Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

μαριονέτα δίχως κλωστή


Μέρες περίεργες και σκληρές. Κάνεις υπομονή. Συνεχίζεις, δίχως πολλές εξηγήσεις. Χωρίς αναλύσεις και δικαιολογίες, απλώς συνεχίζεις. Παρ' όλα όσα συμβαίνουν, δεν έχεις κλειστεί στο καβούκι σου, όπως επέλεξε η πλειοψηφία εκεί έξω. Βγαίνεις, περπατάς, παρατηρείς, βλέπεις, γνωρίζεις ανθρώπους - είσαι ανοικτή στους ανθρώπους - αφουγκράζεσαι διαθέσεις.

Δε σε γεμίζουν αισιοδοξία όσα διαισθάνεσαι. Σε ωθούν περισσότερο στο να χαθείς στις σκέψεις σου και να εστιάζεις μανιωδώς μονάχα σε όσα μπορούν να σε γεμίσουν με ομορφιά, αισιοδοξία, πίστη στο σήμερα και άρα στο αύριο. Προσπαθείς να μη χάνεις τις μέρες. Να μην περνάνε άσκοπα, μίζερα, κενά. Πόσο εύκολο να είναι όλο αυτό σε μια εποχή γεμάτη μιζέρια, "φτώχεια" και αποκλεισμούς;  Και ενώ σε περικλείει η ένδεια, υπάρχουν στιγμές που νιώθεις τόσο πλούσια. Τι ειρωνεία να βρίσκεις το νόημα σε όλα όσα η πλειοψηφία επέλεξε να προσπερνά.

Τι ζητά τελικά ο καθένας μας; Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή μας, αν δεν προσπαθούσαμε να εκμεταλλευτούμε διακαώς τον άλλο, να επωφεληθούμε, αλλά να μπούμε στη θέση του απέναντι μας, να σκεφτούμε όπως αισθάνεται και εκείνος. Πόσο πιο γεμάτη, με λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα, δίχως πολέμους, μοναξιά και μίση;

Αν υπήρχε ένας λόγος που δημιουργήθηκε τούτος ο κόσμος, θα ήταν σίγουρα για να μπορούμε να τον απολαύσουμε και να τον κάνουμε πιο όμορφο. Απεναντίας, υπάρχει η τάση προς μια διαρκής εκμηδένιση όλων όσων μας εξυψώνουν. Αν υπήρχε ένας σκοπός που ήρθαμε στη ζωή, θα ήταν για να τη χαρούμε, να δημιουργήσουμε, σίγουρα όχι για να μας κατατρώει.


Σκέψου ότι έχεις ακόμη την ακοή - τούτη εδώ η γυναίκα άκουσε για πρώτη φορά. Σκέψου ότι ακόμη και το να αφεθείς στη μαγεία της μουσικής μπορεί να σου αλλάξει τη μέρα - δες πως αλλάζουν τα πρόσωπα των ανθρώπων από τη δύναμη της.

Είναι μοναδικό να βρεις ένα σκοπό στη ζωή. Αυτό έχουμε χάσει πλέον. Ένα σκοπό. Ένα κίνητρο. Όλος ο δυτικός κόσμος έχει χάσει το κύριο κίνητρο του. Όποιο πλάνο υπήρχε, έχει πλέον ανατραπεί. Ότι θεωρούσαμε ως δεδομένο θα πάψει σύντομα να υπάρχει. Πως θα καταφέρουμε αντί να μας τρομάζει κάτι τέτοιο, να το ανατρέψουμε ως πλεονέκτημα μας; Πως θα γίνει αφορμή να επιστρέψουμε στον εαυτό μας, εκεί όπου ανήκουμε; Πως θα γίνουμε πάλι άνθρωποι; Με την κύρια, αρχική, ουσιαστική έννοια; Είμαστε μακρυά από αυτό, μα μόνο έτσι θα αλλάξουμε το μικρόκοσμο, τον κόσμο μας. Όταν κόψουμε την κλωστή της μαριονέτας. Όταν η μαριονέτα ελευθερωθεί και εστιάσει στην αξιοπρέπεια, στο ήθος, στο δικαίωμα σε μια αληθινά όμορφη ζωή. 

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Τα κοιτάσματα του χρόνου, Τίτος Πατρίκιος



Τα κοιτάσματα του χρόνου 

VI

Ακόμα και αυτά που παρασιωπούμε
δε θα τα εγκαταλείψουμε
όσα και να περάσουν χρόνια, 
τα πράγματα που δε χάθηκαν
ξαναζούνε μέσα μας
ανοίγουν καινούριους κύκλους μέρας 
μπαίνει ανεξέλεγκτος ο ήλιος
 δε συμβιβάζεται με τους πεθαμένους 
δε χαρίζεται στους ζωντανούς.

Πρέπει να βρούμε ξανά το γέλιο μας 
να βρούμε την αποξεχασμένη πράξη μας
να βρούμε τις λέξεις που τις μνημονεύουν 
να βρούμε τη φωνή μας 
γιατί η αλήθεια θέλει την πράξη μας για να υπάρξει 
θέλει τη λέξη μας για να μη σβηστεί 
θέλει τη φωνή μας για ν' ακουστεί ως πέρα.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του χρόνο
 έχει το βάδισμα, έχει τη δική του στάση 
φυλάει καθένας σ' ένα συρτάρι σιωπής
 ένα απολίθωμα απ' το χρόνο του 
κάποιοι γεμίζουν ολόκληρες βιτρίνες για μια γιορτή που καθυστερεί 
μερικοί φτιάχνουν την προτομή τους πιστεύοντας πως θα κρατήσει.

Καθένας μας κρατάει ένα σβόλο χρόνου που τρίβεται συνεχώς, 
σκορπίζει σαν αμμόλιθος. 
Ακουμπάω το χέρι μου στη γη και νιώθω στα κατάβαθα
τ' ανεξάντλητα κοιτάσματα του χρόνου.


* Αυτό το υπέροχο ποίημα, μου το έστειλε με email, μια ακροάτρια της εκπομπής της 22/3. Περιγράφοντας μου μαζί ένα απίστευτο σκηνικό για το πώς μπόρεσε να ακούσει την εκπομπή, καθώς ήταν εκτός Αθηνών, στο Ναύπλιο και προσπαθούσε να βρει εκείνη την ώρα σύνδεση στο διαδίκτυο...


Κρατώ την υπέροχη προσωπική ιστορία που μου έγραψε και μοιράζομαι το ποίημα μαζί σας. Το αφιερώνω με τη σειρά μου σε εκείνη (από εδώ), αλλά και σε εσάς. 
Ναταλί σε ευχαριστώ πολύ από τα βάθη της καρδιάς μου... Κάτι τέτοιες κινήσεις με αφήνουν έκπληκτη και μου χαρίζουν χαμόγελα. :) 

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2014



ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ 2014

από τον Brett Bailey

"Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ασυγκράτητο πνεύμα της παράστασης.

Κάτω από δέντρα σε μικρά χωριά, πάνω σε σκηνές υψηλής τεχνολογίας στις μητροπόλεις του κόσμου, σε σχολικές αίθουσες, σε γήπεδα και σε ναούς· σε υποβαθμισμένες αστικές περιοχές, σε εμπορικά κέντρα, σε κοινοτικά κέντρα και υπόγεια στο κέντρο της πόλης, οι άνθρωποι μαζεύονται για να κοινωνήσουν στους εφήμερους θεατρικούς κόσμους που εμείς δημιουργούμε προκειμένου να εκφράσουμε την ανθρώπινη πολυπλοκότητα, την διαφορετικότητα και την ευαισθησία μας με σάρκα, ανάσα και φωνή.

Μαζευόμαστε για να κλάψουμε και να θυμηθούμε, για να γελάσουμε και να σκεφτούμε. Για να μάθουμε, να επιβεβαιώσουμε και να φανταστούμε. Για να θαυμάσουμε τις τεχνικές επιδεξιότητες και για να ενσαρκώσουμε θεούς. Για να κοπεί σε όλους μας η ανάσα με την ικανότητά μας να αναγνωρίσουμε την ομορφιά, τη συμπόνια και τα τερατουργήματα. Ερχόμαστε για να ενεργοποιηθούμε και για να πάρουμε δύναμη. Για να δοξάσουμε τον πλούτο των διαφορετικών πολιτισμών μας και να διαλύσουμε τα όρια που μας χωρίζουν.

Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ασυγκράτητο πνεύμα της παράστασης. Γέννημα της κοινότητας, φορά τις μάσκες και τα κοστούμια των διαφορετικών παραδόσεων μας. Χρησιμοποιεί τις γλώσσες, τους ρυθμούς και τις χειρονομίες μας, και καταργεί τον χώρο ανάμεσα μας.

Και εμείς, οι καλλιτέχνες που εργαζόμαστε με αυτό το αρχέγονο πνεύμα, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να το διοχετεύσουμε μέσω της καρδιάς μας, των ιδεών μας και του σώματός μας ώστε να αποκαλύψουμε την πραγματικότητά μας σε όλο της το γήινο μέγεθος και το λαμπερό μυστήριό της.

Αλλά σε αυτή την εποχή εκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν να επιβιώσουν, υποφέρουν κάτω από τυραννικά καθεστώτα και έναν αρπακτικό καπιταλισμό, και προσπαθούν να ξεφύγουν από τις συγκρούσεις και τις κακουχίες. Σε αυτή την εποχή που ζούμε η ιδιωτικότητά μας παραβιάζεται από μυστικές υπηρεσίες και οι λέξεις λογοκρίνονται από παρεμβατικές κυβερνήσεις. Σε αυτή την εποχή τα δάση εξολοθρεύονται, είδη του ζωϊκού βασιλείου εξολοθρεύονται και οι ωκεανοί δηλητηριάζονται. Μια τέτοια εποχή τι αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να αποκαλύψουμε;

Σε αυτό τον κόσμο της άνισα κατανεμημένης εξουσίας, σε έναν κόσμο όπου διάφοροι ηγεμονικοί κανόνες προσπαθούν να μας πείσουν πως ένα έθνος, μια φυλή, ένα γένος, μια σεξουαλική προτίμηση, μια θρησκεία, μια ιδεολογία ή ένα πολιτισμικό πλαίσιο είναι ανώτερο από όλα τα άλλα, μπορούμε πράγματι δικαιολογημένα να επιμείνουμε ότι οι τέχνες πρέπει να αποδεσμευτούν από κοινωνικές ατζέντες;

Μήπως εμείς οι καλλιτέχνες της αρένας και της σκηνής προσαρμοζόμαστε στις στείρες απαιτήσεις της αγοράς; Ή μήπως αρπάζουμε τη δύναμη που έχουμε για να καθαρίσουμε το τοπίο στην καρδιά και στο μυαλό της κοινωνίας προκειμένου να μαζέψουμε τους ανθρώπους γύρω μας, να εμπνεύσουμε, να μαγέψουμε και να πληροφορήσουμε, και να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ελπίδας και ανοιχτόκαρδης συνεργασίας;"

Brett Bailey

* Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, το οποίο διαβάζεται στις 27 Μαρτίου σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο. Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο κ.ά. 

Φέτος το μήνυμα έγραψε ο νοτιοαφρικανός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και σκηνογράφος Brett Bailey

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Εκπομπή Σαββάτου 22/3/2014 @musicsociety.gr !



Καθώς κάποιοι δεν μπορέσατε να ακούσετε λόγω ώρας ή εργασιών, παρακάτω η εκπομπή του Σαββάτου όπου ήμουν προσκεκλημένη στο Music Society.Gr
Μιλήσαμε για το blog, το πως δημιουργήθηκε, την ιστορία του, την εργασία που απαιτείται στη συνέχεια, για τη θεματολογία του και για τον πολιτισμό. 
Ακούσαμε μουσικές μου επιλογές και προτάσεις θεατρικών παραστάσεων, βιβλίων και εικαστικών εκθέσεων. Ευχαριστώ ξανά τον παραγωγό Νίκο Μάρο και το σταθμό για την πρόσκληση. 
Καλή ακρόαση! 



* Ανάμεσα σε άλλα, στην εκπομπή ακούστηκαν προτάσεις για θέατρο, βιβλία και εικαστικά. Παρακάτω οι σχετικές δημοσιεύσεις των προτάσεων, μπορείτε να διαβάσετε παράλληλα καθώς θ' ακούτε την εκπομπή για καλύτερη ενημέρωση : 

Θέατρο : Ιλιάδα, Θέατρο Χώρα // Τίρζα, Θέατρο Ιλίσια // Ρωμαϊκό Λουτρό, Θέατρο Σημείο// Μένγκελε, στο Faust

Βιβλία : "Ιστορίες του Χαλ", Γιώργος Μητάς, Εκδόσεις Κίχλη // "Κάτι θα γίνει, θα δεις", Χρήστος Οικονόμου, Εκδόσεις Πόλις // "Ίσλα Μπόα", Χρήστος Αστερίου, Εκδόσεις Πόλις 

Εικαστικά : Γιάννης Τσαρούχης. Εικονογράφηση μιας αυτοβιογραφίας. Πρώτο Μέρος (1910-1940), στο Μουσείο Μπενάκη.

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

“Ραντεβού στη Belleville”, το Σάββατο καλεσμένη στο musicsociety.gr




Αυτό το Σάββατο 22 Μαρτίου στις 11.00, είμαι καλεσμένη στην πολύ ενδιαφέρουσα ραδιοφωνική εκπομπή Ραντεβού στη Belleville” του MusicSociety.gr από τον παραγωγό του Νίκο Μάρο.  


Στη δεύτερη ώρα της εκπομπής θα συζητήσουμε για την ιστορία του blog, για το τι κινείται στο χώρο του πολιτισμού και θα μοιραστούμε προτάσεις για το θέατρο, το βιβλίο, τον κινηματογράφο, τη μουσική και τα εικαστικά. Και φυσικά θα ακούσουμε ωραία μουσική! 

Συντονιστείτε λοιπόν αύριο στις 11.00-13.00 στο MusicSociety.Gr






Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Ρωμαϊκό Λουτρό, στο Θέατρο Σημείο



O Στανισλάβ Στρατίεβ, συγγραφέας της κωμωδίας «Το Ρωμαϊκό Λουτρό», είναι γνωστός για την αιχμηρή και καυστική γραφή του. Βασισμένος στην παράλογη βουλγαρική πραγματικότητα του 1974, που δεν απέχει αρκετά από την αντίστοιχη ελληνική πραγματικότητα του 2014, καυτηριάζει τα κοινωνικά προβλήματα, τη γραφειοκρατία και το αδηφάγο δημόσιο τομέα που σαν αρπακτικό σιγοτρώει τις ζωές των ανθρώπων.

Η υπόθεση του έργου είναι απλή. Ο κεντρικός ήρωας, που υποδύεται ο Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, λίγο πριν φύγει για τις πολυπόθητες διακοπές του, αφήνει τα κλειδιά του διαμερίσματος του σε δυο εργάτες για να επισκευάσουν το πάτωμα.  Όταν επιστρέφει όμως, τον περιμένει μια έκπληξη. Στο σαλόνι του έχει αποκαλυφθεί ένα τέλεια διατηρημένο, αρχαίο Ρωμαϊκό Λουτρό! Τώρα πλέον στο δικό του σπίτι, πάνω από τη σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη, περιφέρονται άτομα διαφόρων ειδικοτήτων με μοναδικό σκοπό να επωφεληθούν. Ένας φιλόδοξος αρχαιολόγος, που αποσκοπεί να αναρριχηθεί επαγγελματικά μέσω αυτής της ανακάλυψης. Ένας ναυαγοσώστης, διορισμένος από το κράτος, που επιμένει να βλέπει το λουτρό ως μια υδάτινη δεξαμενή. Εξαναγκάζοντας μάλιστα τους υπόλοιπους να προσποιούνται ότι πνίγονται σε αυτή, έτσι ώστε να τους σώζει, δικαιολογώντας το μισθό του. Ένας μεσίτης που προσπαθεί να αγοράσει το σπίτι για να το μεταπωλήσει σε αρχαιολάτρες αγοραστές... και ένα σωρό άλλοι επίδοξοι αριβίστες που προσπαθούν να ωφεληθούν με οποιοδήποτε τρόπο. Έτσι τα λίγα τετραγωνικά μετατρέπονται σε πεδίο μάχης, καθώς η ανεξάντλητη υπομονή του ιδιοκτήτη δοκιμάζεται συνεχώς... 

Φαντάζομαι ότι η επιλογή του συγκεκριμένου έργου του Στρατίεβ δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για ένα πολιτικό κείμενο, δίχως καμία επιθυμία επιφανειακής σοβαρότητας. Καταφέρνει να θίξει με έναν ευφάνταστο καυστικό τρόπο διαχρονικά κοινωνικά προβλήματα. Ο θεατής γελάει με τα χουνέρια που διαδραματίζονται επί σκηνής και συνειδητοποιεί τελικά πόσες φορές το παράλογο φλερτάρει με τη λογική της καθημερινότητας μας. Εκτός από την αξία του όμως σαν έργου, είναι και ένα κείμενο ενδιαφέρον υφολογικά. Καθώς ξεκινά με ένα δήθεν ρεαλιστικό πλαίσιο, στην πορεία όμως "σπάει" τα δεσμά του "ρεαλισμού" και μας οδηγεί στο περιβάλλον του παραλόγου. Το κύριο μήνυμα του έργου είναι η τελική εξόντωση του ατόμου από ένα ασφυκτικό περίγυρο που προσπαθεί να του επιβάλει τους δικούς του κανόνες. Από τη χαοτική γραφειοκρατία και ένα εχθρικό κράτος, που παραβλέπει το ευρύτερο κοινωνικό καλό. Με λίγα λόγια πως ο καθένας προσπαθεί ευρύτερα να βολέψει τον εαυτό του, αδιαφορώντας για τη ζημιά που προκαλεί στο διπλανό του. 



Δυο ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν στην επιλογή αυτής της παράστασης. Αφενός, ότι ήταν η νέα δουλειά του σκηνοθέτη Κώστα Παπακωνσταντίνου (που είχε ανεβάσει και τους εξαιρετικούς «Χαλασοχώρηδες» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη), αφετέρου η επιλογή ανεβάσματος ενός έργου του εξαιρετικού Στανισλάβ Στρατίεβ. 

Μια παράσταση από μια δεμένη ομάδα νέων ηθοποιών που αξίζει να στηρίξει και να παρακολουθήσει κανείς...


* Αξίζει να αναφερθεί ότι το Ρωμαϊκό Λουτρό, που παιζόταν για δέκα χρόνια στο Κρατικό Σατιρικό Θέατρο της Σόφιας, στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε από τον Σπύρο Ευαγγελάτο στο Αμφι-θέατρο. Είχαμε πάει στο παζάρι που είχε διοργανωθεί λίγο πριν κλείσει το Αμφιθέατρο, όπου είχαμε αγοράσει αρκετά προγράμματα παραστάσεων, ανάμεσα τους και το εξαιρετικό έργο του Στρατίεβ "Το Σακάκι που βελάζει!". Αξίζει να διαβάσετε ένα απόσπασμα του έργου εδώ.

** Είδε και έγραψε για τη συγκεκριμένη παράσταση και ο NO14ME.
 

Θέατρο Σημείο, β' σκηνή «Σημείο lab»,
Χαριλάου Τρικούπη 4 (πρώην ΑΠΛΟ, πίσω από το Πάντειο)

Τηλ.: 210-9229579

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Δημητρόπουλος, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Νάντια Περιστεροπούλου, Σταύρος Σιούλης
Μετάφραση: Βασίλης Σκουβάκλης
Βοηθός Σκηνοθέτη / Επιμέλεια Κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα
Σκηνικά-Κοστούμια: Λυδία Κοντογιώργη, Ζωή Αρβανίτη
Μουσική: Βασίλης Κουτσιλιέρης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης (studio 112)
Οργάνωση παραγωγής: Νάντια Περιστεροπούλου, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Στον ιδιαίτερο κόσμο του Γιάννη Τσαρούχη...

  
Γιάννης Τσαρούχης. Εικονογράφηση μιας αυτοβιογραφίας. 
Πρώτο Μέρος (1910-1940), στο Μουσείο Μπενάκη.


Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στο Μουσείο Μπενάκη στην αφιερωμένη έκθεση για τον Γιάννη Τσαρούχη. 

Σας υπενθυμίζω ότι είχε παρουσιαστεί στο ίδιο κτήριο, μια εξαιρετική αναδρομική έκθεση για τον Τσαρούχη το 2010, με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό ετών από τη γέννηση του σπουδαίου ζωγράφου. Τότε την είχα παρακολουθήσει και είχαμε μοιραστεί σχετικές εντυπώσεις και από εδώ. Ήταν εξαιρετική, μπορείτε να τη θυμηθείτε κλικάροντας εδώ.  


Μπαίνοντας στην έκθεση ο επισκέπτης βλέπει μπροστά του μια τεράστια φωτογραφία εποχής από το λιμάνι του Πειραιά, εκεί όπου γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Τσαρούχης. 


Η έκθεση ξεκινά με βιογραφικά στοιχεία, με τα χρόνια της παιδικής ηλικίας του Γιάννη Τσαρούχη στον Πειραιά, την Αθήνα και την Κηφισιά



με οικογενειακές του φωτογραφίες...


Έπειτα ο θεατής θα περιδιαβεί τα έργα του, την εποχή του, 
τις επιρροές και τα ακούσματα του.


"Δεν μπορώ να σε βεβαιώσω ότι έχω τάλαντο. Ένα πράγμα μπορώ να σου πω και γι' αυτό είμαι σίγουρος, ότι θα έχω υπομονή και επιμονή."



 Τις γνωριμίες του, τις συναναστροφές του, 
τους συνεργάτες του, τους δασκάλους του.



Ο Τσαρούχης θα συναντήσει πρόσωπα που θα τον επηρεάσουν καθοριστικά, όπως ο Φώτης Κόντογλου, ο Κωνσταντίνος Παρθένης, ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Νίκος Βέλμος, η Αγγελική Χατζημιχάλη, η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού, η Έλλη Παπαδημητρίου, ο Teriade και πολλοί άλλοι...



"Δεν είναι παράξενο, όταν κάνεις να φυτρώνουν φτερά στους ανθρώπους
να τους δεις μια μέρα να πετάξουν και να φύγουν μακριά από σένα."

.

Μία περιήγηση που εκτός από φωτογραφικό υλικό, κείμενα και συνεντεύξεις του Τσαρούχη, συμπληρώνεται και με οπτικοακουστικό υλικό από το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Βερνίκου «Σπουδή για ένα πορτρέτο» και του Φώτου Λαμπρινού «Ο Πειραιάς του Γιάννη Τσαρούχη».



 



Η έκθεση που παρουσιάζεται αυτό το διάστημα στο Μπενάκη αποτελεί το πρώτο μέρος της θεματικής «Εικονογράφηση μιας αυτοβιογραφίας», η οποία θα παρουσιαστεί σε δύο μέρη, το καθένα από τα οποία θα διαρκέσει ένα χρόνο.
Πραγματοποιείται στο πλαίσιο των θεματικών παρουσιάσεων του υλικού της συλλογής του Ιδρύματος Γιάννη Τσαρούχη, το οποίο φιλοξενείται από το Μουσείο Μπενάκη από το Νοέμβριο του 2012 στο κτήριο της οδού Πειραιώς. 


Διάρκεια έως 27/07/2014


Κτήριο Οδού Πειραιώς

Επιμέλεια έκθεσης: Νίκη Γρυπάρη
Σχεδιασμός: Λίλη Πεζανού


**Πρόσφατη ανάρτηση αφιερωμένη στο σπίτι του Γιάννη Τσαρούχη.**

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Οι απόψεις ενός κλόουν...




Μικρή πάντα μασκαρευόμουν κλόουν στις αποκριές. Φορούσα πολύχρονα ρούχα, παράξενα τεράστια παπούτσια, φουντωτή περούκα και μια μεγάλη πλαστική κόκκινη μύτη. Έπειτα έβαφα άσπρο το πρόσωπο με μεγάλα σχήματα. Ήμουν μάλλον χαριτωμένη κλόουν. Μια φορά όταν η μαμά μας είχε πάει βόλτα στο Ζάππειο, έτυχε να κάνει ρεπορτάζ η τηλεόραση και ήμουν στα πρώτα παιδάκια που σταμάτησαν και τα ρώτησαν τι ακριβώς ντύθηκαν και γιατί. Εγώ πάντα εσωστρεφής και τρομερά ντροπαλή, μόλις είδα το μικρόφωνο και τη κάμερα να πλησιάζει απειλητικά προς το μέρος μου, κρύφτηκα πίσω από τη μητέρα μου και αρνήθηκα να κάνω οποιαδήποτε δήλωση. :)



Τα χρόνια πια πέρασαν. Η μορφή και η φιγούρα του κλόουν έχει μείνει όμως μέσα στη ψυχή μου. Όποτε την αντικρίζω με γεμίζει μια απίστευτη νοσταλγία και μελαγχολία. Όπως και εκείνη η πλαστική μάσκα που κατέβαζα από το πατάρι και φορούσα τις μέρες των αποκριών. Μάσκα μελαγχολικά χαμογελαστή. Ο κλόουν είναι μια παρουσία που μοιράζει χαμόγελα, ακόμη και όταν ο ίδιος πονά. Ένας γελωτοποιός, εκείνος που κρύβει τη δική του μελαγχολία και χαρίζει χαρά στους άλλους. Εκείνος που στο τέλος της παράστασης, εισπράττει το χειροκρότημα του κοινού και έπειτα πάει στα παρασκήνια, ξεβάφεται και φεύγει αφήνοντας το χαμόγελο δίπλα από τον καθρέπτη.


«Οις ουκ ανηγγέλη περί αυτού όψονται, και οι ουκ ακηκόασι, συνήσουσι»*


Ένιωσα περίεργα καθώς έβλεπα την παράσταση "Οι απόψεις ενός Κλόουν" του σημαντικού μεταπολεμικού Γερμανού συγγραφέα Χάινριχ Μπελ στο Εθνικό Θέατρο. Το κείμενο του Μπελ είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεότερης γερμανικής λογοτεχνίας. Επικεντρώνεται στη δυσκολία της αποδέσμευσης από τη σκλαβιά της σύμβασης. Ένας μοναχικός κλόουν αντιδρά στην υποκρισία της αστικής κοινωνίας, που αγαπά μόνο το χρήμα και τοποθετεί σε θέσεις ισχύος πρώην κυρίαρχους του ναζιστικού καθεστώτος. 


Ο Αργύρης Ξάφης που υπογράφει τη μετάφραση, τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία της παράστασης σημειώνει: «Για μένα είμαστε οι Χανς Σνηρ της Ευρώπης. Αυτοί οι μελαγχολικοί και συνάμα τρελοί τύποι που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς, και οι ίδιοι δεν μπορούν να καταλάβουν σε τι έφταιξαν για να καταλήξουν εδώ».

* Το έργο ξεκινά με τη συγκεκριμένη πολύσημη φράση από την Επιστολή του Απ. Παύλου προς Ρωμαίους - φράση κλειδί για το έργο - η οποία σε ελεύθερη απόδοση σημαίνει : 

«Αυτοί που δεν τους μίλησαν ποτέ γι' Αυτόν θα (Τον) δουν, και αυτοί που δεν άκουσαν ποτέ γι' Αυτόν θα καταλάβουν»


«Δεν είμαι άνθρωπος μάλλον. Είμαι κλόουν. Συλλέγω στιγμές»
**
«Για έναν κλόουν η αποτυχία θρίαμβος είναι, όμως πονά.»

Υπόθεση: Ο Χανς Σνηρ εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι, για να απομακρυνθεί από την ψευτιά και την υποκρισία των δικών του και των "ισχυρών" που τους περιστοιχίζουν. Γίνεται κλόουν και δίνει παραστάσεις από πόλη σε πόλη, έχοντας μαζί του τη Μαρί, την πρώτη και μοναδική του αγάπη. Έπειτα από έξι χρόνια δύσκολης συμβίωσης, η Μαρί τον εγκαταλείπει για να παντρευτεί έναν σπουδαίο παράγοντα του γερμανικού καθολικισμού, κι ο Χανς, που δεν καταφέρνει να την ξεπεράσει, κατρακυλάει σταθερά. Ζητιάνος πια, θα καταλήξει στα σκαλιά του σιδηροδρομικού σταθμού της Βόννης, περιμένοντας τη Μαρί να επιστρέψει από το γαμήλιο ταξίδι της.

Ένα έργο πολιτικό, σατιρικό, αλλά και ρομαντικό, υπαρξιακό, που παρά κάποιες αδυναμίες του, αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς. 

Η παράσταση θα παίζεται για λίγες ακόμη μέρες, μέχρι τις 16 Μαρτίου στο Κτίριο Τσίλλερ του Εθνικού. 

"Οι απόψεις ενός κλόουν", του Χάινριχ Μπελ.

Διανομή:

Αλφόνσο Σνηρ (πατέρας του Χανς), Μάρτιν Ντέρκουμ (πατέρας της Μαρί), Ελεγκτής, Αστυνόος Άλφα, Στρύντερ, Οντίλο Κίνκελ, πάτερ Ζόμερβιλντ, Γερμανός Γιώργος Γάλλος
Μαρί Ντέρκουμ, Ενριέτ Σνηρ, Κα Φρέντεμποϋλ, Μόνικα Σιλφς Δέσποινα Κούρτη
Χέριμπερ Τσύπφνερ, Φαρμακοποιός, Σερβιτόρος, Αστυνόμος Βήτα, Φοιτητής Θεολογίας, Άλφρεντ Κίνκελ, Νεαρός Ρεπόρτερ, Κόστερτ Θανάσης Λέκκας
Χανς Σνηρ Δημήτρης Παπανικολάου
Λέο Σνηρ, Μουσικός επί σκηνής
Κορνήλιος Σελαμσής

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, 13 - 23 Μαρτίου, με ελεύθερη είσοδο



Ο φασισμός δεν ξέρει να χορεύει, δεν έχει χρώματα, δεν τραγουδά. 
Αυτό είναι τα δικά μας όπλα!


Θεατρικές παραστάσεις και εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες, χορός, συναυλίες, performances, προβολές, δρώμενα και οργανωμένες συζητήσεις. Με το σύνθημα «Ο φασισμός δεν ξέρει να χορεύει, δεν έχει χρώματα και δεν τραγουδάει» και αφορμή, την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Φασισμού και του Ρατσισμού (22 Μαρτίου), τo δεκαήμερο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, που θα πραγματοποιηθεί από 13 έως 23 Μαρτίου στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «Εμπρός» και σε άλλους δημόσιους χώρους της Αθήνας, φιλοδοξεί να γίνει αφορμή για μια μεγάλη συνάντηση. Είσοδος Ελεύθερη.



Θέατρο

Γράμματα Αγάπης στον Στάλιν («Εν Δράσει»), Αύξηση (4frontal), Interview («Εμείς»), Χαλασοχώρηδες, Iraq-9 τόποι επιθυμίας, Αδέσποτες Σκύλες στο Βάλς των βρώμικων δρόμων, Πατριδογνωσία (Γεράσιμος Γεννατάς), Βρώμικες Λέξεις (Difunta Correa), Η χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλούμ (Ubuntu), Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης. Το μαγικό ταξίδι της Ευγενίας (ΑΜΚΕ Φρέον), Το μάθημα (Ιονέσκο), Ας θυμηθούμε χωρίς νοσταλγία (Μάνια Παπαδημητρίου), Horos Theatre Company, Στροβιλισμοί (Βίκος Ναχμίας), Το μοιρολόι της φώκιας (Όλια Λαζαρίδου), «Μαμά φρικιό» (Theatre de Votanique), Η μέθοδος της κας Μαργαρίτας (Συντεταγμένοι), Μαύρο φως (Ανέμη), Μίλα μήλα Μαγικά (Αστροναύτες), Φευγάδα: Εμείς και οι Έλληνες (Θέρος), Διαγώνισμα Ευρωπαικής Υστερίας (Μπουφόνοι), Στη Σκοινί (Ζ. Σεβαστιανού), Πατατατί (Ντούθ), Κάρβουνο (Θέατρο Κωφών Ελλάδος), Χοροθέατρο Δαγίπολη, Εκτός δρόμου (ομάδα Θε.αμ.α), Χωρίς πατρίδα (ομάδα Άκρον), Mandela Galls (Αφρικανικοί χοροί), Asante, Ένωση Φιλιππινέζων Μεταναστών Ελλάδο (Kasapi Hellas), Αφγανική κοινότητα, Καλλιτεχνικό σχολείο Γέρακα (ομάδα νοσταλγία), Μικρές σκηνές καθημερινής βίας (θέατρο του καταπιεσμένου), Mr and Miss Bubble, Οπλισμένες λέξεις (κενό δίκτυο), Φασουλής (Στάθης Μαρκόπουλος), Κοινότητα Μπαγκλαντες, Τα σκουπίδια στο ψυγείο (Λίλια Καλίτση), Σεβαστιανού (Στη σκοινί), Το σιδερένιο μάγουλο του σκύλου, Το κάτι άλλο και το κάτι τι, Κοινότητα Κούρδων, Κοινότητα Αφγανών, Σκορδίλης & Έλενα Χριστοδουλίδου - κ.ά.

Συναυλίες

Φοίβος Δεληβοριάς, Σπύρος Γραμμένος & «ΑΓΑΠΗ ΡΕ +», Ματούλα Ζαμάνη, Stacy (Μάρθα Φριντζήλα), Θάνος Ανεστόπουλος & Κώστας Παρίσης, Ψαραντώνης, Μιχάλης Δέλτα, Lyrical Punishment, Χνάριa (Τοτέμ), Radio Sol + Muchatrela Band, Martha Moreleon, Doros, Neda, Τάνια Τσανακλίδου, Λόλεκ, Ομάδα κρουστών Quilombo - κ.ά.


13-23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014

στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
το αναλυτικό πρόγραμμα : antifaperformingarts.wordpress.com

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Τίρζα, στο Θέατρο Ιλίσια




Ο Κώστας Φιλίππογλου σκηνοθετεί το bestseller του σπουδαιότερου ίσως Ολλανδού συγγραφέα της νεότερης γενιάς Άρνον Γκρούνμπεργκ «Τίρζα, η βασίλισσα του ήλιου», με τον τίτλο ΤΙΡΖΑ στο θέατρο Ιλίσια.


Πρόκειται για ένα απόλυτα σύγχρονο έργο, μια κριτική στη βάση της μεσοαστικής δυτικής οικογένειας. Η ζωή του κεντρικού ήρωα Γιούργκεν Χοφμέστερ, προγραμματισμένη και απόλυτα προσαρμοσμένη στις νόρμες και στα κουτάκια της κοινωνίας, ξαφνικά καταρρέει. Μέχρι πρότινος είχε μια καλή δουλειά σε έναν εκδοτικό οίκο, μια νεότερη σύζυγο, δυο κόρες, ένα σπίτι σε ένα από τα πιο ακριβά προάστια του Άμστερνταμ. Σταδιακά αποκαλύπτεται η προβληματική και δίχως στέρεες βάσεις ζωή του. Χάνει τη δουλειά του, η γυναίκα του και η μια κόρη του φεύγουν από το σπίτι, ενώ η μικρότερη κόρη εμφανίζει έντονες διατροφικές διαταραχές. Παράλληλα μετά τις οικονομικές ανατροπές της 11ης Σεπτεμβρίου, χάνει τις επενδύσεις του. Αισθάνεται αποτυχημένος ως σύζυγος, ως πατέρας, ως επαγγελματίας…



Στρέφεται προς την Τίρζα, τη μικρή του κόρη. Την κυκλώνει ασφυκτικά, πιεστικά με την αγάπη του. Αποζητά να πάρει από εκείνη όση ευτυχία του έχει λείψει. Όταν η Τίρζα ερωτεύεται έναν Μαροκινό και του ανακοινώνει ότι θα φύγει μαζί του στην Αφρική, εκείνος χάνει το έδαφος από τα πόδια του. Στο σύντροφο της βλέπει κάποιο κλώνο του «τρομοκράτη» Μοχάμεντ Ατα...


Όλη η παθογένεια, τα τραύματα και ο κρυμμένος ρατσισμός της δυτικής κοινωνίας, ξεσπάνε τώρα... Η ζωή του αποδομείται... Ένας καθ' όλα ήρεμος, καθωσπρέπει άνθρωπος που φτάνει στα άκρα... 


 «Αν υπάρχει λύση, θα βρεθεί στα βιβλία. Πού αλλού;»
-**-
«Πρέπει να φτιάξουμε βιβλία για ανθρώπους που δεν έχουν χρόνο να διαβάσουν…»

Το έργο φανερώνει την «ασθένεια της λευκής μεσαίας τάξης». Πως ένας φαινομενικά φιλήσυχος, μορφωμένος και πολιτισμένος άνθρωπος μπορεί να φτάσει στο έγκλημα; Πως ο πολιτισμός μπορεί τελικά να λειτουργήσει ως ένα επιπλέον βαρίδι στον ήδη κατακερματισμένο σύγχρονο άτομο; Ένα καυστικό κείμενο που θίγει πολλά θέματα, για τα οποία όλοι μας έχουμε προβληματιστεί κάποια στιγμή. Κείμενο που σε παρακινεί σε σκέψεις. Κριτικάρει την υποκρισία της κοινωνίας, τις παθογένειες της οικογένειας, τα χρηστά ήθη και τις συνέπειες του άκρατου καπιταλισμού. Εντέλει πρόκειται για ένα βαθιά πολιτικό έργο...


(κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη)
-**-


Ερμηνείες υψηλού επιπέδου και εξαίσια κινησιολογία. O Στέλιος Μάινας δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Το ίδιο εξαιρετικές είναι και οι ερμηνείες της Άννας Μάσχα και της Ηλιάνας Μαυρομάτη. Τον Μάινα και την Μάσχα τους παρακολουθώ χρόνια. Η Ηλιάνα Μαυρομάτη ήταν μια έκπληξη για μένα. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, Γιώργης Τσαμπουράκης, Τάσος Δημητρόπουλος και Ίρις Μάρα, τους πλαισιώνουν εξίσου άξια. Επίσης, η μουσική των Lost Bodies είναι υπέροχη...

Το μινιμαλιστικό σκηνικό (το οποίο μπορείτε να δείτε και στο παρακάτω trailer), βοηθάει αρκετά τη δράση, καθώς μετατρέπει το τραπέζι της οικογένειας σε ένα πεδίο μάχης... Η σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου ανέδειξε το έργο. 

Ένα δύσκολο, σκληρό έργο... Καλή στιγμή για τους πιστούς θεατρόφιλους... 



Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου
Καλλιτεχνική συνεργασία: Φρόσω Κορρού
Σκηνικά – κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Μουσική: Lost Bodies
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάρα Δαρμουσλή


Παίζουν 
Στέλιος Μάινας
Άννα Μάσχα
Γιωργής Τσαμπουράκης
Ηλιάνα Μαυρομάτη
Τάσος Δημητρόπουλος
Ίριδα Μάρα

Θέατρο Ιλίσια
Δευτέρα & Τρίτη 21.15, Τετάρτη 18.15, Κυριακή 21.15

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Ο Χαρταετός













"...νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει…." (Ο. Ελύτης, Μικρός Ναυτίλος)

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Μικρή πολύτιμη διαφυγή ~ Paris in motion...


 

Αλλάζουμε πόλη, αλλάζουμε γλώσσα, αλλάζουμε σκηνές, εικόνες, ανθρώπους...

* Και αν δεν μπορείς να πας στο Παρίσι, έρχεται εκείνο σε σένα μέσα σε λίγα λεπτά... Μικρή πολύτιμη (διαδικτυακή) διαφυγή...

Καλό μήνα σε όλους.


Related Posts with Thumbnails