Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

..ευχές!!

Αυτή είναι και η τελευταία ανάρτηση για το 2009.
Θέλησα να κλείσω το χρόνο με φωτο από την Αθήνα, ανάμεσα σε αυτές και roadartists ;), ορισμένοι από όσους είδα και με κέντρισαν!

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όσα μοιραστήκαμε αυτόν τον χρόνο!
Πολλές αληθινές ευχές για όλους εσάς και τους αγαπημένους σας!

Καλή χρονιά!
...ένας κλόουν στην είσοδο του εθνικού κήπου..
..Μακράν ο καλύτερος roadartist που συνάντησα..
Επειδή μου άρεσε πολύ τον ξαναέβαλα :)
..ξυλοπόδαρος στο Σύνταγμα..
..καταπληκτική μουσική..,πολύ καλός!!!
..σκίτσα..στην Ερμού..
.."διαφορετικά" στολίδια σε φυσικά δέντρα του εθνικού κήπου..
Ευχές να βγούν αληθινές....
Αγάπη,
Υγεία..
Δημιουργία..
Καλή χρονιά!!

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

..πολλές (!!) σκέψεις..

Παραδόξως οι φετινές μέρες των Χριστουγέννων ήταν όμορφες. Γέμισαν με φίλους που άνοιξαν αγκαλιές, που τσούγκρισαν τα ποτήρια τους μαζί μου, που άκουσαν τους φόβους, τα άγχη μου και εγώ τα δικά τους.. Συμφωνήσαμε πως όσα νιώθουμε είναι δικαιολογημένα, για μένα κάποιοι είπανε «τι σόι καλλιτεχνική φύση θα ήσουνα δίχως προβλήματα, δίχως στραβά, αν όλα πηγαίνανε καλά;». Εκείνοι μάλλον το λένε χαριτολογώντας, αλλά εγώ έχω αρχίσει να το πιστεύω.
Δεν κατάλαβα πότε ήρθανε, πότε πέρασαν τα Χριστούγεννα. Τούτες τις μέρες ξαναθυμήθηκα τους λόγους, για τους οποίους λατρεύω το κέντρο! Ήμουν συνεχώς downtown, (πλην μίας εξαίρεσης), σε μπαράκια όπου ο κόσμος είναι ακόμη ακομπλεξάριστος και αισθάνεσαι στον αέρα αυτήν την ατμόσφαιρα ότι ανήκεις κάπου. Η πόλη άδεια, οι περισσότεροι έχουνε φύγει, μου άρεσε πολύ..

Στο σπίτι, το ράδιο συνέχεια ανοικτό, με κολλημένη τη βελόνα στο Μελωδία. Συχνά στο pc έπαιζε το απίστευτο soundtrack του “Il Postino”, με την ποίηση του Pablo Neruda να γεμίζει κάθε γωνιά του δωματίου. Η ποίηση του γαληνεύει την ψυχή, πάντα η ποίηση ταξιδεύει.

Αυτές τις ημέρες το διαδίκτυο και ο τύπος έχει γεμίσει με αφιερώματα για την δεκαετία που τελειώνει. Επιλογές καλύτερων ταινιών, καλύτερων βιβλίων, καλύτερων δίσκων κ.α. Προσωπικά αποφεύγω τις λίστες, τις βαριέμαι.
Σκέφτομαι τις τεράστιες αλλαγές που έφερε αυτή η δεκαετία που σε λίγο τελειώνει.. Το φαντάζεστε πως όταν ξεκινούσε, τα blogs απλά δεν υπήρχαν, τα iPod δεν είχανε κυκλοφορήσει, το youtube δημιουργήθηκε μόλις το 2005 και το facebook αργότερα; Σήμερα σχεδόν κανείς δεν αγοράζει μουσική από δισκοπωλεία, είχαμε ήδη το πρώτο πρόσωπο που ξεχώρισε, δίχως να έχει κυκλοφορήσει cd, απλά μέσω της μουσικής που ανέβασε στο myspace, την Monika. Τεράστιες αλλαγές και σίγουρα δεν μπορούμε να φανταστούμε όσες έρχονται.


Θυμάμαι την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2000.
Μαζεμένοι όλοι στο σπίτι.. Λίγα δευτερόλεπτα προτού αλλάξει ο αιώνας, τρέξαμε, ανεβήκαμε στην ταράτσα, για να αντικρίσουμε τον φωταγωγημένο βράχο της Ακρόπολης.
Στην στιγμή της αλλαγής του έτους, φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα δημιούργησαν ένα μοναδικό θέαμα.. Φάνταζε πως αν άπλωνες τα χέρια θα τα ακουμπούσες.. Η Ακρόπολη λουσμένη σε ένα γαλάζιο φως, δεν την είχα ξαναδεί ομορφότερη. Ο νυχτερινός αττικός ουρανός και αυτός μαζί της γιόρταζε.. Όλα φάνταζαν μοναδικά, όλος ο κόσμος ήταν γεμάτος με αισιοδοξία.
Με την αλλαγή του αιώνα, χιλιάδες Αθηναίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους, υπήρχε η αίσθηση πως το νέο έτος ξεκινούσε με τους καλύτερους οιωνούς.
Όσο αισιόδοξα αισθανόμουν τότε, τόσο απαισιόδοξα θα υποδεχτώ τη νέα δεκαετία σε λίγες μέρες. Για το 2010 δεν τρέφω ψευδαισθήσεις, άλλωστε όλοι ξέρουμε σε τι κατάσταση βρισκόμαστε..

Θλίβομαι, γιατί πιστεύω πως η χώρα μου είχε τις περγαμηνές να πρωταγωνιστεί.. Τι να περιμένεις όμως, όταν μια χώρα δεν μπορεί να οργανωθεί, να εκμεταλλευτεί πολύτιμη κληρονομιά, είτε λέγεται ‘πολιτισμός’, είτε τουρισμός, είτε γεωπολιτική θέση, κλίμα κ.α.

Ήταν μια στιγμιαία λάμψη, σαν αυτή των πυροτεχνημάτων των τελετών έναρξης και λήξης της Ολυμπιάδας του 2004, με τις απίστευτες σπατάλες, τα σκάνδαλα, μια δεκαετία που δεν μπόρεσε η χώρα να εξελιχθεί, δεν άρπαξε τις ευκαιρίες και έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ένα μέλλον υποθηκευμένο, μιας χώρας παντού υποβαθμισμένης.

Οι περισσότεροι φίλοι σε προσωρινές εργασίες, απολυμένοι, μήνες απλήρωτοι.., με ένα μέλλον αβέβαιο, γνωρίζω πως αρκετοί θα υποδεχτούν το νέο έτος με διχασμένα συναισθήματα.

Εύχομαι να έρθει σύντομα η αναγέννηση για την χώρα μου, για όλους.
Ευχή μου – τέτοιες μέρες που είναι – ο καθένας από εσάς να εστιάσει στην ουσία των πραγμάτων, να βρίσκετε τρόπους να ομορφαίνετε τις ζωές σας..

Ελπίζω και το νέο έτος να είμαι δυνατή και να έχω την διάθεση να βρίσκομαι ανάμεσα σας με αυτό το blog, να μοιράζομαι ότι ακόμη με κερδίζει στην πόλη μου.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Happy xmas ;D

Αυτές τις μέρες έκανα βόλτες στο κέντρο, μπερδεύτηκα με τον κόσμο και φωτογράφισα ότι μου τράβηξε τη ματιά..
Τα Χριστούγεννα έφτασαν.. Ας τα ζήσει ο καθένας όπως ποθεί..

Λένε πως η μαγεία βρίσκεται στο τρόπο που κοιτάει ο καθένας μας..
Βλέποντας ξανά τις φωτο που τράβηξα, μπορώ και να συμφωνήσω..
Η μαγεία μπορεί να παραμονεύει στην κάθε μας στιγμή, αλλά παράλληλα ας μη παραβλέπουμε και τις εικόνες..δίπλα από τις μαγικές βιτρίνες..Οι στιγμές γεμίζουν νοήμα, μόνο αν περιέχουν μέσα τους συναίσθημα..
Οτιδήποτε άυλο, δίχως ψυχή, χάνει αυτόματα την κάθε αξία του..
Η ευτυχία δεν βρίσκεται στα υλικά αγαθά, δεν κερδίζεται με τα χρήματα, δεν μεταφέρεται στις γεμάτες τσάντες, βρίσκεται στις αληθινές αγκαλιές, στις αληθινές κουβέντες, στις ψυχές που ξέρουν να εκτιμούν. Καμία "κοινωνική καταξίωση" δεν κάνει ευτυχισμένο έναν άνθρωπο, αν δεν συνοδεύεται από ουσία, αξίες..Η μοναξιά κυριαρχεί επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με λάθος στιγμές, να αγαπάμε με όρους..
Σε μια κοινωνία που σκοτώνει και "ποδοπατάει" για το χρήμα, είναι σίγουρο πως οι παραπάνω σκέψεις θα φαντάζουν εκτός τόπου και χρόνου. Δε με πειράζει, έτσι αισθάνομαι και δεν πρόκειται να αλλάξω. Το μόνο που μπορεί να δώσει χροιά αληθινού παραμυθιού στην καθημερινότητα είναι η αγάπη! Αυτή φωτίζει με τη λάμψη του παραμυθιού την κάθε στιγμή..

Κάθε χρόνο θα εύχομαι το ίδιο.. μήπως κάποτε το καταφέρουμε..

Ας αισθανθούμε την στιγμιαία μαγεία της αγάπης και ας την κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανή μέσα μας, όχι μόνο αυτές τις μέρες, μα την κάθε μας μέρα! Να κοιτάξουμε τον άλλο στα μάτια, να τον αποδεχτούμε, να τον ακούσουμε, να τον νοιαστούμε αληθινά! Να πάψουμε τις μικρότητες, τους ανταγωνισμούς, τα "δήθεν", τις λυκοφιλίες, τις κακίες, τις ζήλιες..

Πόσο πολύ θα άλλαζαν οι ζωές μας, και πόσα πολλά θα μπορούσαμε να πάρουμε, αν απλά ανοίγαμε τις καρδιές μας..και εστιάζαμε στις ψυχές των άλλων δίπλα μας..

Τις επόμενες μέρες θα τις περάσω κοντά σε ανθρώπους που έχουνε όλα όσα ανέφερα παραπάνω, σε αγαπημένους φίλους..

Σας εύχομαι ολόψυχα να περάσετε υπέροχα!


Σας φιλώ και σας ευχαριστώ πολύ για όλα! Καλές γιορτές σε όλους!

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

«Έφυγε» ο μεγάλος ζωγράφος, Γιάννης Μόραλης

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε σήμερα από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.

Φανή, (1949), Λάδι σε μουσαμά
150, 5x74 εκ.

Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Νέα γυναίκα, (1971-72) Ακρυλικό σε μουσαμά
116 x 106 εκ.

Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.

Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.
Σύνθεση
λάδι σε καμβά,
90 x 220 εκ.

Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.

Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Σπουδή για το “Ερωτικό”, 1992
τέμπερα σε χαρτόνι
19 x 11 εκ.


Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.

Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

Ακολουθεί ένα πολύ ενδιαφέρον video-αφιέρωμα για το μεγάλο ζωγράφο..

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Paul Klee

Ο Πάουλ Κλέε (Paul Klee) είναι ένας αγαπημένος μου ζωγράφος.. Τα έργα του ταξιδεύουν την φαντασία μου και με ηρεμούν απίστευτα.. Συχνά βάζω έργα του να στριφογυρίζουν & στο κύβο δίπλα..

Ο Paul Klee γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1879 στη Βέρνη της Ελβετίας. Ήταν γιος μουσικών και βιολιστής. Στην νεότητα του έγραψε επίσης ποιήματα και αποπειράθηκε να συγγράψει θεατρικά έργα.
Paul Klee, 1925 Ancient Sound, Abstract on Black, oil

Παράλληλα είχε κλίση προς τη ζωγραφική, αν και οι γονείς του ήταν μάλλον αντίθετοι προς αυτό. Ο ίδιος ωστόσο ασχολήθηκε με τη ζωγραφική παρά τις ενστάσεις τους, γράφοντας σχετικά στα ημερολόγια του:


«Θα είχα παρατήσει το σχολείο ευχαρίστως ένα χρόνο πριν αποφοιτήσω
αλλά έμεινα για χάρη των γονιών μου,
δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο παρά να ζωγραφίζω και να γράφω,
ό,τι δηλαδή μου είχαν απαγορεύσει
»

Paul Klee, 1921 Dream City, Watercolor and oil

Το 1898 πήγε στο Μόναχο, όπου γράφτηκε στην Ακαδημία.
Φοίτησε όμως μόνο για 2 χρόνια, καθώς δεν έμεινε ικανοποιημένος, την εγκατέλειψε και ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου εκεί εμπνεύστηκε καθοριστικά από την αναγεννησιακή τέχνη. Έπειτα εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μόναχο, μια πόλη που εξυπηρετούσε όλες τις καλλιτεχνικές τάσεις κι ειδικότερα τους avant-garde καλλιτέχνες, όπως εκείνος.


Paul Klee, 1929 Fire in the Evening, Oil on board


Ο Klee εισήλθε στους κόλπους της avant-garde όταν το 1911 έγινε μέλος του «Γαλάζιου Καβαλάρη» («Der Blaue Reiter»), της καλλιτεχνικής ομάδας που είχαν ιδρύσει ο Wassily Kandinsky και ο Franz Marc.

Ως το 1914 ο Klee δυσκολευόταν να ζωγραφίσει, καθώς είχε χαμηλή αυτοπεποίθηση και δεν εμπιστευόταν την ικανότητά του ως κολορίστα. Γι' αυτό το λόγο τα περισσότερα έργα του ως και εκείνη τη χρονιά ήταν ασπρόμαυρα.
Paul Klee, 1926, The Rose Garden

Ο Klee, όπως και ο Kandinsky, δημιούργησαν έργα που θυμίζουν τις αρμονίες της μουσικής μέσα από το χρώμα, τις γραμμές και την μορφή τους.

Ο Klee ασχολείται κυρίως με τη μορφοποίηση των αντικειμένων του, χωρίς να χάνει την αφηρημένη τεχνοτροπία που χαρακτηρίζει το κίνημα. Άλλωστε είναι βασικό να θυμόμαστε, πως ο στόχος αυτής της τέχνης δεν είναι η απεικόνιση, αλλά το ερέθισμα. Μια επικοινωνία που πηγαίνει από τον άνθρωπο απευθείας στον άνθρωπο, χωρίς τη διαμεσολάβηση κάποιου αντικειμένου ή της φύσης.

Paul Klee, 1927, Flora on Sand, Watercolor on paper


Αν και ο Klee δεν ενετάχθη σε σχολή ή κίνημα (πέραν του «Γαλάζιου Καβαλάρη»), επηρέασε τις περισσότερες καλλιτεχνικές τάσεις που χαρακτήρισαν την πρωτοπορία του 20ού αιώνα.
Δίχως να είναι παραστατικός και ανεικονικός, αλλά με τη δική του ενδοσκοπική, ιδιότυπη προσέγγιση, μας άφησε περισσότερους από 9.000 πίνακες, σχέδια και υδατογραφίες, αποδείξεις της εξαντλητικής του αφοσίωσης στο όραμα του.

Paul Klee, 1929, Rues principales et secondaires, oil


Το 1935 εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα μιας κρίσιμης κι ανίατης νόσου, -μετέπειτα διαγνώστηκε σαν σκληροδερμία-, μα παραμένει εργατικός και παραγωγικός ως το τέλος του, στις 29 Ιουνίου 1940, σε ηλικία 61 ετών.
Ο γιος του Φέλιξ ζήτησε να χαραχθούν στον τάφο, τα λόγια του:

«Δεν περιορίζομαι στο εδώ και τώρα, ανήκω τόσο στους νεκρούς όσο και στους αγέννητους. Πιο κοντά στην καρδιά της δημιουργίας από τους περισσότερους, όχι όμως και αρκετά κοντά ακόμη».

Paul Klee, 1922, Red Ballon, Oil


«Το μάτι ακολουθεί τους δρόμους που του ανοίγει το ίδιο το έργο»

Paul Klee, 1914, Red and White Domes


«Το χρώμα και εγώ είμαστε ένα. Είμαι ζωγράφος»


Paul Klee, 1914, On a Motif from Hamamet


Το έργο του Klee λειτουργεί όπως η μουσική. Είναι ένας παράλληλος και αυτόνομος κόσμος που με μυστηριώδη τρόπο ακουμπά τον πραγματικό. Μιλά στις αισθήσεις μας με τον τρόπο της μουσικής. Η ζωγραφική του είναι, για πολλούς, η μουσική δωματίου της σύγχρονης τέχνης.

Paul Klee, 1918, Once Emerged from the Gray- of Night


Ένα ωραίο αφιέρωμα για τον Klee, είχε παρουσιάσει η αγαπητή Ερμία, σας παραπέμπω: Το χρώμα με άρπαξε δεν χρειάζεται να το κυνηγώ.

More Info:
Wikipedia
Μουσείο Paul Klee
Paul Klee at MoMA

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

..ποτέ..

...έξω από κεντρική τράπεζα..
..καθημερινές εικόνες..
..που προσπερνάμε..
..για μερικές απλά..
..δεν χρειάζονται λόγια..

..ποτέ μην κρίνεις κανέναν..
..χωρίς να γνωρίζεις την ιστορία της ζωής του
..
..ο καθένας, μια άλλη διαφορετική ιστορία..
..καθένας μας μια ζωή..που δεν την έζησες..

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

"Κουκούτσι", νέο περιοδικό ποίησης

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε ένα νέο λογοτεχνικό περιοδικό για την ποίηση, με το πρωτότυπο όνομα "Κουκούτσι", με πραγματικά ενδιαφέρον περιεχόμενο.

Το "Κουκούτσι" δημιουργήθηκε από τους Κώστα Λιννό, Παναγιώτη Ράμμη, Δήμο Μαρουδή και Βασίλη Ζηλάκο. Στις σελίδες του φιλοξενούνται ποιήματα Ελλήνων και ξένων, νέες μεταφραστικές προσεγγίσεις, δοκίμια που αφορούν την τέχνη της ποίησης και την ιστορία της ή το ποιητικό έργο σημαντικών δημιουργών, και κατάλογοι προτεινόμενων συλλογών με δείγμα γραφής από τα περιεχόμενά τους.

Επίσης, το περιοδικό φιλοξενεί ειδικό ένθετο από εκθέσεις ζωγραφικής, το οποίο έρχεται να πλαισιώσει αυτή τη θεματική, έτσι ώστε ο εικαστικός σχολιασμός να μπορέσει να εντείνει τη μαγεία της ανάγνωσης που είναι και ο βασικός στόχος του.
Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το πρώτο του τεύχος. Πρόκειται για ένα περιοδικό που έλειπε! Πρωτότυπο σχεδιαστικά, μακριά από δογματισμούς και βαρετό ακαδημαϊσμό.

Πολύ καλή επιτυχία στο νέο εξαμηνιαίο περιοδικό περιΠοίησης!
Όσοι αγαπάτε την ποίηση αναζητήστε το...

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

..Written by Gandhi..



“Ο οφθαλμός αντί οφθαλμού, καταλήγει να κάνει όλο τον κόσμο τυφλό.”
"Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο.”
Μαχάτμα Γκάντι

Η φίλη mareld, μου έστειλε το παραπάνω βίντεο. Μου άρεσε πολύ, έψαξα σχετικά για πληροφορίες και σκέφτηκα να τις μοιραστούμε εδώ μαζί.

Ο Joseph Spaid χρησιμοποιώντας τις παραπάνω ευφυείς ρήσεις του Γκάντι και με απλή αισθητική, δημιούργησε αυτήν την ταινία, η οποία ερευνά τις ανθρώπινες αντιπαραθέσεις. Τα κινούμενα σχέδια επιτρέπουν στα δυνατά μηνύματα του Γκάντι για την ειρήνη να γίνουν κατανοητά από όλες τις ηλικίες, τις φυλές και τις περιοχές του κόσμου.

«Δεν έχω τίποτα καινούργιο να διδάξω στον κόσμο.
Η αλήθεια και η μη-βία είναι τόσο παλιές όσα και τα βουνά.
Το μόνο που έκανα ήταν να πειραματιστώ και
με τα δύο όσο περισσότερο μπορούσα

Μαχάτμα Γκάντι


Written by Gandhi (Γραμμένο από τον Γκάντι)
Η.Π.Α., 2008
Συντελεστές
Σκηνοθέτης, Παραγωγός, Animator: Joseph Spaid
Βοηθός Animation: Michael Flanagan
Πρωτότυπη Μουσική Σύνθεση: Anna Halldorsdottir

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

..για την διάσωση του ιστορικού κέντρου..

.."ζωή όχι επιβίωση" γράφει το σύνθημα..στον τοίχο..
..με φόντο τα σκουπίδια που μας έχουνε πνίξει..



Ακολουθεί όπως μου στάλθηκε, αναδημοσίευση της ανοιχτής επιστολής προς τον Δήμαρχο Αθηναίων από την Κίνηση Πολιτών και Συλλόγων για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου:

"Λιγότερο από ένα χρόνο πριν από τις δημοτικές εκλογές, στις οποίες δήλωσε οτι θα θέσει υποψηφιότητα “ότι και να συμβεί”, ο Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης εξαγγέλλει και προχωρεί σε αναπλάσεις, στην περιοχή του Ιστορικού Κέντρου. Πρώτα με την πεζοδρόμηση του Ψυρρή, που αντιμετωπίζεται μόνο ως κέντρο διασκέδασης και στη συνέχεια με την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς. Αναγγέλλει μάλιστα οτι για τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου θα καλέσει και τους κατοίκους να συμμετάσχουν με τις απόψεις τους - ωστόσο δεν έχουμε υπ΄όψιν μας καμία ειδοποίηση.

Θεωρούμε οτι οι κινήσεις αυτές πρέπει να υπακούουν στις εξής γενικές αρχές:

- Τα έργα πρέπει να εντάσσονται σε ένα συνολικό πρόγραμμα που καθορίζει προτεραιότητες και που κατασκευάζονται ύστερα από πλήρεις μελέτες (κατανομή στις περιοχές με τη μεγαλύτερη ανάγκη και όχι τη μεγαλύτερη προβολή, διερεύνηση των επιπτώσεων και των ωφελειών, σχέσεις κόστους-ωφέλειας κλπ.)

- Πληροφόρηση και διαφάνεια: Είναι ανάγκη να γνωρίζουν οι δημότες, αλλά κυρίως οι Δημοτικοί και οι Διαμερισματικοί Σύμβουλοι όλα τα παραπάνω, ώστε να μπορούν να αποφασίζουν τη σκοπιμότητα ενός έργου, έναντι ενός άλλου.

- Υπάρχουν ήδη μελέτες για περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπως οι έξι μελέτες και η μελέτη “πλαίσιο” της ΕΑΧΑ (Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας), που μπορούν να αξιοποιηθούν.

- Το ιστορικό κέντρο και οι γύρω περιοχές βρίσκονται σε ραγδαία υποβάθμιση. Έχουν απόλυτη προτεραιότητα για μια συνολική παρέμβαση, που απαιτεί ασφαλώς και εμπλοκή κρατικών υπηρεσιών, αλλά και την υποστήριξη του Δήμου.

Ειδικά για την οδό Αθηνάς, που την ύμνησε και ο Μάνος Χατζιδάκις: Πρόκειται για το μεγαλύτερο εμπορικό και πολιτιστικό υπαίθριο εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Κρεαταγορά - Ιχθυαγορά - Βαρβάκειος οπωραγορά, εξειδικευμένα καταστήματα οικοδομικών υλικών, μηχανήματα, ναυτιλιακά, εκκλησιαστικά, γκαλερί και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, που εξυπηρετούν όλη τη μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας. Χρειάζεται λοιπόν ιδιαίτερη προσοχή, ευαισθησία και "τρυφερό βλέμμα" σε κάθε πρόταση ανάπλασής της.



Ρωτάμε τον κύριο Κακλαμάνη:

- Τηρείται το ΦΕΚ 693 Β΄/19-8-96 (Αριθ. 85782/5435) παρ. Β, σύμφωνα με το οποίο Γραφείο Ιστορικού Κέντρου πρέπει να είναι ενήμερο, ώστε να γνωμοδοτήσει, για οποιαδήποτε αλλαγή στην κυκλοφορία;

- Υπάρχει πολεοδομική μελέτη για την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς, που θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές στις σημερινές χρήσεις γης και θα ανατρέψει τον χαρακτήρα της περιοχής;

- Σε ποιό πρόγραμμα του Δήμου εντάσσεται η πεζοδρόμηση και η ανακατασκευή της; Γνωρίζει το Δημοτικό Συμβούλιο τους στόχους και το περιεχόμενο του έργου;

- Έχουν μελετηθεί οικονομικές, κοινωνικές, κυκλοφοριακές και πολεοδομικές επιπτώσεις από το έργο; Πού θα διοχετευτεί η κίνηση Ι.Χ. και λεωφορειακών γραμμών; Πώς θα γίνονται οι μεταφορές των εμπορευμάτων;

- Πώς εξασφαλίζεται η παραμονή των υφιστάμενων εμπορικών εξειδικευμένων καταστημάτων, αφού δεν υπάρχει Π.Δ. χρήσεων γης και τα μεγάλα πεζοδρόμια θα διώξουν τα εμπορικά υπέρ καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, δηλαδή μπαρ, κέντρα διασκέδασης κ.α. (όπως έγινε στον Κεραμεικό, στου Ψυρρή και στο Κολωνάκι), που μπορούν να καταβάλλουν μεγαλύτερο ενοίκιο;

- Έχει ληφθεί υπ’ όψιν οτι η μεταβολή του χαρακτήρα της οδού Αθηνάς μπορεί να αποτελέσει αλλοίωση της φυσιογνωμίας και της “μνήμης” της πόλης;"

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Παλιότερο post: Τίτλοι τέλους για την Πλατεία Θεάτρου

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Chase the Tear, Portishead



PORTISHEAD SIGN TO AMNESTY

Η σημερινή μέρα (10 Δεκεμβρίου) σηματοδοτεί την επέτειο της Ιστορικής "Παγκόσμιας Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου" της 10/12/1948.

Αυτή την ημέρα επέλεξαν οι Portishead να κυκλοφορήσουν το νέο τους τραγούδι "Chase the Tear", του οποίου όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του θα πάνε για τις ανάγκες της Διεθνούς Αμνηστίας.

Το κομμάτι απλά Τέλειο!


More info: amnesty.org.

Buy track here: 7digital.com/portisheadamnesty

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Ο Γύρος του Κόσμου με Τρεις Φωνές... Φαραντούρη, Πασπαλά, Γιαννάτου στο Παλλάς


Είναι μερικές στιγμές που χρειάζεσαι ένα μέσο διαφυγής.. Θες να ταξιδέψεις, να φύγεις όσο πιο μακριά γίνεται. Για εκείνες τις στιγμές ευτυχώς ...υπάρχει η τέχνη.. η οποία έχει τη δύναμη να σε ταξιδέψει παντού.. Και σαν σε θαύμα καταφέρνει ακόμη και να σε πάρει από την γεμάτη σκουπίδια Αθήνα (..!!) και να σε ταξιδέψει στιγμιαία στα πέρατα του κόσμου…


Αυτό ακριβώς έκαναν η Μαρία Φαραντούρη, η Έλλη Πασπαλά και η Σαβίνα Γιαννάτου στην σημερινή τους παράσταση στο Παλλάς.


Οι τρεις αυτές σπουδαίες φωνές μάς ταξίδεψαν σε πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς με μουσικές από διάφορες γωνιές του κόσμου, από Ευρώπη (όπως Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία κ.α.), μέχρι την Ασία, τα Βαλκάνια και τη Νότιο Αμερική..


Οι δυο παράστασεις τους (Δευτέρα, Τρίτη) ήταν αφιερωμένες στην μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Στην χτεσινή παράσταση της Τρίτης στο κοινό παραβρισκόταν η μητέρα του Αλέξανδρου...

Αξίζει να αναφερθεί πως κάποια στιγμή και οι τρεις ερμήνευσαν μαζί, χωρίς την συνοδεία της ορχήστρας, το Γελαστό παιδί (Brendan Behan / Μίκης Θεοδωράκης), στην μνήμη του Αλέξανδρου…


Πολλά τα τραγούδια που ξεχώρισαν στην χτεσινή βραδιά.. Σημαντική η στιγμή που η Μαρία Φαραντούρη ερμήνευσε για πρώτη φορά το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη Χιονίζει μέσα στη νύχτα σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ και μετάφραση Γιάννη Ρίτσου, το Δρόμοι παλιοί σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη και το Να με προσέχεις (Πορτοκάλογλου).


Η εξαιρετική Έλλη Πασπαλά μας ταξίδεψε με πολλές αγαπημένες μελωδίες.., όπως το Summertime in Prague (Π.Καλαντζόπουλος) και το All alone and I (Μ.Χατζιδάκις)..


Όμοιως, η Σαβίνα Γιαννάτου.. Προσωπικά με μάγεψε με τη Μπαλάντα του Oύρι (Χατζιδάκις) και τη Ρόζα Ροζαλία (Λ.Πλάτωνος/Μ.Κριεζή)..


Ξεχώρισαν οι στιγμές που ερμήνευσαν μαζί και οι τρεις την Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων (Μ. Χατζιδάκις/Α. Δαβαράκης), το Gracias a la vita (Χιλή/Violeta Parra), αλλά και το Πρακτορείο / Καίγομαι καίγομαι (Ξαρχάκος – Γκάτσος)..


Μια βραδιά γεμάτη εκπλήξεις, υπέροχες τριφωνίες και μουσικές καινοτομίες που δεν ακούγονται σήμερα συχνά..

Related Posts with Thumbnails