίστρια και στενόμυαλη, και όλα δείχνουνε πως θα μείνει πάντα τέτοια. Πάρα πολλοί αχόρταγοι έμποροι και τελώνες, πάρα πολλοί δύσπιστοι συγκλητικοί πάρα πολλοί κτηνώδεις κεντυριώνες έχουν εκθέσει προκαταβολικά το έργο μας.» (σ. 284)

«Ένας από τους καλύτερους τρόπους να πλάσουμε ξανά τη σκέψη ενός ανθρώπου, είναι να ανασυγκροτήσουμε τη βιβλιοθήκη του

Marguerite Yourcenar, Αδριανού Απομνημονεύματα, μτφ. Χατζηνικολή Ιωάννα, Εκδ. Χατζηνικολή, 8η έκδοση.

* Αξίζει να διαβάσετε τις παρακάτω δυο εξαιρετικές αναρτήσεις του Ναυτίλου, αφιερωμένες στο συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά επίσης και τα σχόλια τους :

** Επίσης, επισκεφτείτε και μια σχετική ανάρτηση του QwfwqN.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

ψηλά τείχη




Είχαμε μια συζήτηση προχτές με ένα φίλο μου. Η κουβέντα έφτασε στο πόσο σπάνιο πράγμα είναι η ανωτερότητα. Το ν' αναγνωρίζεις την προσπάθεια και την επιμονή που προϋποθέτει η υπεροχή. Σπάνιο γιατί υποδηλώνει αυτογνωσία και εμπιστοσύνη στις δικές σου δυνάμεις. Πως αισθάνεσαι ικανοποίηση για όσα εσύ έχεις καταφέρει. Θα πεις ειδικά σε μια εποχή έκδηλου μίσους, αυτά θα μοιάζουν μακρινά από τη γενικότερη νοοτροπία. 

Προσωπικά χαίρομαι να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους. Άτομα να ανταλλάξουμε ιδέες και σχέδια. Δεν αισθάνομαι απειλή, αντίθετα θέλω να θαυμάζω όσους έχω δίπλα μου. Ένα θαυμασμό για ότι φαίνεται ενδιαφέρον, πρωτοποριακό, όμορφο στα δικά μου μάτια, που επιμένουν να αντικρίζουν τον κόσμο με μια άλλη οπτική.

Δυστυχώς όμως, ο καθένας σταθερά ζωσμένος με τις ανασφάλειες και το θανατερό εγωισμό του, έτοιμος να βρει αρνητικά στον άλλο, μήπως και έτσι εξυψωθεί τάχα, μειώνοντας τον απέναντι. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεσαι αντιμέτωπος με έναν τοίχο που χτίζεται μπροστά σου. Πρέπει να βρεις τη δύναμη είτε να τον σπάσεις, είτε να υψώσεις εσύ κάποιο δικό σου απέναντι του. Στο ίδιο ύψος, να προστατευτείς εσωτερικά. Η γέφυρα δε μπορεί να διαπεράσει την πέτρα, θα πρέπει να σπαστεί. Και οι ανθρώπινες σχέσεις - εκείνες που ριζώνουν, φέροντας καρπούς, σοδειές - χρειάζονται κυρίως ανοικτές καρδιές.

Τα παλιά χρόνια έχτιζαν ψηλά προστατευτικά τείχη ως άμυνα προς τους κλέφτες, τους εισβολείς, τους πειρατές. Σήμερα, αντίστοιχα ο καθένας χτίζει πελώριους τοίχους είτε διαβάλλοντας τον απέναντι του, είτε κλείνοντας τις διόδους επικοινωνίας του. Προστατευόμενος πίσω από την κρυστάλλινη οθόνη του υπολογιστή. Σαν σ' έναν άλλο κρυστάλλινο πύργο, θωρακισμένος εσωτερικά και εξωτερικά. Εικονικά θωρακισμένος.  Μακάρι να είχαμε υψωμένες τις ασπίδες μας για να υπερασπιστούμε τα όνειρα και τους στόχους μας. Να τις στρέφαμε για να υπερασπιστούμε την αδικία προς το διπλανό μας, όχι για να του προκαλέσουμε μεγαλύτερη. 

Μα αυτά είναι για τον κόσμο των παραμυθιών. Ο φθόνος τελικά υπερέχει. Η ζήλια, η μοχθηρία, η ανάγκη για προβολή και δημοφιλία, είναι τα αναμενόμενα, για αυτό και μάλλον δεν πρέπει να επιτρέπεις να σε ενοχλούν. Καλύτερα να στρέφεις την προσοχή σου, σε όλα όσα αγαπάς, σε όσα στοχεύεις. Να μην αφεθείς να σε διαβάλλει η κακεντρέχεια. Γιατί όπως σωστά έχει ειπωθεί : "ο φθόνος είναι συντετριμμένος θαυμασμός". Μην καταλάβουν πως είσαι καλύτερος, διαφορετικός, δε θα στο συγχωρέσουν αυτό, ποτέ.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

31ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθήνας ~ στιγμιότυπα



Έπειτα από προτροπή ενός φίλου βολτάραμε χτες στο Παναθηναικό Στάδιο, όπου έγινε ο τερματισμός των αγώνων του 31ου Κλασικού Μαραθωνίου Αθήνας. Σκέφτηκα να σας μεταφέρω φωτογραφίες και στιγμιότυπα από τη χτεσινή μέρα. 


Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν περίεργα,
μα ας αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν αντί για μένα.



,







  








Είχα πολύ καιρό να δω τόσα χαμογελαστά πρόσωπα, ανθρώπους με πάθος, περηφάνια και την ικανοποίηση για την εκπλήρωση ενός στόχου σχηματισμένη στο πρόσωπο τους. Χαμόγελα σ' έναν αγώνα μεγάλης αντοχής, σε μια εποχή που από μόνη της είναι ένας μαραθώνιος μάλλον για τους περισσότερους από εμάς.

Λέξεις που μου έμειναν από τη χτεσινή μέρα: "υποστήριξη", "στόχος", "χαμόγελο", "πάθος", "ομορφιά", "αγώνας". Καθήσαμε στο πέταλο του Παναθηναικού Σταδίου. Ο ορίζοντας καθαρός, το βλέμμα ακουμπούσε απέναντι το Λυκαβηττό και απλωνόταν μέχρι την Ακρόπολη... Στην επιστροφή προς το σπίτι σκεφτόμουν ότι αυτή η χώρα υπήρξε τόσο απλώχερα προικισμένη από το παρελθόν της, έχει τόσα σημαντικά κληρονομήσει, που απλώς μόνο ηλίθιοι δε θα μπορούσαν να τα εκμεταλλευτούν και να την αφήσουν να φτάσει στη χρεοκοπία. Μπαίνοντας στο σπίτι διάβασα από μηνύματα φίλων στο facebook τη συγκεκριμένη δήλωση ενός παραολυμπιονίκη, δυστυχώς επιβεβαιώθηκα. Υπάρχουν άνθρωποι με πάθος, αντοχές, δύναμη και ήθος εκεί έξω. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν και πολλοί που απλά δε θα έπρεπε να ζούσαν εδώ, ούτε να έβγαιναν από τα σπίτια τους. Κάνουν κακό. 

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Wake Up // Ξύπνα // a short film by Kostas Karydas



 A Short Film Written and Directed by Kostas Karydas, 
 Produced by Dimitris Floros, Vicky Kioutsouki 
Won 2nd prize in Mofilm - Short Film - competition.
Wake up // Ξύπνα

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

road trip στην Βόρεια Εύβοια...



"Δεν μπορείς να βρεις γαλήνη όταν αποφεύγεις τη δράση. 
Το ταξίδι επαναφέρει τη δύναμη και την αγάπη στη ζωή σου." 
Βιρτζίνια Γουλφ


Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο, το οποίο ξεκινούσε με αυτή τη φράση της Βιρτζίνια Γουλφ και περιέγραφε ένα ταξίδι της στην Ελλάδα, όπου είχε ταξιδέψει μέχρι τη Βόρεια Εύβοια...


Συμπτωματικά, μόλις είχαμε κανονίσει να φύγουμε και εμείς για τρεις μέρες με προορισμό τη Βόρεια Εύβοια. Όσοι από εσάς ακολουθούν το blog στο facebook, θα έχουν ήδη δει κάποιες φωτογραφίες που ανέβασα στο διαδίκτυο από το κινητό κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. 


Ήμασταν τυχεροί να ζήσουμε ένα υπέροχο road trip.  Η Εύβοια είναι ένας καταπληκτικός προορισμός, ενδείκνυται για ταξίδια με αμάξι ή με μηχανή... Πολύ κοντά στην Αθήνα, μοναδικά προικισμένη από τη φύση... Με υπέροχα, καταπράσινα βουνά και θάλασσα. Εμείς επιλέξαμε για διαμονή συγκεκριμένα την περιοχή της Λίμνης Ευβοίας.


Από εκεί βολτάραμε σε όλες τις κοντινές περιοχές, που είναι πραγματικά πανέμορφες.


Ζώντας όλο το χρόνο στο κέντρο της Αθήνας, με το που έρχομαι σε επαφή με τη φύση, συνειδητοποιώ πόσο πολύ μου λείπει. Δε ξέρω αν θα μπορούσα να ζήσω μόνιμα στην επαρχία, ξέρω όμως ότι στη φύση, νιώθω άλλος άνθρωπος. 


Μου λείπει το φως στα δέντρα, τα χρώματα, ο καθαρός αέρας, η αίσθηση της ελευθερίας και η απόλυτη ηρεμία, που εδώ στην πόλη είναι πια δυσεύρετη. Είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία...


Παντού η ματιά μου εντοπίζει εικόνες, γεμάτες συμβολισμούς, που με αφήνουν άφωνη. 


[ Η αγία διαφορετικότητα... ]


Ο μεγάλος Πλάτανος, ένα ζωντανό μνημείο της φύσης.  Βρίσκεται μεταξύ του ποταμιού Κηρέα και στο δρόμο Προκοπίου - Μαντουδίου. Η ηλικία του ξεπερνά τα 600 έτη. 


Καταρράκτες Δρυμώνα


 ...στο μονοπάτι προς τους Καταρράκτες


Μια περιοχή εξαίρετου φυσικού κάλλους, παραμυθένια 


ένας παράδεισος...


στην άκρη, μια κούνια πάνω από το νερό, αντικατοπτρίζεται και σε μεθά...


Ένας φίλος παλιά μου είχε πει ότι στα δάση κατοικούν νεράιδες, τον πίστεψα τότε... 
Νομίζω ότι τον πιστεύω και σήμερα.


Γιατί πραγματικά αν δεν κατοικούν εδώ οι νεράιδες,
πού αλλού θα μπορούσαν να ζουν ;


Κλείνεις τα μάτια ακούς τους ήχους, 
σαν υπέροχες μελωδίες κάποιου ταλαντούχου συνθέτη


έπειτα κοιτάς τριγύρω σου


και είναι σαν να έχουν ξαφνικά ζωντανέψει πίνακες γνωστών ζωγράφων


 ...αλλά όχι, δεν είναι κλεισμένοι σε κάποιο μουσείο,
είναι μπροστά σου, μπορείς να μπεις και εσύ στο κάδρο
για να πρωταγωνιστήσεις στη θεματολογία τους...


Ελπίζω να σας ταξίδεψα έστω λίγο. 
Κρατώ στο μυαλό μου τις στιγμές
μέχρι το επόμενο ταξίδι...

Δες και αυτό! Πέρσι τέτοια εποχή : ταξίδι στην Ορεινή Αρκαδία.
Related Posts with Thumbnails